Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 28 maja 2018 r., sygn. akt I OSK 663/18

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 8 listopada 2017 r. sygn. akt II SA/Wa 633/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu sprawy ze skargi A. S. na uchwałę Rady m.st. Warszawy z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...] w przedmiocie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta stołecznego Warszawy, oddalił skargę.

W uzasadnieniu wyroku Sąd pierwszej instancji wskazał na następujące okoliczności faktyczne i prawne.

Postępowanie w niniejszej sprawie zainicjowała skarga A. S. na ww. uchwałę Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia [...] lipca 2009 r., w której skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności uchwały w całości, podnosząc, że analiza treści ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianę ustawy Kodeks cywilny (Dz. U. z 2016 r., poz. 1610 ze zm.) wskazuje, iż zaspokajanie przez gminę potrzeb mieszkaniowych gospodarstw domowych wspólnoty samorządowej uzależnione zostało jedynie od spełnienia warunku "niskich dochodów" w tych gospodarstwach (wniosek z art. 4). Zdaniem skarżącej, ustawowe określenie warunków dopuszczających zawarcie umowy najmu w art. 4 oraz w art. 5, art. 6 i art. 9 ww. ustawy, wyklucza dopuszczalność wprowadzenia przez radę gminy innych jeszcze warunków, w tym warunków finansowych, niemających umocowania w ustawie. Uchwała została podjęta z przekroczeniem upoważnienia zawartego w art. 20 ust. 3 i art. 21 ust. 1 pkt 2 i ust. 3, a także w art. 4 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. w związku z art. 18 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, poprzez:

1. 1) ustalenia w § 31 ust. 1-6 uchwały i wprowadzenie do niej pozaustawowych kryteriów oceny statusu prawnego osób, które nie wstąpiły w stosunek najmu po śmierci najemcy w trybie art. 691 k.c. albo pozostały w lokalu opuszczonym przez najemcę, jako dodatkowych warunków wstąpienia w umowę najmu lokalu mieszkalnego z zasobów gminy, które muszą zostać spełnione łącznie, tj.:
2. a) wprowadzenie nieznanego ustawie kryterium zamieszkiwania i prowadzenia wspólnego gospodarstwa domowego z najemcą przez co najmniej okres siedmiu lat;
3. b) wprowadzenie nieznanego ustawie kryterium powierzchni lokalu mieszkalnego w wysokości 15 m2 na każdą osobę uprawnioną oraz w wysokości 30 m2 w przypadku gospodarstwa jednoosobowego;
4. c) wprowadzenie nieznanego ustawie kryterium niezalegania z opłatami za korzystanie z lokalu;
5. d) wprowadzenie nieznanego ustawie kryterium minimum dochodowego nieprzekraczającego 160 % minimum dochodowego wskazanego w § 1 pkt 26 uchwały.
6. 2) ustalenia zawarte w § 4 pkt 2 uchwały oraz w § 1 pkt 26 i 27 uchwały poprzez zastosowanie pojęcia "minimum dochodowego" oraz "niedostatku" w miejsce przewidzianego ustawą pojęcia "gospodarstwa domowego o niskich dochodach".

Uprawnienia gminy określone w art. 21 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. mogą być realizowane jedynie w normatywnych ramach wyznaczonych przepisami tej ustawy, a nie poprzez samodzielne ustalanie kryteriów oceny wniosków osób o wstąpienie w najem, jak ma to miejsce w § 5 ust. 1-4 uchwały oraz § 6 ust. 1 poprzez wprowadzenie dodatkowych pozaustawowych kryteriów oceny wniosków dla osób ubiegających się o najem lokalu z mieszkaniowego zasobu gminy, innych niż kryterium dochodowe wymagane art. 4 ust. 2 oraz art. 21 ust. 3 pkt 1 ustawy.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i stwierdził, że A. S. nie posiada interesu prawnego koniecznego do zaskarżenia przedmiotowej uchwały. Dalej organ wskazał, że § 31 ust. 1 uchwały najmowej nie przekracza upoważnienia ustawowego z art. 21 ust. 3 pkt 6 ustawy o ochronie praw lokatorów.

W opinii skarżącej poprzez zwrot "zasady postępowania" należy rozumieć wyłącznie tryb rozpatrywania wniosków bez możliwości ustanawiania kryteriów, od których uzależnione będzie wstąpienie wnioskodawcy w stosunek najmu. Powyższe stanowisko nie znajduje uzasadnienia ani w brzmieniu, ani w celu przedmiotowego przepisu. Zasady postępowania w stosunku do osób pozostałych w lokalu opuszczonym przez najemcę lub w lokalu, w którego najem nie wstąpiły po śmierci najemcy, powinny zmierzać do stabilizacji praw dotychczas uprawnionych, z uwzględnieniem sytuacji materialnej i rodzinnej osób zajmujących dany lokal, jak również zasad ogólnych przyjętych do oceny przyznawania uprawnień do zawarcia umowy na czas nieokreślony oraz umów o lokale socjalne. Mogą zarazem przewidywać odstępstwa od zasad ogólnych ze względu na okres zamieszkiwania w dotychczasowym lokalu oraz charakter związków rodzinnych z dotychczas uprawnionym najemcą.

Organ zwrócił uwagę, że skarżąca nie zamieszkiwała wraz z najemcą do dnia jego śmierci. W przedmiotowym lokalu zamieszkała dopiero ponad 7 miesięcy po śmierci najemcy (okoliczność bezsporna). Powyższa okoliczność wskazuje, że nie jest ona osobą, o której mowa w art. 21 ust. 3 pkt 6 ustawy, gdyż nie jest osobą, która pozostała w lokalu, w którego najem nie wstąpiła po śmierci najemcy. Powyższy argument dodatkowo potwierdza brak interesu prawnego skarżącej upoważniającego ją do zaskarżenia tego przepisu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 11 października 2016 r. odrzucił skargę A. S. z uwagi na brak interesu prawnego do kwestionowania uchwały. Od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożyła A. S. W wyniku rozpoznania skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 2 lutego 2017 r. uchylił postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie uznając za zasadny zarzut naruszenia art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie podkreślił w uzasadnieniu wymienionego na wstępie wyroku z dnia 8 listopada 2017 r., że jest związany wykładnią prawa dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny. Uznając w związku z tym, że skarżąca ma interes prawny w zaskarżeniu uchwały zbadał, czy nastąpiło przekroczenie upoważnienia z art. 21 ust. 1 pkt 2 i ust. 3 w zw. z art. 4 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. w zakresie wskazanych w skardze przepisów uchwały, przyjmując za Naczelnym Sądem Administracyjnym, że intencją skarżącej było stwierdzenie nieważności tej uchwały w zakresie w jakim zawarte w niej kryteria wpływały na rozpoznanie jej wniosków o najem lokalu i determinowały możliwość uznania jej za osobę, wobec której istnieje lub nie istnieje możliwość zakwalifikowania do kręgu podmiotów, z którymi może zostać zawarta umowa najmu lokalu z zasobu mieszkaniowego miasta, a nie jak wnoszono w skardze stwierdzenie nieważności uchwały w całości.

Zatem dla rozstrzygnięcia zasadności skargi istotna jest wykładnia powołanego przepisu, określającego kompetencje prawodawcze Rady, stanowiącego upoważnienie do wydania zaskarżonej uchwały, a także przepisów ustawowych regulujących materię normowaną uchwałą.

W myśl art. 21 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r., rada gminy uchwala zasady wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu gminy, w tym zasady i kryteria wynajmowania lokali, których najem jest związany ze stosunkiem pracy, jeżeli w mieszkaniowym zasobie gminy wydzielono lokalne przeznaczone na ten cel; w razie gdy rada gminy nie określi w uchwale odmiennych zasad, do lokali podnajmowanych przez gminę stosuje się odpowiednio zasady wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu gminy. Stosownie zaś do art. 21 ust 3 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r., zasady wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu gminy powinny określać w szczególności:

1. 1) wysokość dochodu gospodarstwa domowego uzasadniającą oddanie w najem lub w podnajem lokalu na czas nieoznaczony i lokalu socjalnego, oraz wysokość dochodu gospodarstwa domowego uzasadniającą zastosowanie obniżek czynszu;
2. 2) warunki zamieszkiwania kwalifikujące wnioskodawcę do ich poprawy;
3. 3) kryteria wyboru osób, którym przysługuje pierwszeństwo zawarcia umowy najmu lokalu na czas nieoznaczony i lokalu socjalnego;
4. 4) warunki dokonywania zamiany lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu gminy oraz zamiany pomiędzy najemcami lokali należących do tego zasobu a osobami zajmującymi lokale w innych zasobach;
5. 5) tryb rozpatrywania i załatwiania wniosków o najem lokali zawierany na czas nieoznaczony i o najem lokali socjalnych oraz sposób poddania tych spraw kontroli społecznej;
6. 6) zasady postępowania w stosunku do osób, które pozostały w lokalu opuszczonym przez najemcę lub w lokalu, w którego najem nie wstąpiły po śmierci najemcy;
7. 7) kryteria oddawania w najem lokali o powierzchni użytkowej przekraczającej 80 m2.

Natomiast art. 4 stanowi, iż tworzenie warunków do zaspokajania potrzeb mieszkaniowych wspólnoty samorządowej należy do zadań własnych gminy (ust. 1). Gmina, na zasadach i w wypadkach przewidzianych w ustawie, zapewnia lokale socjalne i lokale zamienne, a także zaspokaja potrzeby mieszkaniowe gospodarstw domowych o niskich dochodach (ust. 2).

Z cytowanych przepisów wynika, że ustawodawca określił, co w szczególności winny zawierać zasady wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu gminy. Posłużenie się przez ustawodawcę zwrotem "w szczególności" wskazuje, iż omawiana delegacja ustawowa ma charakter otwarty, przez co należy rozumieć, że w uchwalanych przez radę gminy zasadach muszą zostać zamieszczone postanowienia odnoszące się co najmniej do wszystkich kwestii wymienionych w tym przepisie. Rada gminy może zatem zamieścić w uchwale dodatkowe zagadnienia związane z najmem, jednak nie może dowolnie określać dodatkowych kryteriów, według których potrzeby mieszkaniowe określonych gospodarstw domowych o niskich dochodach mogą być zaspokojone. W orzecznictwie podkreśla się dodatkowo, że zasady wynajmowania lokali winny być tak skonstruowane, by ci spośród mieszkańców gminy, którzy spełniają podstawowe kryteria przedmiotowe (jak warunki zamieszkiwania i wysokość dochodu), od których zależy wynajęcie lokalu z zasobu mieszkaniowego gminy, mieli równe szanse na czynienie starań o uzyskanie lokalu.

Dlatego też kreowane przez gminę w drodze uchwały zasady wynajmowania lokali z mieszkaniowego zasobu gminy nie mogą zawężać granic tego ustawowego obowiązku (por. wyrok NSA z dnia 21 stycznia 2014 r. sygn. akt I OSK 2322/13, publ. LEX nr 1461242).

Zdaniem Sądu pierwszej instancji kwestionowane w skardze zapisy uchwały nie wykraczają poza ramy upoważnienia zawartego w ustawie.

W art. 21 ust. 3 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. użyto sformułowania

1. – "w szczególności". W myśl zasad "prawidłowej legislacji" posłużenie się takim zwrotem jest równoznaczne z tym, że katalog wymieniony w przepisie ma charakter otwarty. Katalog taki nie zawiera więc wyczerpującego określenia zasad wynajmowania lokali a jedynie przykładowy – odzwierciedlający wolę ustawodawcy co do określenia kryteriów charakteru omawianych zasad wynajmowania lokali. Jak wynika z pełnej treści ust. 3 omawianego przepisu charakter kryteriów określających zasady wynajmowania lokali, wiąże się w sposób ścisły z problemem zapewnienia lokali osobom najbardziej potrzebującym. W szczególności chodzi tu o takie osoby, które nie są w stanie samodzielnie zaspokoić swoich potrzeb mieszkaniowych. Patrząc przez ten pryzmat na treść kwestionowanego w skardze § 4 pkt 2 oraz § 1 pkt 26 i 27 uchwały nie sposób doparzyć się w nim sprzeczności z art. 21 ust. 3 i art. 4 ust. 1 i 2 ustawy o ochronie praw lokatorów. Powyższe przepisy uchwały, wbrew twierdzeniom skargi, nie zawierają nowego kryterium, nieznanego omawianej ustawie. Stanowią jedynie doprecyzowanie ustawowych przesłanek. Zauważyć należy, że ustawa z dnia 21 czerwca 2001 r. w art. 2 pkt 9 definiuje pojęcie gospodarstwa domowego.

Jest to gospodarstwo, o którym mowa w przepisach o dodatkach mieszkaniowych. Natomiast uchwała z [...] lipca 2009 r. w § 1 pkt 24 odwołuje się właśnie do kryterium zawartego w tej ustawie, stanowiąc, że ilekroć jest w niej mowa o dochodzie – należy przez to rozumieć dochód w rozumieniu ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. z 2001 r., Nr 71, poz. 734, z późn. zm.). Zawarte zaś w § 1 pkt 26 i pkt 27 definicje pojęcia "minimum dochodowe" i "niedostatku" odnoszą się do pkt 24 § 1 uchwały, zatem dochodu w rozumieniu ustawy o dodatkach mieszkaniowych, do której odsyła ustawa z dnia 21 czerwca 2001 r.

Należy także mieć na uwadze to, że zasoby mieszkaniowe miasta Warszawy są znacznie mniejsze od potrzeb osób uprawnionych. To zaś przemawia za tym, aby zasobami tymi gospodarować w sposób taki, by zabezpieczyć w pierwszej kolejności potrzeby osób niezdolnych samodzielnie zaspokoić swych potrzeb mieszkaniowych.

W tym sensie wysokość dochodu gospodarstwa ma istotne znaczenie przy ocenie możliwości wynajęcia lokalu z zasobu mieszkaniowego miasta. W tym kontekście też wskazany § 6 ust. 1 uchwały zabezpiecza miasto przed ryzykiem przydzielenia lokali osobom, które we własnym zakresie, czy też przy pomocy osób najbliższych mogą zaspokoić potrzeby mieszkaniowe. Natomiast § 5 ust. 1 pkt 1 – 4 uchwały z dnia [...] lipca 2009 r. stanowi w jakich przypadkach nie mają zastosowania kryteria określone w § 4 tej uchwały. Są to zatem wyjątki od ogólnych zasad opierających się na kryterium dochodowym i warunkach mieszkaniowych, ściśle określone, wynikające z innych ustaw niż ustawa z dnia 21 czerwca 2001 r., z zobowiązań Miasta lub z przyczyn leżących po stronie Miasta w związku z gospodarowaniem mieniem komunalnym.

Nie mają zatem wpływu na ocenę przekroczenia przez skarżoną uchwałę ram upoważnienia zawartego w ustawie o ochronie praw lokatorów (...).

Odnosząc się do § 31 ust. 1-6 uchwały z dnia [...] lipca 2009 r., tj. do zarzutu, że ustawodawca upoważnił radę gminy jedynie do określenia zasad postępowania w stosunku do osób, które pozostały w lokalu opuszczonym przez najemcę lub lokalu, w którego najem nie wstąpiły po śmierci najemcy w trybie art. 691 k.c., a nie do wprowadzenia dodatkowych kryteriów nieznanych ustawie, należy odwołać się do argumentacji omówionej w zakresie pierwszego zarzutu. Zgodnie z art. 21 ust. 3 pkt 6 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r., zasady wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu gminy powinny określać w szczególności zasady postępowania w stosunku do osób, które pozostały w lokalu opuszczonym przez najemcę lub w lokalu, w którego najem nie wstąpiły po śmierci najemcy. Taka treść przepisu, wbrew twierdzeniu skarżącej, upoważniała Radę do wprowadzenia kryteriów zgodnych z celem uchwały zatem zaspokojeniu potrzeb mieszkaniowych.

Kryteria te powinny uwzględniać warunki materialne, rodzinne jak też ogólne zasady przewidziane do oceny przyznawania uprawnień do zawarcia umowy najmu na czas nieokreślony. Tym samym Rada była uprawniona do wprowadzenia dodatkowych kryteriów zawierających odstępstwa od zasad ogólnych ze względu na okres zamieszkiwania i prowadzenia wspólnego gospodarstwa domowego z najemcą, powierzchni mieszkaniowej lokalu, charakteru stosunków rodzinnych i zaległości czynszowych.

Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł o oddaleniu skargi.

Pełnomocnik skarżącej wniósł skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 listopada 2017 r. podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie art. 21 ust. 1 pkt 2 i art. 21 ust. 3 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy oraz o zmianie Kodeksu cywilnego w związku z art. 18 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym poprzez uznanie, iż:

1. 1. zapis § 31 ust. 1 - 6 uchwały Rady m. st. Warszawy z dnia [...] lipca 2009 r. poprzez wprowadzenie dodatkowych, pozaustawowych kryteriów wobec osób, które nie wstąpiły w stosunek najmu po śmierci najemcy w trybie art. 691 k.c. albo pozostały w lokalu opuszczonym przez najemcę,
2. 2. zapis § 5 ust. 1 - 4 oraz § 6 ust. 1 uchwały Rady m. st. Warszawy poprzez wprowadzenie dodatkowych pozaustawowych kryteriów oceny wniosków ubiegających się o najem lokalu pochodzącego z mieszkaniowego zasobu gminy,
3. - mieszczą się w ustawowej delegacji do wydania przez radę gminy uchwały w tym przedmiocie.

Pełnomocnik wskazując na powyższą podstawę skargi kasacyjnej, na zasadzie art. 176 w zw. z art. 185 § 1 P.p.s.a. wniósł o:

1. 1) uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie,
2. 2) zasądzenie od strony przeciwnej na rzecz skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę kasacyjna pełnomocnik organu wniósł o jej oddalenie.

Naczelny Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje:

Skarga kasacyjna podlega oddaleniu, albowiem nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej: P.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę wyłącznie nieważność postępowania, której przesłanki określone zostały w § 2 wymienionego przepisu.

Wobec niestwierdzenia przyczyn nieważności skargę kasacyjną należało rozpoznać w granicach przytoczonych w niej podstaw.

Autor skargi kasacyjnej zarzucił wyrokowi WSA w Warszawie naruszenie prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie art. 21 ust. 1 pkt 2 i art. 21 ust. 3 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy oraz o zmianie kodeksu cywilnego w związku z art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym poprzez uznanie, że zapis § 31 ust. 1 - 6 uchwały Rady m.st. Warszawy z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...] w przedmiocie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta stołecznego Warszawy (dalej: uchwała) i zapis § 5 ust. 1 - 4 oraz § 6 ust. 1 uchwały poprzez wprowadzenie dodatkowych, pozaustawowych kryteriów wobec osób, które nie wstąpiły w stosunek najmu po śmierci najemcy w trybie art. 691 k.c., albo pozostały w lokalu opuszczonym przez najemcę oraz poprzez wprowadzenie dodatkowych pozaustawowych kryteriów oceny wniosków ubiegających się o najem lokalu pochodzącego z mieszkaniowego zasobu gminy – mieszczą się w ustawowej delegacji od wydania przez radę gminy uchwały w tym przedmiocie.

Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela zarzutów skargi kasacyjnej.

Na wstępie Sąd zauważa, że wspomniany w skardze kasacyjnej art. 21 ust. 1 pkt 2 ustawy o ochronie praw lokatorów.... stanowi podstawę kompetencyjną dla rady gminy do podjęcia uchwały ustalającej zasady wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu gminy i w skardze kasacyjnej nie wykazano, aby doszło do naruszenia wskazanego przepisu, gdyż nie zawiera on żadnych szczegółowych przesłanek dotyczących zasad wynajmu lokali.

W myśl art. 21 ust. 3 tej ustawy wskazano kryteria przy pomocy, których rada gminy może określić zasady przeznaczenia lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu gminy.

Prawidłowo ustalił WSA w Warszawie, że istotą sprawy było zbadanie czy nastąpiło przekroczenie upoważnienia z art. 21 ust. 1 pkt 2 i ust. 3 w zw. z art. 4 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. w zakresie wskazanych w skardze przepisów uchwały z [...] lipca 2009 r., w zakresie, w jakim zawarte w niej kryteria wpływały na rozpoznanie wniosków skarżącej o najem lokalu i determinowały możliwość uznania jej za osobę, wobec której istnieje lub nie istnieje możliwość zakwalifikowania do kręgu podmiotów, z którymi może zostać zawarta umowa najmu lokalu z zasobu mieszkaniowego miasta.

Sąd pierwszej instancji przedstawił w uzasadnieniu wyroku istotę przedmiotowej uchwały i jej charakter prawny.

W art. 21 ust. 3 ustawy o ochronie lokatorów... przedstawiono co, w szczególności, powinny zawierać zasady wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu gminy.

Trafnie zauważa WSA w Warszawie, że użycie przez ustawodawcę zwrotu

"w szczególności" nie zamyka wspomnianej regulacji z art. 21 ust. 3, a przeciwnie nadaje jej otwarty charakter.

Tak więc rada gminy może zawrzeć w uchwale dodatkowe kryteria, ale nie mogą być one dowolne i muszą mieć na względzie zaspakajanie potrzeb mieszkaniowych mieszkańców o niskich dochodach.

Bogate orzecznictwo sądów administracyjnych podnosi, że zasady wynajmowania lokali powinny być tak skonstruowane, aby mieszkańcy gminy, którzy spełniają podstawowe kryteria takie jak warunki zamieszkiwania i wysokość dochodu, od których zależy wynajęcie lokalu z zasobu mieszkaniowego gminy, mieli równe szanse na czynienie starań o uzyskanie lokalu.

Naczelny Sąd Administracyjny uważa, że Sąd pierwszej instancji przeprowadził prawidłową analizę regulacji zawartych w przepisach uchwały z [...] lipca 2009 r. i słusznie uznał, że nie narusza ona prawa w zakresie wskazanym zarzutami skargi kasacyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny nie dostrzegł też, aby wprowadzone przez radę gminy kryteria naruszały podstawowe cele ustawy z 21 czerwca 2001 r. i dyskryminowały obywateli będących w podobnej sytuacji prawnej.

Analiza zaskarżonych przepisów uchwały z [...] lipca 2009 r. przeprowadzona jest prawidłowo i w sposób wyczerpujący odnosi się do spornych zagadnień.

Naczelny Sąd Administracyjny nie dostrzegł też niewłaściwego zastosowania art. 21 ust. 1 pkt 2 i art. 21 ust. 3 ustawy z 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów... przez zapisy uchwały w § 5 ust. 1 - 4 oraz § 6 ust. 1. § 5 ust. 1 pkt 1 - 4 uchwały z dnia [...] lipca 2009 r. przedstawia wyjątki od ogólnych zasad opierających się na kryterium dochodowym i warunkach mieszkaniowych dotyczą określonego kręgu osób i wynikają z przepisów innych ustaw, których realizacja jest obowiązkiem samorządu terytorialnego i słusznie określił sąd pierwszej instytucji, że nie mają one wpływu na ocenę przekroczenia przez skarżoną uchwałę ram upoważnienia zawartego w ustawie z 21 czerwca 2001 r.

Naczelny Sąd Administracyjny podziela też analizę przeprowadzoną przez WSA w Warszawie, a dot. § 6 ust. 1 uchwały.

Wobec powyższego skarga kasacyjna podlega oddaleniu na podstawie art. 184 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.