Uzasadnienie
Postanowieniem z 19 czerwca 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, I SA/Wa 562/15, odrzucił skargę F. O. o wznowienie postępowania sądowego w sprawie ze skargi F. O. na decyzję Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej z [...] grudnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego.
W uzasadnieniu Sąd I instancji podniósł, że w rozpoznawanej sprawie F. O. ponownie domagał się wznowienia postępowania sądowego zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 8 października 2009 r., I SA/Wa 446/09, w sytuacji gdy toczyło się już postępowanie o wznowienie tego postępowania i zostało ono zakończone prawomocnym rozstrzygnięciem Sądu z 13 stycznia 2011 r., I SA/Wa 1245/10, oddalającym skargę o wznowienie postępowania. Ponadto, Sąd dwukrotnie już postanowieniem z 2 lipca 2013 r., I SA/Wa 2239/12 oraz kolejnym z 5 grudnia 2014 r. I SA/Wa 2598/14, odrzucał skargi F. O. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego prawomocnym wyrokiem z 8 października 2009 r., I SA/Wa 446/09. W tych okolicznościach Sąd I instancji uznał, że ponowna skarga o wznowienie postępowania sądowego jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu na podstawie art. 285 p.p.s.a.
Skargę kasacyjną na powyższe postanowienie wniósł F. O., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, zaskarżając je w całości i "powołując się na przepisy art. 58 Kodeksu Cywilnego oraz art. 183 § 1 i § 2 ustęp 3" wniósł o unieważnienie postanowień odmawiających wznowienia postępowania w sprawach: I SA/Wa 1245/10, I SA/Wa 2239/12 I SA/Wa 2598/14 oraz I SA/Wa 562/15 oraz wyroku I SA/Wa 446/09, "gdyż wyczerpano też naruszenie prawa z art. 156 § 1 ustęp 2 oraz niewykonano dyspozycji z art. 145 Kpa w związku z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 1997 roku z odwołania się F. O. (...)".
Skarżący kasacyjnie wskazał, że w zaskarżonym postanowieniu powołano się na przepis uniemożliwiający realizację prawa do sprawiedliwego osądzenia wynikający z art. 17 i art. 6 Konwencji Praw Człowieka i Obywatela. W rażący sposób ominięto przepisy: ustawy z 10 maja 1990 r. Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych zawarte w art. 7 ust. 2 i art. 17 ust. 3 i 4; przepisy art. 7, art. 9, art. 20 i art. 45 Konstytucji RP; "art./§ 2, § 3 i § 4 ust. 1, 2 i 3 oraz §18 rozporządzenia Rady Ministrów 16.03.1993 roku w sprawie przepisów wykonawczych dotyczących uwłaszczenia osób prawnych nieruchomościami będącymi dotychczas w ich zarządzie, lub użytkowaniu".
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W postępowaniu przed NSA prowadzonym na skutek wniesienia skargi kasacyjnej obowiązuje generalna zasada ograniczonej kognicji tego sądu (art. 183 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a."). NSA jako sąd II instancji rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, wyznaczonych przez przyjęte w niej podstawy, określające zarówno rodzaj zarzucanego zaskarżonemu orzeczeniu naruszenia prawa, jak i jego zakres. Z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania. Ta jednak nie miała miejsca w rozpoznawanej sprawie.
W myśl art. 174 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.) skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;
2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, albowiem według art. 183 § 1 ustawy - p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Związanie NSA podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym - zdaniem skarżącego - uchybił sąd, określenia, jaką postać miało to naruszenie, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego - wykazania dodatkowo, że to wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Kasacja nieodpowiadająca tym wymaganiom, pozbawiona konstytuujących ją elementów treściowych uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności. Ze względu na wymagania stawiane skardze kasacyjnej, usprawiedliwione zasadą związania Naczelnego Sądu Administracyjnego jej podstawami sporządzenie skargi kasacyjnej jest obwarowane przymusem adwokacko - radcowskim (art. 175 § 1 - 3 p.p.s.a). Opiera się on na założeniu, że powierzenie czynności sporządzenia skargi kasacyjnej wykwalifikowanym prawnikom zapewni jej odpowiedni poziom merytoryczny i formalny, umożliwiający Sądowi II instancji dokonanie kontroli zaskarżonego orzeczenia.
Niezbędne elementy dodatkowe, wykraczające poza wymogi dotyczące innych pism procesowych, określone są w art. 176 p.p.s.a. i stanowią: oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Brak któregokolwiek elementu dodatkowego wymienionego w powyższym artykule powoduje odrzucenie skargi kasacyjnej jako niedopuszczalnej, ponieważ Sąd nie może rozpatrzyć skargi kasacyjnej. Skoro Naczelny Sąd Administracyjny, pomijając rozważenie nieważności postępowania, jest związany granicami kasacji, to granice te muszą być wyznaczone we wnoszonej skardze kasacyjnej.
Złożona w rozpatrywanej sprawie skarga kasacyjna nie odpowiada przedstawionym wymaganiom formalnym. Pomimo sporządzenia przez profesjonalnego pełnomocnika i złożenia jej w ustawowym terminie, nie spełnia wymogów formalnych przewidzianych w art. 174 i art. 176 p.p.s.a., albowiem nie wskazano w jej treści podstaw kasacyjnych przewidzianych w art. 174 p.p.s.a. ani ich uzasadnienia, nie określono także jaką postać miało naruszenie prawa.
Na marginesie podkreślić należy również, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawidłowo ocenił, że skarga F. O. jest oczywiście bezzasadna, albowiem zgodnie z art. 285 p.p.s.a. niedopuszczalne jest dalsze wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym orzeczeniem wydanym na skutek skargi o wznowienie postępowania.
Mając powyższe na uwadze, w oparciu o art. 180 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji postanowienia.