Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 9 grudnia 2015 r., sygn. akt I OSK 3137/15

Uzasadnienie

G.W. pismem z dnia 28 maja 2015 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę, z której treści wynikało, że kwestionuje on rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji [...] z dnia [...] listopada 2006 r. nr [...] oraz rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] z dnia [...] stycznia 2007 r. nr [...], uchylający w/w rozkaz Komendanta Powiatowego Policji [...] w części dotyczącej daty zwolnienia skarżącego ze służby oraz w części dotyczącej wysokości mnożnika kwoty bazowej, od którego zależy wysokość uposażenia zasadniczego policjanta i orzekający o zwolnieniu G.W. ze służby z dniem [...] stycznia 2007 r., a także określający uposażenie zasadnicze.

Skarżący, opisując przebieg postępowania dyscyplinarnego, zakwestionował szereg rozkazów personalnych wydanych przez organy Policji, a w szczególności rozkaz personalny z dnia [...] sierpnia 2001 r. nr [...], domagając się jego usunięcia z obiegu prawnego. Zażądał także uznania za materiał dowodowy wszelkich dokumentów z akt osobowych skarżącego oraz z akt postępowań administracyjnych i postępowań prokuratorskich od 2001 r. Zarzucił Wojewódzkiemu Komendantowi Policji [...] brak działania na wniesione przez skarżącego odwołania od kwestionowanego rozkazu personalnego z dnia [...] sierpnia 2001 r. nr [...].

W wyniku zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 22 czerwca 2015 r., ze skargi G.W. wyodrębniono dwie sprawy sądowoadministracyjne, tj.:

1. - sprawę o sygn. akt II SA/Op 248/15, której jako przedmiot zaskarżenia wskazano rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] z dnia [...] stycznia 2007 r. nr [...] (niniejsza sprawa);
2. - sprawę o sygn. akt II SA/Op 249/15, której jako przedmiot zaskarżenia wskazano rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji [...] z dnia [...] listopada 2006 r. nr [...].

Wobec niejednoznacznej treści skargi, Sąd wezwał skarżącego w niniejszej sprawie do sprecyzowania swojego żądania, a w szczególności wskazania, czy dotyczy ono bezczynności Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] w zakresie wskazanym w skardze, czy też żądania stwierdzenia, w drodze skargi, nieważności w/w rozkazu Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] z dnia [...] stycznia 2007 r. nr [...], czy też uruchomienia innego środka prawnego o charakterze nadzwyczajnym w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Wezwanie zawierało pouczenie, że niezastosowanie się do jego treści w terminie 7 dni od dnia jego doręczenia, spowoduje odrzucenie skargi.

W odpowiedzi na powyższe wezwanie skarżący stwierdził, że Sąd powinien w pierwszej kolejności uchylić rozkaz personalny nr [...], a następnie uchylić rozkaz personalny nr [...], zaś rozkaz personalny nr [...] zostanie usunięty już po ponownym przyjęciu skarżącego do służby. Zdaniem skarżącego, nie może on wskazywać Sądowi procedury działania, bowiem "[...] jest ona bardzo prosta. Należy uznać wszystkie moje dotychczasowe skargi na działanie policji".

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu postanowieniem z dnia 30 lipca 2015 r. sygn. akt II SA/Op 248/15 odrzucił skargę. W uzasadnieniu postanowienia podał, że zgodnie z art. 58 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej w skrócie p.p.s.a.), sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została prawomocnie osądzona. W ujęciu tego przepisu, powaga rzeczy osądzonej zachodzi zatem wówczas, gdy wystąpi tożsamość przedmiotowa (tożsamość sprawy) i tożsamość podmiotowa (tożsamość stron).

Podkreślił, iż wobec wątpliwości Sądu, co w istocie stanowi przedmiot skargi, wezwano skarżącego do sprecyzowania swoich żądań. W odpowiedzi na wezwanie stwierdził on, że domaga się uchylenia rozkazu personalnego Komendanta Powiatowego Policji [...] z dnia [...] listopada 2006 r. nr [...] oraz Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] z dnia [...] stycznia 2007 r. nr [...]. Pierwszy z wyżej wymienionych aktów stanowi przedmiot sprawy o sygn. akt II SA/Op 249/15, która jest rozpoznawana w ramach odrębnego postępowania sądowoadministracyjnego. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] z dnia [...] stycznia 2007 r. nr [...].

Sąd pierwszej instancji wskazał, że pismo skarżącego z dnia 28 maja 2015 r. jest kolejną skargą na ten sam akt. Po raz pierwszy bowiem skargę taką strona wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu w sprawie o sygn. akt II SA/Op 128/07. Skarga ta, wyrokiem z dnia 30 lipca 2007 r., została przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu oddalona, a następnie Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 9 grudnia 2008 r. sygn. akt I OSK 1901/07 oddalił skargę kasacyjną G.W. od w/w wyroku, który tym samym stał się prawomocny. Z powyższych względów zachodzą podstawy do zastosowania w niniejszej sprawie art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a. i wobec stanu powagi rzeczy osądzonej, skarga z dnia 28 maja 2015 r. podlegała odrzuceniu.

Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł G.W., reprezentowany przez adwokata i zaskarżając postanowienie w całości zarzucił naruszenie prawa procesowego, tj.:

1. 1) art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a., poprzez jego błędne zastosowanie;
2. 2) art. 7 Konstytucji RP;
3. 3) art. 78 Konstytucji RP;;
4. 4) art. 104 ust. 3 w związku z art. 6f ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j.: Dz. U. z 2015 r., poz. 355 ze zm.);
5. 5) § 7 ust. 1, 2 i 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. z 2001 r. Nr 152, poz. 1732 ze zm.);
6. 6) art. 222 K.p.a., poprzez stawianie zbędnych warunków korespondencji skarżącemu, a nie rozpoznawanie przedmiotu skargi;
7. 7) art. 180 § 1 i 2 K.p.a., poprzez niewydajnie do dnia złożenia skargi kasacyjnej prawidłowo sformułowanego świadectwa służby dla skarżącego oraz rozkazu personalnego o zwolnieniu ze służby;
8. 8) art. 127 § 1 K.p.a., poprzez wydanie sprzecznej z prawem decyzji Wojewódzkiego Komendanta Policji [...] z dnia [...] sierpnia 2001 r.

Wskazując na powyższe podstawy skargi kasacyjnej wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości, uwzględnienie skargi i uchylenie rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] z dnia [...] stycznia 2007 r. nr [...] w oparciu o art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a., Sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona. Oznacza to, że jeżeli ta sama sprawa jest w toku bądź została przez sąd już raz prawomocnie rozpoznana, to w sytuacji wniesienia skargi na to samo działanie czy akt organu (res iudicata), skarga ta podlega odrzuceniu. Warunkiem skutkującym zastosowaniem w/w przepisu jest zatem tożsamość wcześniej wszczętej sprawy sądowoadministracyjnej z tą, w której wniesiono podlegającą odrzuceniu skargę. O tożsamości spraw można mówić wówczas, gdy występuje między nimi tożsamość elementów podmiotowych i przedmiotowych. Tożsamość podmiotowa dotyczy podmiotu będącego adresatem praw lub obowiązków, zaś tożsamość przedmiotowa ma miejsce, gdy identyczna jest treść tych praw i obowiązków oraz ich podstawa prawna i faktyczna.

Sąd pierwszej instancji prawidłowo wskazał w zaskarżonym postanowieniu, że zakres podmiotowy i przedmiotowy niniejszej sprawy jest tożsamy ze sprawą, w której Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu prawomocnym wyrokiem z dnia 30 lipca 2007 r. sygn. akt II SA/Op 128/07 oddalił skargę. W tych okolicznościach niedopuszczalne było zatem wniesienie kolejnej skargi na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] z dnia [...] stycznia 2007 r. nr [...]. Wniesiona w niniejszej sprawie skarga podlegała w konsekwencji odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a. Podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia tego przepisu jest zatem nieuzasadniony.

Należy również podkreślić, iż Sąd pierwszej instancji nie stosował wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa materialnego oraz przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, dlatego też zarzuty naruszenia tych przepisów są chybione.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 184 w związku z art. 182 § 1 i 3 p.p.s.a., skarga kasacyjna podlegała oddaleniu.