Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z 28 października 2013 r., II SA/Gl 1509/12 oddalił skargę G. S. na decyzję Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] października 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wprowadzenia zmian w operacie ewidencji gruntów i budynków.
Wyrok zapadł na tle następujących okoliczności sprawy:
Wnioskiem z dnia [...] czerwca 2012 r. G. S. zwróciła się o ujawnienie w ewidencji gruntów i budynków oraz państwowym zasobie geodezyjno-kartograficznym rozgraniczenia działek w oparciu o orzeczenie o rozgraniczeniu z dnia [...] czerwca 1964 r.
Po rozpoznaniu wniosku decyzją z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...], podjętą z up. Prezydenta Miasta [...] przez Geodetę Powiatowego, na podstawie art. 20 ust. 1 pkt 1 i art. 22 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287 ze zm.) oraz § 46 i § 47 rozp. MRRiB z dnia 26 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454), orzeczono o odmowie wprowadzenia zmian w operacie ewidencji gruntów i budynków, dotyczących granic działek [...] i [...] w obrębie [...] oraz działek [...] w obrębie [...]miasta [...] na podstawie orzeczenia o rozgraniczeniu z dnia [...] czerwca 1964 r., wydanego przez Prezydium Miejskiej Rady Narodowej w [...]. W uzasadnieniu organ I instancji stwierdził, że przywołane orzeczenie jest sprzeczne z mapą katastralną, protokołem granicznym i szkicem bowiem między rozgraniczonymi parcelami położona jest parcela nr [...] i nie ma między nimi bezpośredniej styczności.
Nadto, z dniem [...] sierpnia 1967 r. na podstawie obwieszenia Wojewódzkiego Zrzeszenia Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej w Krakowie, została założona ewidencja gruntów w miejsce dotychczasowego katastru gruntowego. W ewidencji gruntów w miejsce dotychczasowych parcel m. in. [...] i p. bud. [...], utworzono działkę [...] w obrębie [...] (obecnie własność Mariana i G. S.), a w miejsce parceli [...], utworzono działkę nr [...] w obrębie [...] (obecnie działka nr [...] własności Gminy Miasta [...]). Pomiędzy działkami [...] a [...], nie ma też bezpośredniej styczności. Powyższe działki ujawnione są w księgach wieczystych, a taki stan jest też zgodny z danymi w ewidencji gruntów i budynków. Stąd też zdaniem organu, brak jest odpowiednich dokumentów, pozwalających na ujawnienie zmian przebiegu granic na mapach.
W odwołaniu od decyzji G. S. domagała się jej uchylenia i wprowadzenia zmian w operacie na podstawie orzeczenia z rozgraniczenia z dnia [...] czerwca 1964 r. jako wydanego na mocy obowiązującego wówczas dekretu z dnia [...] września 1946 r. o rozgraniczeniu nieruchomości. Odwołująca się podniosła, że w toku przeprowadzonych czynności stwierdzono, że granice są zgodne z mapą katastralną, co oznacza, że nie było innych stron postępowania, a zatem protokół graniczny podpisali właściciele przyległych działek. Odwołująca się przyznała, że pasem gruntu należącym do parcel [...], przechodziła kolejka wąskotorowa, którą przewożono materiały do pobliskich zakładów pracy, lecz jej zdaniem każda ze stron ma udział w parceli nr [...] lub pas ten został niezgodnie z prawem dopisany do tej parceli. Podniosła, że jedynym obiektywnym działaniem byłoby zatem dokonanie ponownych pomiarów granic parcel. Zarzuciła wreszcie, że parcela [...] została bezprawnie skomunalizowana, gdyż brak dokumentów, że poprzednio stanowiła własność Skarbu Państwa, zaś założona w 1967 r. ewidencja gruntów i budynków, posiada wady prawne.
Utrzymując w mocy decyzję organu I instancji, Śląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego po uzupełnieniu materiałów z założenia ewidencji gruntów, wydając zaskarżoną decyzję stwierdził, że w operacie ewidencyjnym nie istnieją w ogóle przedmioty ewidencyjne oznaczone wg numeracji powołanej w orzeczeniu o rozgraniczeniu, które są dokumentem powstałym przed założeniem tej ewidencji. Po analizie dokumentów organ odwoławczy uznał też, że na obowiązującej mapie działki nr [...] oraz działki [...], rozdzielone są działką nr [...] i wykazane są zgodnie z dostępnymi materiałami państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Zdaniem organu II instancji, organ prowadzący operat ewidencyjny nie ma żadnych uprawnień do rozstrzygania w sprawach przebiegu granic nieruchomości i wykazywania ich w części graficznej operatu ewidencyjnego. Na podstawie przedłożonej przez odwołującą dokumentacji nie można zatem zmienić danych dotyczących przebiegu granic działek, wskazanych w ewidencji gruntów i budynków. Zasadnie zatem odmówiono dokonania zmiany na podstawie orzeczenia o rozgraniczeniu z 1964 r.
W skardze do sądu administracyjnego G. S. domagała się uchylenia decyzji organów obydwu instancji jako wydanych z rażącym naruszeniem przepisów art. 7 i art. 107 § 3 kpa oraz przepisów prawa geodezyjnego i kartograficznego. Ponawiając argumentację zawartą w odwołaniu, skarżąca zakwestionowała pogląd organu, że granice są niezgodne z mapą katastralną. Jej zdaniem, jest zatem współwłaścicielem działki nr [...]. Na wyrysie z mapy z dnia [...] lutego 2011 r., nie widnieje też działka nr [...], lecz działka [...], która ostatnio została podzielona. Skarżąca podniosła też, że obecnie powierzchnia jej działki nr [...] jest mniejsza o ok. 90 m2.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej, podtrzymując dotychczasowe stanowisko i argumentację.
W kolejnym piśmie procesowym z dnia [...] października 2013 r. pełnomocnik skarżącej sprecyzował skargę, domagając się stwierdzenia nieważności decyzji organu odwoławczego oraz zobowiązania tego organu do przedstawienia historii zmian geodezyjnych, odnoszących się do pasa gruntu, stanowiącego dzisiejszą działkę nr [...] – w okresie do 1998 r. oraz do wskazania podmiotów, uprawnionych i władających działką i ich tytułu prawnego. Nadto, pełnomocnik skarżącej wniósł o zobowiązanie Wojewody Śląskiego do przedłożenia akt postępowania komunalizacyjnego, zakończonego decyzją z dnia [...] maja 1993 r. o stwierdzeniu nabycia przez Gminę [...] z mocy prawa własności m. in. działki nr [...]. Podkreślił, że przedłożone przez skarżącą prawomocne orzeczenie o rozgraniczeniu zgodnie z art. 11 dekretu z 1946 r., ma moc wyroku sądowego, lecz w sposób sprzeczny z prawem, nie zostało uwzględnione w ewidencji gruntów i budynków, zaś nierespektowanie orzeczenia przez organ stanowi o wadzie kwalifikowanej zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zaskarżony wyrokiem skargę oddalił. Sąd wskazał, że aktualizacja operatu następuje w oparciu o dokumenty, wymienione w § 46 ust. 2 rozp., wyżej powołanego. Wśród nich znajdują się prawomocne orzeczenia sądowe, ostateczne decyzje administracyjne oraz opracowania geodezyjne i kartograficzne, przyjęte do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Jednak prowadzenie i aktualizacja operatu ewidencyjnego możliwa jest jedynie wówczas, gdy dokumenty te stanowią logiczny i chronologiczny ciąg zdarzeń prawnych, a zatem gdy kolejny dokument nawiązuje do poprzedniego. W sytuacji, gdy taki tok zostaje zakłócony, bowiem przedłożony dokument nie jest kolejnym w ciągu zdarzeń, dojść może do konieczności uchylenia wpierw innego wpisu, dokonanego wadliwie albo też nie jest w ogóle możliwe usunięcie rozbieżności w dokumentacji bez rozstrzygnięcia sporu w odrębnym postępowaniu administracyjnym bądź sądowym.
Kwestie takie nie mogą być jednak rozstrzygnięte przez organ prowadzący operat ewidencyjny, który jedynie dokonuje rejestracji dokumentów. Taki też przypadek zachodzi w niniejszej sprawie. Przedłożone przez skarżącą orzeczenie o rozgraniczeniu nawiązuje do stanu prawnego sprzed założenia ewidencji. W ewidencji tej uwidoczniono już szereg zmian, m. in. w oparciu o ostateczną decyzję Wojewody Katowickiego z dnia [...] maja 1993 r., przywołaną w skardze, która regulowała stan prawny nieruchomości. Ani organy administracji, ani sąd administracyjny, nie są zaś władni do podważenia tego aktu, ani też orzeczenia o rozgraniczeniu, o ile to ostatnie, uzyskało walor prawomocności, co jednak nie wynika z akt sprawy, gdyż na orzeczeniu brak takiej klauzuli.
Należy więc zdaniem sądu zadać pytanie, jakie zmiany w ewidencji chciała wprowadzić skarżąca w oparciu o przedłożone orzeczenie. O ile chodziło o przebieg granic, bo przecież mowa jest o orzeczenie o rozgraniczeniu, to wszak sama sentencja orzeczenia nie daje żadnej odpowiedzi w zakresie przebiegu granic parcel l. kat. [...] (własność [...]) oraz parcel z drugiej strony – [...] ([...]),[...] ([...]) i [...] ([...]). Wyniki pomiaru przedstawiono na szkicu polowym załączonym do operatu. Z kolei w szkicu polowym wymieniono jedynie parcelę nr [...]. Na szkicu tym uwidoczniono też parcelę nr [...] i zaznaczono punkty graniczne, rozdzielające tę parcelę od parceli nr [...], położonych po przeciwnych stronach. Taki stan rzeczy wynika też z protokołu granicznego, na którym naniesiono punkty graniczne, jednoznacznie wskazujące na brak styczności granic parcel, wymienionych w orzeczeniu o rozgraniczeniu.
Wewnętrzna sprzeczność orzeczenia z 1964 r. jest więc oczywista, a o ile uzyskało ono walor prawomocności, co nie wynika z akt sprawy, to w sytuacji równoczesnego funkcjonowania w obrocie prawnym ostatecznej decyzji o stwierdzeniu nabycia z mocy prawa własności działki nr [...] przez Gminę [...], dochodzi do sporu na tle własności, który nie mógł być rozstrzygnięty w ramach niniejszego postępowania administracyjnego, podlegającego kontroli sądowej. Zarówno przywołane orzeczenie o rozgraniczeniu, jak i decyzja komunalizacyjna, zapadły w odrębnych postępowaniach, przed różnymi organami, a zatem badanie ich zgodności z prawem nie jest możliwe przed sądem administracyjnym w toku niniejszej sprawy. Nie są to bowiem akty, podjęte w granicach niniejszej sprawy, przede wszystkim z tej racji, że pochodzą od innych organów administracji, niż organ prowadzący ewidencję gruntów i budynków. Nie jest też rolą sądu administracyjnego poszukiwanie na żądanie skarżącej dokumentów, niezbędnych do wdrożenia postępowania o rozgraniczenie, bądź innego postępowania przed sądem powszechnym w celu ochrony prawa własności.
Stąd też wnioski dowodowe skarżącej, zawarte w piśmie z dnia [...] października 2013 r., nie mogły odnieść skutku w świetle art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Wnioski dowodowe nie zmierzały bowiem do wyjaśnienia okoliczności niniejszej sprawy. To skarżąca winna przedłożyć prawidłowe dokumenty, składając wniosek o dokonanie zmian w ewidencji gruntów i budynków. Tryb takiego postępowania prawidłowo przedstawił organ odwoławczy w motywach zaskarżonej decyzji, zasadnie wskazując na niemożliwość rozstrzygnięcia sporu na tle własności i przebiegu granic w postępowaniu ewidencyjnym.
Zatem wbrew zarzutom skargi, zaskarżona decyzja nie narusza prawa materialnego – art. 20 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne i przepisów wykonawczych, ani też przepisów procedury administracyjnej w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bądź skutkującym wznowieniem tego postępowania. Nadto, motywy decyzji organów obydwu instancji spełniają wymogi z art. 107 § 3 k.p.a. Zakres postępowania wyjaśniającego reguluje zaś § 47 ust. 3 cyt. rozp., którego treść przytoczył organ odwoławczy w motywach zaskarżonej decyzji. Skoro organ prowadzący operat ewidencyjny władny jest jedynie do wprowadzania zmian, wynikających z aktów prawnych i zdarzeń prawnych, to w sytuacji sprzeczności takich dokumentów nie jest możliwe ich zaewidencjonowanie w drodze czynności tego organu, lecz niezbędne jest rozstrzygnięcie sporu w odrębnym postępowaniu administracyjnym bądź sądowym. Zbędne było zatem podejmowanie dalszych czynności wyjaśniających.
Od tego wyroku skarżąca złożyła skargę kasacyjną, zaskarżając go w całości i zarzucając mu naruszenie:
- 1) przepisów postępowania mające istotny wpływ na przebieg sprawy, tj.:
- - art. 1 p.p.s.a. w zw. z art. 3 p.p.s.a., art. 141 § 4 p.p.s.a., art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 11 dekretu z dnia 13 września 1946 r. o rozgraniczeniu nieruchomości poprzez wadliwe ustalenie stanu faktycznego w drodze bezzasadnego przyjęcia sprzeczności orzeczenia uniemożliwiającej uwzględnienie w ewidencji jego skutków prawnych, w szczególności wobec braku wyjaśnienia historii ewidencyjno-prawnej nieruchomości objętych orzeczeniem;
- - art. 244 § 1 k.p.c. w zw. z art. 106 § 5 p.p.s.a. poprzez bezpodstawne pominięcie skutków orzeczenia jako dokumentu urzędowego, którego moc prawna i prawidłowość korzystają z ustawowego domniemania;
- - art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak wyczerpującego wyjaśnienia sprawy skutkujący w rzeczywistości zanegowaniem prawa skarżącej do kontroli legalności ewidencji gruntów i budynków;
- 2) na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego:
* § 46 ust. 2 Rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków w zw. z art. 11 dekretu z dnia [...] września 1946 r. o rozgraniczeniu nieruchomości poprzez niewłaściwe zastosowanie w drodze wadliwego pominięcia, iż skutki prawne Orzeczenia powinny zostać ujawnione w ewidencji gruntów i budynków;
* § 47 ust. 3 Rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków w zw. z art. 8, 9 i 11 k.p.a. poprzez błędną wykładnię w drodze bezpodstawnego przyjęcia, iż organ administracji przeprowadził postępowanie wyjaśniające w sprawie i w sposób wyczerpujący objaśnił skarżącej okoliczności sprawy;
* art. 2, art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w zw. z art. 6 k.p.a. poprzez wadliwe uznanie, iż organ administracji jest uprawniony do negowania aktu administracyjnego o mocy prawomocnego wyroku sądowego bez konieczności zachowania odpowiedniej formy administracyjnoprawnej wymaganej dla zgodnego z przepisami podważenia jego doniosłości prawnej;
* art. 2 i art. 77 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w zw. z art. 156 § 1 i § 2 k.p.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie i bezpodstawne zanegowanie prawa skarżącej do sądowego ustalenia naruszenia jej praw w drodze odmowy stwierdzenia wydania zaskarżonej skargą decyzji z naruszeniem prawa w przypadku braku możliwości stwierdzenia jej nieważności.
Wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie od organu administracji na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania i zasądzenia wynagrodzenia dla pełnomocnika z urzędu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności określone w art. 183 § 2 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zatem Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.
Przed odniesieniem się do zarzutów skargi kasacyjnej należy przypomnieć, że decyzja w przedmiocie wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów i budynków nie może rozstrzygać żadnej kwestii spornej związanej z ustaleniem tytułu własności. Wszelkie spory zaistniałe w wyniku przeprowadzonych zmian ewidencyjnych dotyczące zasięgu prawa własności, w tym między innymi przebiegu granic i ustalenia powierzchni działki nie mogą więc być rozstrzygane w postępowaniu aktualizacyjnym. Rejestr ewidencji gruntów odzwierciedla stan aktualny, nie służy zaś ewidencjonowaniu wszystkich dokumentów historycznie związanych ze stanem własnościowym gruntów, co oznacza, że nie można dokonywać zmian na podstawie dokumentów sprzed kilkudziesięciu lat, po których następowały kolejne czynności odzwierciedlone w ewidencji. Dokumenty określające poprzedni stan prawny działek gruntu nie stanowią podstawy do zarejestrowania tego stanu w ewidencji gruntów i budynków, jeżeli stan późniejszy został stwierdzony kolejnymi dokumentem, z którym ustawodawca związał skutek wiążącego ustalenia stanu prawnego danych działek gruntu.
Taka sytuacja zachodzi właśnie w przedmiotowej sprawie, powoływane przez skarżącą orzeczenie o rozgraniczeniu z dnia [...] czerwca 1964r. (abstrahując od jego wewnętrznej sprzeczności i nieprecyzyjności, oraz braku informacji co do jego prawomocności) wydane zostało w oparciu o kataster gruntowy, a więc przed założeniem ewidencji, która dokonana została [...] sierpnia 1967r. na podstawie stosownego obwieszczenia. Nadto w ewidencji uwidoczniono między innymi zmiany wnikające z ostatecznej decyzji Wojewody Katowickiego z dnia [...] maja 1993 r. o stwierdzeniu namycia przez Gminę [...] z mocy prawa własności m.in. działki nr [...]. W takich okolicznościach prawnych żądanie wprowadzenia zmian w operacie ewidencji gruntów w oparciu o historyczne już materiały jakim jest orzeczenie o rozgraniczeniu z dnia [...] czerwca 1964 r., jest nie możliwe, albowiem organ prowadzący ewidencję musiałby rozstrzygać powstały spór dotyczący prawa własności, a takiej kompetencji organ prowadzący ewidencję gruntów nie posiada.
Dlatego też podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania są niezasadne. W szczególności niezasadne są zarzuty dotyczące naruszenia art. 244 § 1 k.p.c w zw. z art. art.106 § 5 p.p.s.a. Zgodnie z art. 106 § 5 p.p.s.a. do postępowania dowodowego, o którym mowa w § 3, stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania cywilnego. Przede wszystkim należy zwrócić uwagę, że przepis art. 106 § 5 p.p.s.a. nie może być samodzielną (bez jednoczesnego powołania art. 106 § 3 p.p.s.a.) podstawą kasacyjną (wyroki NSA z dnia 19 marca 2009r. I OSK 561/08, z dnia 21 października 2014r. I FSK 1575/14). Stosownie zaś do § 3 tego artykułu sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Art. 106 § 5 p.p.s.a. nie jest w zasadzie samoistnym przepisem, jest on bowiem doprecyzowaniem art. 106 § 3. Autor skargi kasacyjnej nie wskazał na naruszenie art. 106 § 3 p.p.s.a. Niezależnie od powyższych uwag należy zwrócić uwagę, że art. 106 § 3 p.p.s.a. wyznacza ścisłe granice wykorzystania w postępowaniu sądowoadministracyjnym nowych dowodów.
Z regulacji tej wynika, że nie każdy dowód może być dopuszczony w tym postępowaniu, lecz jedynie dowód z dokumentów, przy czym ma to być dowód uzupełniający, a więc taki, który nie był przedstawiony i oceniony w postępowaniu administracyjnym zakończonym zaskarżaną decyzją. Taka sytuacja nie miała miejsca w przedmiotowej sprawie, albowiem skarżąca nie powoływała dowodu uzupełniającego, który nie był przedstawiany i oceniany w postępowaniu administracyjnym, a wręcz odwrotnie, powoływała dowód z orzeczenia o rozgraniczeniu z [...] czerwca 1964 r., który właśnie był przedstawiany i oceniany w postępowaniu administracyjnym. Stąd też ten zarzut nie zasługuje na uwzględnienie. Niezasadny jest również zarzut dotyczący naruszenia art. 141 §4 p.p.s.a – wbrew twierdzeniom skarżącego uzasadnienie wyroku Sądu I instancji spełnia wymogi określone w tym przepisie, a w szczególności Sąd przedstawił i wyjaśnił podstawę prawną rozstrzygnięcia.
Niezasadne są również zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego, tj. § 46 ust. 2 rozporządzenia z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów w zw. z art. 11 dekretu z 13 września 1946 r. o rozgraniczeniu, polegające na ich niewłaściwym zastosowaniu. Pierwszy z tych przepisów stanowi, że dane zawarte w ewidencji podlegają aktualizacji z urzędu lub na wniosek, z urzędu wprowadza się zmiany wynikające z wymienionych w pkt 1 do pkt 4 dokumentów, zaś drugi z powołanych przepisów stanowił, że prawomocne orzeczenia władzy mierniczej o rozgraniczeniu wydane w trybie niniejszego dekretu mają moc wyroków sądowych. Jak wskazywano już wcześniej, aktualizacja ewidencji ma zapewniać aktualność danych zawartych w ewidencji, eliminuje tym samym możliwość dokonywania zmian, czy to z datą wsteczna, czy też w oparciu o dokumenty historyczne wydane w innych okolicznościach prawnych, w sytuacji gdy po ich wydaniu, wydane zostały kolejne akty, w tym dotyczące prawa własności, które wprowadzone zostały do ewidencji.
Niezbadany jest również zarzut dotyczący naruszenia § 47 ust. 3 powołanego rozporządzenia, zgodnie z którym w przypadku gdy aktualizacja operatu ewidencyjnego wymaga wyjaśnień zainteresowanych lub uzyskania dodatkowych dowodów, starosta przeprowadza w sprawie tej aktualizacji postępowania administracyjne lub stosuje art. 22 ust. 3 ustawy. Jak wskazywano bowiem wcześniej, istota sporu w przedmiotowej sprawie dotyczy prawa własności, a sporu co do prawa własności nie może rozstrzygać organ prowadzący ewidencję gruntów, stąd też możliwość prowadzenia postępowania wyjaśniającego o której mowa w §47 ust.3 rozporządzenia nie może wykorzystywana dla rozstrzygnięcia kwestii spornych dotyczących prawa własności. Nie mogą być również uwzględnione dalsze zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego w tym wskazane art. 2, art. 7, art.77 ust.2 Konstytucji RP w zw. z art.156 § 1 i § 2 k.p.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie i bezpodstawne zanegowanie prawa skarżącej do sądowego ustalenia naruszenia jej praw w drodze odmowy stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa w przypadku braku możliwości stwierdzenia jej nieważności.
W uzasadnieniu tego zarzutu wskazano, że skarżąca złożyła w ramach postępowania przed WSA uzupełniający wniosek o stwierdzenie wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa z uwagi na nieodwracalność aktualnego stanu ewidencyjno-prawnego (art.156 § 2 k.p.a.), na wypadek uznania że zaistniały stan ewidencyjno-prawny stanowi przeszkodę prawna dla stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do tego zarzutu należy przede wszystkim zauważyć, że orzeczenie o stwierdzeniu wydania decyzji z naruszeniem prawa z uwagi na nieodwracalność skutku prawnego (art. 156 § 2 k.p.a.) może mieć tylko wówczas gdy decyzja wydana została z naruszeniem przesłanek określonych w art.156 § 1 k.p.a., a więc przesłanek nieważności decyzji. Kontrolowana przez Sąd I instancji decyzja nie tylko nie została wydana z naruszeniem z art. 156 § 1 k.p.a, ale również nie narusza art.145 §1 p.p.s.a, stąd też wniosek skarżącej o wydanie decyzji w trybie art.156 §2 k.p.a., czyli stwierdzenie, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem prawa jest niezasadny, a sformułowany w ten sposób zarzut skargi kasacyjnej nie mógł być uwzględniony.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art.184 p.p.s.a oddalił skargę kasacyjną.