Uzasadnienie
Wyrokiem z 18 listopada 2014 r., sygn. akt II SAB/Lu 438/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę P.G. – redaktora naczelnego dziennika "[...]" na bezczynność Zarządu Okręgowego Polskiego Związku [...] w przedmiocie udzielenia informacji prasowej.
W uzasadnieniu powyższego wyroku Sąd wskazał na następujący stan faktyczny i prawny sprawy.
23 września 2014 r. P.G. – redaktor naczelny dziennika "[...]" wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na bezczynność Zarządu Okręgowego Polskiego Związku [...] polegającą na odmowie udzielenia informacji prasowej na wniosek z 1 sierpnia 2014 r., zarzucając organowi naruszenie art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. Nr 112, poz. 1198 dalej jako u.d.i.p.) w zw. z art. 3a ustawy z dnia 26 stycznia 1984r. – Prawo prasowe (Dz.U. z 1984 r., Nr 5 poz. 24 ze zm., dalej u.p.p.).
Wyjaśnił, że we wniosku domagał się odpowiedzi na następujące pytania: kto jest obecnie przewodniczącym Zarządu Okręgowego i od jakiego dnia zajmuje tę funkcję, licząc od pierwszej jego kadencji na tym stanowisku, ile dni przewodniczący Zarządu Okręgowego przebywał na urlopie wypoczynkowym, urlopie bezpłatnym lub okolicznościowym w 2013 r., ile dni przewodniczący Zarządu Okręgowego przebywał na zwolnieniu lekarskim (w tym urlop zdrowotny, sanatorium etc.) w 2013 r., ile dni przewodniczący Zarządu Okręgowego przebywał na delegacjach służbowych w 2013 r., jakie sumarycznie koszty delegacji służbowych poniósł PZ[...] z tytułu delegacji służbowych przewodniczącego Zarządu Okręgowego w 2013 r.
Wobec tego, że organ nie udzielił odpowiedzi na powyższe pytania, skarżący wniósł skargę na jego bezczynność.
W odpowiedzi na skargę Zarząd Okręgowy Polskiego Związku [...] wniósł o jej odrzucenie jako niedopuszczalnej.
Wskazał, że pismem z 18 sierpnia 2014 r. wezwał P.G. do udzielenia informacji czy K.M., który podpisał wniosek z 1 sierpnia 2014 r. jako dziennikarz dziennika "[...]", pozostaje w stosunku pracy z redakcją tegoż dziennika lub czy zajmuje się zbieraniem i redagowaniem materiałów prasowych na rzecz i z upoważnienia redaktora naczelnego. Skarżący nie udzielił odpowiedzi na powyższe pismo, a zatem – w ocenie organu – z powodu braków formalnych skarga powinna być odrzucona jako niedopuszczalna. Na rozprawie sądowej przewodniczący Zarządu wyjaśnił ponadto, że na witrynie internetowej dziennika "[...]" nie ma dziennikarza K.M.
18 listopada 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wydał powołany na wstępie wyrok.
W uzasadnieniu Sąd wskazał, że wniosek z 1 sierpnia 2014 r. został złożony na podstawie art. 4 ust. 1 i art. 11 ust. 1 u.p.p., a więc dotyczył informacji prasowej.
Z żądaniem udzielenia takiej informacji może wystąpić tylko "prasa", która – zgodnie z art. 7 ust. 2 pkt 1 u.p.p. – obejmuje zespoły ludzi i poszczególne osoby zajmujące się działalnością dziennikarską. Osobami takimi są dziennikarze, redaktorzy i redaktorzy naczelni (art. 7 ust. 2 pkt 5-7 u.p.p.). Prawo prasowe w art. 7 ust. 2 pkt 5 określa, że dziennikarzem jest osoba zajmująca się redagowaniem, tworzeniem lub przygotowywaniem materiałów prasowych, pozostająca w stosunku pracy z redakcją albo zajmująca się taką działalnością na rzecz i z upoważnienia redakcji.
Powołując się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 30 stycznia 2013 r., I OSK 3126/12 Sąd I instancji stwierdził, że "dla redakcji pracownikami, w rozumieniu art. 35 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a"., będą dziennikarze, których teksty redakcja publikuje, niezależnie od tego, czy są zatrudnieni na podstawie umowy o pracę, czy pracują dla niej na podstawie umów o dzieło czy zleceń". Sąd wyjaśnił, że "redaktor naczelny, jako osoba mająca uprawnienia do decydowania o całokształcie działalności redakcji, reprezentuje ją w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Oznacza to, że może on także umocować do działania w swym imieniu osobę fizyczną wykonującą zawód dziennikarza, którego teksty redakcja publikuje."
Powyższe stanowisko zdaniem Sądu I instancji oznacza, że skuteczne złożenie wniosku o udzielenie informacji prasowej możliwe jest wyłącznie przez dziennikarza, który jest zatrudniony przez właściwą redakcję (będącą zespołem ludzi) na podstawie umowy o pracę bądź innej umowy cywilnoprawnej, z której wynika upoważnienie do działania w imieniu prasy.
Odnosząc się do okoliczności faktycznych przedmiotowej sprawy Sąd wskazał, że w niniejszej sprawie z wnioskiem o udostępnienie informacji prasowej wystąpił K.M., który pomimo wezwania przez organ, nie wykazał, by z redakcją dziennika "[...]" łączyła go jakakolwiek umowa zobowiązująca do wykonywania czynności dziennikarskich na rzecz tego dziennika, w tym do występowania w imieniu tego dziennika z wnioskami o udzielenie informacji prasowej. Również redaktor naczelny tego dziennika – skarżący P.G. w toku postępowania przed Sądem, nie przedstawił stosownych dokumentów potwierdzających, że K.M. jest umocowany do działania na rzecz dziennika "[...]".
W związku z powyższym Sąd I instancji stwierdził, że w sprawie brak jest podstaw do przyjęcia, że wniosek z 1 sierpnia 2014 r. o udzielenie informacji prasowej pochodził od prasy, tym samym brak jest podstaw do uznania, że organ miał obowiązek wniosek ten załatwić w ustawowy sposób, a w konsekwencji organowi nie można zarzucić bezczynności. Z bezczynnością mamy bowiem do czynienia tylko wówczas, gdy organ nie podejmuje odpowiednich działań wynikających z przepisów procesowych, mających na celu usunięcie przeszkody w wydaniu decyzji.
Jednocześnie Sąd I instancji stwierdził, że poza zakresem niniejszej sprawy pozostaje kwestia ewentualnej bezczynności organu polegającej na nierozpoznaniu tego wniosku w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, jako pochodzącego nie od prasy, lecz od osoby fizycznej (K.M.), o ile organ uznałby, że informacje objęte wnioskiem stanowią informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p.
Od powyższego wyroku skargę kasacyjną wniósł P.G. – redaktor naczelny dziennika "[...]".
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:
- I. na podstawie art. 174 pkt. 2 P.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 35 § 2 P.p.s.a., polegające na odmówieniu dziennikarzowi prawa do zadawania pytań bez pełnomocnictwa redaktora naczelnego tytułu, dla jakiego dziennikarz pracuje, mimo tego, że dziennikarz złożył organowi oświadczenie, że posiada pełnomocnictwo redaktora naczelnego;
- II. na podstawie art. 174 pkt. 1 P.p.s.a. naruszenie prawa materialnego przez:
- 1. błędną wykładnię art. 7 ust. 2 pkt 1 i 5 u.p.p. poprzez przyjęcie, że dziennikarz wnioskujący do organu o informację prasową nie jest objęty tymi przepisami,
- 2. błędną wykładnię art. 13, 14, 15, 16 u.d.i.p. poprzez przyjęcie, że przepisy te nie dotyczą organu w niniejszym postępowaniu,
- 3. zawężenie uprawnień prasy do dostępu do informacji publicznej wynikających z art. 61 Konstytucji RP i przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej.
Podnosząc powyższe zarzuty wniósł o:
- 1. uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie do ponownego rozpoznania;
- 2. zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania kasacyjnego według norm art. 203 i art. 205 P.p.s.a., w tym:
‒ kosztów zastępstwa procesowego za II instancję;
‒ kosztów sporządzenia uzasadnienia wyroku WSA w kwocie 100 zł.;
‒ opłaty skarbowej 17 zł od pełnomocnictwa dodatkowego pełnomocnika skarżącego;
‒ kosztów dojazdu samochodem pełnomocnika skarżącego na rozprawę.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący wskazał, że zgodnie z art. 7 ust. 2 pkt 5 u.p.p., dziennikarzem jest osoba zajmująca się redagowaniem, tworzeniem lub przygotowywaniem materiałów prasowych, pozostająca w stosunku pracy z redakcją albo zajmująca się taką działalnością na rzecz i z upoważnienia redakcji. Równocześnie zaś żaden przepis prawa nie nakazuje, żeby dziennikarz wnoszący na podstawie art. 4 ust. 1 oraz art. 11 ust. 1 u.p.p. był zobowiązany do przedstawienia dowodu/potwierdzenia/pełnomocnictwa, że pozostaje w stosunku pracy z redakcją albo zajmuje się taką działalnością na rzecz i z upoważnienia redakcji.
Skarżący kasacyjnie podkreślił, że wniosek dziennikarza posiadał logo i nagłówek dziennika "[...]", wnioskodawca wskazał, że jest dziennikarzem tego dziennika, a jako jego podstawę prawną podał art. 4 ust. 1 u.p.p. Dodatkowo wskazał, że ma pełnomocnictwo redaktora naczelnego do wystąpienia wobec organu. Zdaniem kasatora nie było więc podstaw do przyjęcia, że z wnioskiem o udzielenie informacji K.M. występował w imieniu własnym, a nie jako dziennikarz.
Skarżący kasacyjnie podniósł, że gdyby nawet hipotetycznie przyjąć, iż wniosku o udzielenie informacji publicznej z 1 sierpnia 2014 r. nie składał dziennikarz, tylko K.M. w imieniu własnym, to jego wniosek powinien był być rozpatrzony na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej, ale organ wobec niego również, jak w niniejszej sprawie, nie podjął żadnych działań, o których mówią art. art. 13, 14, 15, 16 u.d.i.p.
W ocenie kasatora wątpliwości organu i Sądu co do tego, czy K.M. występował w imieniu własnym, czy jako dziennikarz dziennika "[...]", powinno wyjaśnić złożenie przez redaktora naczelnego dziennika "[...]" skargi do WSA w Lublinie. Od tego momentu wiadomo było, że wniosek o informację z 1 sierpnia 2014 r. składał dziennikarz.
Za błędne kasator uznał powołanie się przez WSA w Lublinie na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 30 stycznia 2013 r., sygn. akt. I OSK 3126/12, albowiem w powołanej sprawie NSA rozpatrywał umocowanie dziennikarza w rozumieniu art. 35 § 2 P.p.s.a., czyli jego umocowanie do czynności procesowych w postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Stwierdzenia NSA zawarte w tym wyroku pozostają bez związku z niniejszą sprawą, bo K.M. nie występował przed WSA w Lublinie jako pełnomocnik skarżącego kasacyjnie.
Skarżący kasacyjnie stwierdził również, że nie miał obowiązku, ani w świetle prawa prasowego, ani w świetle ustawy o dostępie do informacji publicznej, przedstawić stosownych dokumentów potwierdzających, że K.M. jest umocowany do działania na rzecz dziennika "[...]". Skoro WSA w Lublinie uznał, że skarżący w toku postępowania nie przedstawił stosownych dokumentów, to zgodnie z art. 106 § 3 P.p.s.a. mógł z urzędu przeprowadzić dowody, jeżeli było to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości, a zgodnie z art. 91 § 3 P.p.s.a. mógł w celu dokładniejszego wyjaśnienia sprawy zarządzić stawienie się strony osobiście albo przez pełnomocnika.
Zarząd Główny Polskiego Związku [...] złożył odpowiedź na skargę kasacyjną wnosząc o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.
Wskazał, że w dniu wniesienia skargi nie posiadał żadnego potwierdzenia, iż wniosek o udostępnienie informacji prasowej pochodzi od prasy. Organ podkreślił, że poczynił wszelkie starania, aby wniosek mógł zostać rozpoznany, a status występowania w imieniu strony potwierdzony. Do momentu potwierdzenia posiadania przez wnioskującego o dostępu do informacji publicznej K.M. statusu dziennikarza brak było możliwości udzielenia prasie odpowiedzi na wniosek z 1 sierpnia 2014 r. poprzez zastosowanie art. 13 ust. 1 u.d.i.p. w związku z art. 3a u.p.p. Organ stwierdził, że w sprawie nie można było przyjąć, iż wniosek z 1 sierpnia 2014 r. o udzielenie informacji prasowej pochodził od prasy, co oznacza, że brak było podstaw do uznania, że organ miał obowiązek wniosek ten załatwić w ustawowy sposób. W związku z powyższym organ uznał, że nie można zarzucić mu bezczynności.
W piśmie z 22 grudnia 2015 r. P.G. – redaktor naczelny dziennika "[...]" ustosunkował się do wyroków Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 października 2015 r., sygn. akt I OSK 1974/14 i I OSK 1928/14, stwierdzając, że zarówno Zarząd Główny Polskiego Związku [...], jak i jego zarządy okręgowe wykonują zadania tylko z zakresu zadań władzy publicznej i gospodarują mieniem publicznym państwa jakim jest zwierzyna dziko żyjąca, co oznacza, że informacja żądana wnioskiem z 8 września 2015 r. jest informacją publiczną.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna złożona w przedmiotowej sprawie nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach i dlatego podlega oddaleniu.
Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie była skarga na bezczynność Zarządu Okręgowego Polskiego Związku [...] w udzieleniu informacji prasowej, złożona przez P.G. – redaktora naczelnego dziennika "[...]". Skarga ta dotyczyła bezczynności polegającej na nieudzieleniu prasie informacji na wniosek z 1 sierpnia 2014 r. złożony przez K.M., w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej w zw. z art. 3a u.p.p.
Dla jej rozpoznania kluczowe znaczenie miała wobec tego kwestia, czy wniosek z 1 sierpnia 2014 r. pochodził od prasy, na co w swej skardze powołuje się P.G. – redaktor naczelny dziennika "[...]".
Zauważyć przy tym należy, że o ile we wniosku z 1 sierpnia 2014 r. jako podstawa żądania udzielenia informacji powołany został art. 4 ust. 1 i art. 11 ust. 1 u.p.p., to w skardze na bezczynność nastąpiło odwołanie do art. 3a u.p.p., określającego, iż w zakresie dostępu prasy do informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej.
Zasadnym jest zatem wskazanie, że Prawo prasowe wyróżnia dwa tryby udzielania prasie wnioskowanych informacji.
Pierwszy wynika z art. 3a u.p.p., w którym przyjęto, że w zakresie prawa dostępu prasy do informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej. Oznacza to, że jeżeli wnioskowana przez prasę informacja ma charakter informacji publicznej, to jej udostępnienie lub odmowa jej udostępnienia powinna nastąpić w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, a tym samym prasa w powyższym zakresie nie korzysta z regulacji prawnych innych niż te, które dotyczą ogółu społeczeństwa. Odrębny tryb udzielania prasie informacji uregulowany został w art. 4 u.p.p. i w tym zakresie prasa korzysta z regulacji specjalnie dla niej przewidzianej, która poszerza katalog podmiotów zobowiązanych do udzielania informacji o podmioty niewymienione w ustawie o dostępie do informacji publicznej i ustanawia autonomiczny tryb weryfikacji wywiązania się z obowiązku udzielenia prasie informacji w oparciu o tę regulację.
W powyższym trybie obowiązani do udzielenia prasie informacji o swej działalności są: przedsiębiorcy, podmioty niezaliczane do sektora finansów publicznych oraz niedziałające w celu osiągnięcia zysku (art. 4 ust. 1 u.p.p.). W razie odmowy udzielenia informacji, na żądanie redaktora naczelnego, odmowę doręcza się zainteresowanej redakcji w formie pisemnej, w terminie 3 dni. Odmowa ta powinna zawierać oznaczenie organu, jednostki organizacyjnej lub osoby, od której pochodzi, datę jej udzielenia, redakcję, której dotyczy, oznaczenie informacji będącej jej przedmiotem oraz powody odmowy. Odmowę udzielenia informacji lub niezachowanie wymogów odmowy można zaskarżyć do sądu administracyjnego w terminie 30 dni, a w postępowaniu przed sądem stosuje się odpowiednio przepisy o zaskarżeniu do sądu decyzji administracyjnych (w art. 4 ust. 3 i 4 u.p.p.).
Prasa, to w myśl definicji ustawowej, publikacje periodyczne, które nie tworzą zamkniętej, jednorodnej całości, ukazujące się nie rzadziej niż raz w roku, opatrzone stałym tytułem albo nazwą, numerem bieżącym i datą, a w szczególności: dzienniki i czasopisma, serwisy agencyjne, stałe przekazy teleksowe, biuletyny, programy radiowe i telewizyjne oraz kroniki filmowe; prasą są także wszelkie istniejące i powstające w wyniku postępu technicznego środki masowego przekazywania, w tym także rozgłośnie oraz tele- i radiowęzły zakładowe, upowszechniające publikacje periodyczne za pomocą druku, wizji, fonii lub innej techniki rozpowszechniania; prasa obejmuje również zespoły ludzi i poszczególne osoby zajmujące się działalnością dziennikarską (art. 7 ust. 2 pkt 1 u.p.p.).
Natomiast dziennikarzem jest według art. 7 ust. 2 pkt 5 u.p.p. osoba zajmująca się redagowaniem, tworzeniem lub przygotowywaniem materiałów prasowych, pozostająca w stosunku pracy z redakcją albo zajmująca się taką działalnością na rzecz i z upoważnienia redakcji.
Stosownie do art. 11 ust. 1 u.p.p. dziennikarz jest uprawniony do uzyskania informacji w zakresie, o którym mowa w art.
4. Aby zatem wniosek składany w trybie art. 4 ust. 1 u.p.p., mógł być rozpoznany zgodnie z przepisami ustawy Prawo prasowe, nie jest wystarczające powołanie się przez kogokolwiek na fakt bycia dziennikarzem nawet konkretnego tytułu prasowego, jak i na upoważnienie redaktora naczelnego. Koniecznym jest wykazanie, że wniosek ten pochodzi od prasy w rozumieniu art. 7 ust. 2 pkt 1 u.p.p. W sytuacji zatem, gdy wnosi go osoba niebędąca redaktorem naczelnym i powołująca się na fakt bycia dziennikarzem konkretnego dziennika, winna tę okoliczność udokumentować stosownym dokumentem. Powinna zatem wykazać, że jest osobą zajmującą się redagowaniem, tworzeniem lub przygotowywaniem materiałów prasowych, pozostającą z redakcją w stosunku pracy albo zajmującą się taką działalnością na rzecz i z upoważnienia redakcji. Za udokumentowanie powyższej okoliczności nie może zostać uznane złożenie wniosku na papierze w firmowym z logo i nagłówkiem dziennika "[...]", jak i powoływanie się na upoważnienie redaktora naczelnego, które jednak do wniosku nie zostało dołączone. Nie można bowiem wykluczyć chociażby sytuacji użycia firmowego papieru przez innych pracowników redakcji, a nie tylko przez jego dziennikarzy. Za potwierdzenie złożenia wniosku przez dziennikarza danego dziennika nie może zostać również uznane wniesienie do sądu administracyjnego skargi przez redaktora naczelnego tego dziennika.
Konieczność udokumentowania działania w imieniu prasy istnieje także wówczas, gdy wniosek dotyczy udzielenia prasie informacji publicznej w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, co wynika z art. 3a u.p.p. Przepis ten wyposaża przedstawicieli prasy w prawo dostępu do informacji publicznej, lecz dla powstania obowiązku realizacji wniosku złożonego w tym trybie niezbędnym jest wykazanie w sposób niebudzący jakichkolwiek wątpliwości, że pochodzi on od prasy. Inaczej mówiąc wystąpienie o informację publiczną nie zwalnia wnioskodawcy powołującego się na fakt bycia dziennikarzem, od obowiązku potwierdzenia, że jest on przedstawicielem prasy.
W rozpoznawanej sprawie K.M. wystąpił do Zarządu Okręgowego Polskiego Związku [...] z wnioskiem o udzielenie informacji w trybie art. 4 ust. 1 u.p.p., powołując się na fakt bycia dziennikarzem dziennika "[...]" i na upoważnienie redaktora naczelnego tego dziennika, nie dokumentując jednakże w żaden sposób swoich twierdzeń. Uprawnione było zatem działanie organu wzywające go do uzupełnienia wniosku poprzez przesłanie dokumentu potwierdzającego stosunek pracy z redakcją lub też dokumentu uwiarygodniającego działanie na rzecz i z upoważnienia redakcji, na którą powołuje się we wniosku. Brak odpowiedzi na to wezwanie uniemożliwił organowi przeprowadzenie weryfikacji pochodzenia wniosku z 1 sierpnia 2014 r. od prasy.
Uwzględniając powyższe uznać należy, że zarzut skargi kasacyjnej odnoszący się do błędnej wykładni art. 7 ust. 2 pkt 1 i 5 u.p.p. pozbawiony jest usprawiedliwionych podstaw. Sąd I instancji, wbrew twierdzeniom kasatora, nie przyjął, że dziennikarz wnioskujący do organu o informację prasową nie jest objęty powyższymi przepisami. Sąd Wojewódzki stanął natomiast na stanowisku, stosownie do którego, dla powstania obowiązku Zarządu Okręgowego PZ [...] rozpoznania wniosku z 1 sierpnia 2014 r., koniecznym było wykazanie, że pochodzi on od prasy i pogląd ten, w świetle tego co zostało podane powyżej, należy ocenić jako prawidłowy. Wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej konieczność udokumentowania przez podmiot występujący z wnioskiem o udzielenie informacji publicznej reprezentowania prasy, skoro na tę okoliczność we wniosku wskazuje, nie stanowi zawężenia uprawnień prasy do informacji publicznej wynikających z przepisu art. 61 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej i przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej.
Wypełnienie wezwania do udokumentowania powyższej okoliczności nie powinno nastręczać zasadniczo żadnych trudności, a jego wykonanie czyniłoby organ zobowiązanym do realizacji wniosku o udzielenie żądanej informacji przy ocenie, że ma ona charakter informacji publicznej.
Na podkreślenie zasługuje, że przyjęcie poglądu przeciwnego, mogłoby prowadzić do nadużywania prawa, poprzez powoływanie się na szczególne uprawnienia przyznane prasie, w tym redaktorom naczelnym i dziennikarzom, przez podmioty nieposiadające takich uprawnień.
W tej sytuacji braki wniosku o udzielenie informacji w trybie ustawy Prawo prasowe, które nie zostały konwalidowane mimo wezwania organu, nie dają podstaw do potraktowania go jako pochodzącego od prasy, co w konsekwencji skutkuje tym, że redaktor naczelny dziennika "[...]" nie może skutecznie wnieść skargi na bezczynność ZO PZ [...] w przedmiocie udzielenia informacji prasowej.
Zaznaczyć nadto należy, że Sąd Wojewódzki badał, czy bezczynność w rozpatrzeniu wniosku z 1 sierpnia 2014 r. istniała na dzień wniesienia skargi. Na treść rozstrzygnięcia Sądu w zakresie zobowiązania do rozpatrzenia wniosku, czy też umorzenia postępowania, miałaby wpływ jedynie okoliczność uwzględnienia żądania po wniesieniu skargi. Tylko w takiej sytuacji sąd bierze pod uwagę okoliczności zaistniałe w toku postępowania sądowoadministracyjnego. Dlatego też nawet ewentualne wykazanie w toku postępowania przed sądem I instancji, że K.M., występując z wnioskiem z 1 sierpnia 2014 r. działał w imieniu prasy, nie mogło mieć wpływu na ocenę działania PO PZ [...] w zakresie realizacji tego wniosku.
Pozbawiony usprawiedliwionych podstaw jest również zarzut błędnej wykładni art. 13, 14,15 i 16 u.d.i.p.
Sąd I instancji nie dokonywał wykładni powyższych przepisów, a to z tej racji, że nie miały one zastosowania w przedmiotowej sprawie. Brak ich zastosowania wynikał natomiast m.in. z oceny zaaprobowanej przez Naczelny Sąd Administracyjny, że wniosek z 1 sierpnia 2014 r. nie został skutecznie złożony, w tym znaczeniu, iż nie wykazano, aby był to wniosek pochodzący od prasy, a zatem nie zaistniała konieczność jego rozpoznawania w oparciu o przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej.
Zauważyć przy tym należy, w odniesieniu do twierdzeń skargi kasacyjnej, że w przedmiotowej sprawie to nie K.M. złożył skargę na bezczynność ZO PZ [...] w rozpoznaniu jego wniosku z 1 sierpnia 2014 r. Nie było zatem przedmiotem oceny Sądu Wojewódzkiego, czy PO PZ [...] pozostawał wobec tego wniosku złożonego przez K.M. w imieniu własnym bezczynny i dlaczego nie podjął działań, o których mowa w art. 13,14, 15 i 16 u.d.i.p. Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie była bezczynność w udzieleniu informacji prasie.
Mając powyższe względy na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na zasadzie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.
Orzeczenie o zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego znajduje oparcie w art. 204 pkt 1 P.p.s.a.
Ustalając ich wysokość Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do § 2 ust. 1 rozporządzenia z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 490 ze zm.) wziął pod uwagę charakter sprawy i nakład pracy radcy prawnego reprezentującego ZO PZ [...], podnoszącego zarzuty i argumenty przeciwko podstawom kasacyjnym i ich uzasadnieniu, istotne z punktu widzenia wydanego rozstrzygnięcia.