Uzasadnienie
G.W. pismem z dnia 28 maja 2015 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę, z której treści wynikało, że kwestionuje on rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji [...] z dnia [...] listopada 2006 r. nr [...] oraz rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] z dnia [...] stycznia 2007 r. nr [...], uchylający w/w rozkaz Komendanta Powiatowego Policji [...] w części dotyczącej daty zwolnienia skarżącego ze służby oraz w części dotyczącej wysokości mnożnika kwoty bazowej, od którego zależy wysokość uposażenia zasadniczego policjanta i orzekający o zwolnieniu G.W. ze służby z dniem [...] stycznia 2007 r., a także określający uposażenie zasadnicze.
W wyniku zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 22 czerwca 2015 r., ze skargi G.W. wyodrębniono dwie sprawy sądowoadministracyjne, tj.:
- - sprawę o sygn. akt II SA/Op 248/15, której jako przedmiot zaskarżenia wskazano rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] z dnia [...] stycznia 2007 r. nr [...]
- - sprawę o sygn. akt II SA/Op 249/15, której jako przedmiot zaskarżenia wskazano rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji [...] z dnia [...] listopada 2006 r. nr [...] (niniejsza sprawa).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu postanowieniem z dnia 3 sierpnia 2015 r. sygn. akt II SA/Op 249/15 odrzucił skargę. W uzasadnieniu postanowienia podał, że zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej w skrócie p.p.s.a.), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek odwoławczy, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). Wyczerpanie środków zaskarżenia, o których mowa w art. 52 § 2 p.p.s.a., przed złożeniem skargi do sądu administracyjnego, stanowi podstawową przesłankę jej dopuszczalności, czyli warunek prawidłowego zaskarżenia określonego aktu.
Obowiązek ten wynika z założenia, że sąd nie wyręcza organów administracji wyższego stopnia i nie narusza podstawowej zasady dwuinstancyjności postępowania. Zasada dwuinstancyjności daje natomiast stronie prawo domagania się dwukrotnego merytorycznego rozpatrzenia jej sprawy przez dwa różne organy. Rangę tej zasady potwierdza art. 78 Konstytucji RP, w myśl którego każda ze stron ma prawo do zaskarżenia orzeczeń i decyzji wydanych w pierwszej instancji.
Sąd pierwszej instancji stwierdził, że rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji [...] z dnia [...] listopada 2006 r. nr [...], stanowiący przedmiot niniejszej skargi, jest rozkazem wydanym przez organ pierwszej instancji. Od powyższego rozkazu skarżącemu przysługiwał środek zaskarżenia w postaci odwołania do Komendanta Wojewódzkiego Policji [...], jako organu wyższego stopnia nad Komendantem Powiatowym Policji [...], co wynika z regulacji art. 6a ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2015 r., poz. 355 ze zm.). Złożenie skargi na rozkaz personalny wydany przez organ pierwszej instancji, w świetle wyżej powołanych regulacji, jest zatem niedopuszczalne na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu podkreślił ponadto, że G.W. skorzystał z w/w trybu i wniósł odwołanie od rozkazu personalnego Komendanta Powiatowego Policji [...] z dnia [...] listopada 2006 r. nr [...], na skutek którego Komendant Wojewódzki Policji [...] rozkazem personalnym z dnia [...] stycznia 2007 r. nr [...] uchylił rozkaz personalny organu pierwszej instancji w części dotyczącej daty zwolnienia skarżącego ze służby oraz w części dotyczącej wysokości mnożnika kwoty bazowej, od którego zależy wysokość uposażenia zasadniczego policjanta i orzekł o zwolnieniu G.W. ze służby z dniem [...] stycznia 2007 r., a także określił uposażenie zasadnicze. G.W., kwestionując rozstrzygnięcie organu drugiej instancji, złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, który wyrokiem z dnia 30 lipca 2007 r. sygn. akt II SA/Op 128/07 skargę oddalił, a następnie Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 9 grudnia 2008 r. sygn. akt I OSK 1901/07 oddalił skargę kasacyjną wniesioną przez skarżącego.
Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł G.W., reprezentowany przez adwokata i zaskarżając postanowienie w całości zarzucił naruszenie prawa procesowego, tj.:
- 1) art. 52 § 2 p.p.s.a., poprzez jego błędne zastosowanie;
- 2) art. 7 Konstytucji RP;
- 3) art. 78 Konstytucji RP;;
- 4) art. 104 ust. 3 w związku z art. 6f ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j.: Dz. U. z 2015 r., poz. 355 ze zm.);
- 5) § 7 ust. 1, 2 i 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. z 2001 r. Nr 152, poz. 1732 ze zm.);
- 6) art. 222 K.p.a., poprzez stawianie zbędnych warunków korespondencji skarżącemu, a nie rozpoznawanie przedmiotu skargi;
- 7) art. 180 § 1 i 2 K.p.a., poprzez niewydajnie do dnia złożenia skargi kasacyjnej prawidłowo sformułowanego świadectwa służby dla skarżącego oraz rozkazu personalnego o zwolnieniu ze służby;
- 8) art. 127 § 1 K.p.a., poprzez wydanie sprzecznej z prawem decyzji Wojewódzkiego Komendanta Policji [...] z dnia [...] sierpnia 2001 r.
Wskazując na powyższe podstawy skargi kasacyjnej wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości, uwzględnienie skargi i uchylenie rozkazu personalnego Komendanta Powiatowego Policji [...] z dnia [...] listopada 2006 r. nr [...] w oparciu o art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Ponadto wniósł o połączenie do wspólnego rozpoznania niniejszej sprawy oraz sprawy z jego skargi na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] z dnia [...] stycznia 2007 r. nr [...], zarzucając, iż rozdzielenie skargi G.W. przez Sąd pierwszej instancji było nieprawidłowe.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do treści art. 52 § 1 p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. W świetle art. 52 § 2 p.p.s.a., przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.
Sąd pierwszej instancji prawidłowo wskazał w zaskarżonym postanowieniu, że skarga G.W., jako wniesiona na rozkaz personalny wydany przez organ pierwszej instancji, była niedopuszczalna. Przedmiotem skargi do sądu administracyjnego mógł być bowiem wyłącznie rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] z dnia [...] stycznia 2007 r. nr [...], który został wydany na skutek złożenia przez skarżącego odwołania od rozkazu personalnego z dnia [...] listopada 2006 r. nr [...]. Wniesiona w niniejszej sprawie skarga podlegała w konsekwencji odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a. Podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przepisu art. 52 § 2 p.p.s.a. jest zatem nieuzasadniony.
Należy również podkreślić, iż Sąd pierwszej instancji nie stosował wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa materialnego oraz przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, dlatego też zarzuty naruszenia tych przepisów są chybione.
Ubocznie wyjaśnić również należy, iż rozdzielenie skargi G.W., na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 22 czerwca 2015 r., na dwie odrębne sprawy sądowoadministracyjne, nie miało wpływu na wynik niniejszej sprawy.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 184 w związku z art. 182 § 1 i 3 p.p.s.a., skarga kasacyjna podlegała oddaleniu.