Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu, wyrokiem z dnia 22 marca 2005 r. sygn. akt II SA/Wr 1863/03 oddalił skargę Powiatowej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej w Strzelcach Opolskich na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 2 lipca 2003 r. Nr SKO-I-1355/2003/gr, wydaną w przedmiocie trwałego zarządu nieruchomościami.
Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach sprawy:
Zarząd Powiatu Strzeleckiego – w wyniku ponownego rozpoznania sprawy – decyzją z dnia 29 maja 2003 r., Nr 3/200, wydaną na podstawie art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. stwierdził wygaśnięcie swojej decyzji Nr 11/2001 z dnia 8 sierpnia 2001 r. – w sprawie ustanowienia trwałego zarządu nieruchomości położonej w Strzelcach Opolskich przy ul. Marszałka J. Piłsudskiego 20, którą przekazał Powiatowej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej celem prowadzenia działalności statutowej jednostki. W uzasadnieniu organ podał, że przesłankami ustanowienia zarządu były postanowienia art. 43 ust. 5 i art. 45 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. – o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. Nr 115, poz. 741 ze zm.) w związku z art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 13 października 1998 r. – Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872 ze zm.). Z dniem 1 stycznia 2002 r. weszła w życie zmiana przepisów ustawy z dnia 14 marca 1985 r. – o Inspekcji Sanitarnej (...) i na mocy ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. – o zmianie ustawy o Inspekcji Sanitarnej oraz niektórych ustaw (Dz. U. Nr 128, poz. 1407), kompetencje samorządu powiatowego w zakresie "ochrony sanitarno-epidemiologicznej" przejęła administracja rządowa, a stacje sanitarno-epidemiologiczne utraciły statut "samorządowych jednostek organizacyjnych". Wobec powyższego po kolejnym, ponownym rozpatrzeniu sprawy z uwzględnieniem stanowiska Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu zawartego w rozstrzygnięciu z dnia 12 września 2002 r., Zarząd Powiatu Strzeleckiego nie dopatrzył się przesłanek utrzymywania "trwałego zarządu" na rzecz państwowej jednostki organizacyjnej, jaką od dnia 1 stycznia 2002 r. jest Powiatowa Stacja Sanitarno-Epidemiologicznej w Strzelcach Opolskich. Ponadto stwierdzono, iż w myśl art. 162 § 1 pkt l k.p.a., spełnione zostały przesłanki do stwierdzenia wygaśnięcia decyzji z dnia 8 sierpnia 2001 r. Stosownie do art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a., organ I instancji wydaje decyzję o stwierdzeniu wygaśnięcia decyzji wtedy gdy stała się ona bezprzedmiotowa a stwierdzenie jej wygaśnięcia leży w interesie społecznym. Z chwilą wejścia w życie ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. - o zmianie ustawy o Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. Nr 128 poz. 1407) Powiatowa Stacja Sanitarno-Epidemiologiczna w Strzelcach Opolskich utraciła charakter jednostki organizacyjnej Powiatu Strzeleckiego, tym samym odpadła jedna z przesłanek warunkujących ustanowienie i w szczególności trwanie trwałego zarządu.
Jednocześnie organ powołał się na stanowisko nauki prawa administracyjnego, gdzie przyjmuje się, że bezprzedmiotowość decyzji administracyjnej zachodzi m.in. w sytuacji, gdy adresat decyzji kształtującej dla niego prawa i obowiązki utraci kwalifikacje do wykonywania przyznanych jej uprawnień (T. Woś, Stwierdzenie wygaśnięcia decyzji administracyjnej jako bezprzedmiotowej (art. 162 k.p.a.), PiP nr 7/1992). Bezprzedmiotowość decyzji wynika m.in. z ustania prawnego bytu elementu stosunku materialnoprawnego nawiązanego na podstawie decyzji administracyjnej, a to z powodu zgaśnięcia podmiotu, zniszczenia lub przekształcenia rzeczy, rezygnacji z uprawnień przez stronę czy to na skutek zmiany stanu faktycznego uniemożliwiającego wykonanie decyzji (B. Adamiak, Polskie postępowanie administracyjne, s. 245; T. Woś, Stwierdzenie..., s. 51-54).
Drugą przesłanką leżącą u podstaw wygaśnięcia decyzji jest "interes społeczny", który w przedmiotowej sprawie znajduje swoje "instytucjonalne" odzwierciedlenie w istocie "Stationes communes", tj. wykonywania przez właściwe organy samorządu powiatowego uprawnień wypływających z przysługującego powiatowi prawa własności, a mianowicie uprawnienia do korzystania z nieruchomości i pobierania pożytków. Organ podkreślił, iż powiat działając "w imieniu własnym i na własną odpowiedzialność" reprezentuje lokalną wspólnotę mieszkańców, tj. mieszkańców powiatu. Realizacja zadań powiatu – i instrumenty temu służące, jak "mienie" – podlega nie tylko ochronie prawnej, co znajduje swoje odzwierciedlenie w normatywie "konstytucyjnym", ale przede wszystkim jest to mienie odrębne od mienia państwowego. W sposób jednoznaczny ustawodawca wyraził to w art. 43 ust. 5 ustawy – o gospodarce nieruchomościami, stanowiąc, iż "nieruchomości stanowiące własność Skarbu Państwa oddaje się w trwały zarząd państwowej jednostce organizacyjnej, a nieruchomości stanowiące własność samorządu terytorialnego - odpowiedniej samorządowej jednostce organizacyjnej".
W wyniku rozpoznania odwołania od tej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu, decyzją z dnia 2 lipca 2003 r., utrzymało ją w mocy. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, iż art. 43 ust. 5 ustawy o gospodarce nieruchomościami, określa podstawową zasadę, z punktu widzenia konstrukcji prawnej trwałego zarządu, stanowiąc, że nieruchomości będące własnością Skarbu Państwa oddaje się w trwały zarząd państwowej jednostce organizacyjnej natomiast będące własnością jednostek samorządu terytorialnego odpowiedniej samorządowej jednostce organizacyjnej. Poprzednio zasada ta była uregulowana art. 4 ust. 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami i wywłaszczeniu nieruchomości. Oba przepisy stanowią wyraz konieczności ścisłego związku pomiędzy własnością nieruchomości a przynależnością organizacyjną jednostki na rzecz której ustanowiony jest – odpowiednio – zarząd pod rządami ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczeniu nieruchomości i trwały zarząd pod rządami ustawy o gospodarce nieruchomościami (E. Drozd, Z. Truskiewicz, Gospodarka gruntami i wywłaszczenie nieruchomości – Komentarz, s. 46 i 168). Stąd organ podzielił powyższy pogląd jak również prezentowane w zaskarżonej decyzji stanowisko dotyczące stosowania w sprawie art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. Według stanowiska B. Adamiak, Polskie prawo administracyjne, s. 245 bezprzedmiotowość decyzji może wynikać z faktu ustania prawnego bytu jakiegoś elementu stosunku materialneprawnego między innymi z powodu zmiany w stanie prawnym, która wystąpiła w niniejszej sprawie na skutek zmiany podporządkowania strony. Przepis art. 50 ustawy o gospodarce nieruchomościami, stanowi, że do trwałego zarządu w sprawach nieuregulowanych w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy kodeksu cywilnego o użytkowaniu. Przepis ten nie daje jednak podstawy by wywodzić, że trwały zarząd jest prawem podmiotowym o charakterze cywilnym przysługującym państwowej lub samorządowej jednostki organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej. Trwały zarząd jest instytucją prawa materialnego administracyjnego i w ocenie organu odwoławczego, winien być poddany ogólnej zasadzie jego realizacji określonej w art. 43 ust. 5 k.p.a. i winien być przypisany jako prawo do jednostek związanych prawem własności nieruchomości.
W skardze na powyższą decyzję, Powiatowa Stacja Sanitarno-Epidemiologiczna w Strzelcach podniosła, że organy dopuściły się naruszenia art. 162 § 1 pkt. 1 k.p.a., poprzez błędne przyjęcie bezprzedmiotowości decyzji, związanej ze zmianą kwalifikacji (statusu). Skarżąca podkreśliła, że jako państwowa jednostka organizacyjna realizuje zadania powiatu, a ponadto jego zadania nie uległy zmianie, które są tożsame z zadaniami własnymi samorządu powiatowego. W związku z powyższym uznał, że pozbawione jest także podstaw stanowisko organu, iż Stacja utraciła kwalifikacje do wykonywania prawa trwałego zarządu przedmiotową nieruchomością.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu oddalając skargę zaznaczył, że organy administracji obu instancji, przedmiotową sprawę prowadziły z urzędu, w oparciu o przepis art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. i dotyczyła ona "wygaśnięcia decyzji", a nie jak skarżący podnosił "w sprawie wygaśnięcia trwałego zarządu". Zdaniem Sądu I instancji odróżnić należy wygaśnięcie trwałego zarządu jako skutku materialnoprawnego określonego zdarzenia i przewidzianego przepisami prawa materialnego, który powoduje wygaśnięcie stosunku administracyjnoprawnego obejmującego konkretne uprawnienie (w tym wypadku uprawnienie do bezpłatnego korzystania z nieruchomości oddanej w trwały zarząd), od wydania decyzji stwierdzającej wygaśnięcie decyzji, z której to uprawnienie wynikało (w tym wypadku decyzji przekazującej w trwały zarząd). Podstawą prawną wydania zaskarżonych decyzji był przepis art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a., który stanowi, że "organ administracji publicznej, który wydał decyzję w pierwszej instancji, stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli decyzja stała się bezprzedmiotowa, a stwierdzenie wygaśnięcia takiej decyzji nakazuje przepis prawa albo gdy leży to w interesie społecznym lub w interesie strony". Przepis ten reguluje dwie odrębne sytuacje, a więc są w nim de facto dwa przepisy. Pierwszy z nich stanowi, że organ pierwszej instancji stwierdza wygaśniecie mocy prawnej decyzji, która stała się bezprzedmiotowa i czyni to z wyraźnego nakazu przepisu prawnego. Przepis drugi stanowi zaś, że organ pierwszej instancji stwierdza wygaśnięcie mocy prawnej decyzji, która stała się bezprzedmiotowa, a czyni to z uwagi na wymaganie interesu społecznego lub interesu strony. Przepis drugi stanowi natomiast samoistną materialnoprawną podstawę do stwierdzenia wygaśnięcia mocy prawnej decyzji. Organy orzekające w rozpoznawanej sprawie wykazały, że rozstrzygnięcia dokonano w oparciu o ten drugi przepis.
Bezspornym w sprawie jest – w ocenie Sądu – że w dacie wydania decyzji Nr 11/2001 Zarządu Powiatu Strzeleckiego, z dnia 8 sierpnia 2001 r., w sprawie ustanowienia trwałego zarządu nieruchomości położonej w Strzelcach Opolskich przy ul. Marszałka J. Piłsudskiego 20, którą organ powiatu przekazał Powiatowej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej, Stacja posiadała wówczas status jednostki organizacyjnej powiatu, bowiem wtedy i nadal obowiązujące przepisy pozwalały na formalne przekazanie powiatowi swoich nieruchomości, swoim, czyli samorządowym jednostkom. Podkreślić należy, że trwały zarząd jest instytucją prawa materialnego administracyjnego, wynikającego z ustawy o gospodarce nieruchomościami i poprzedzającej ją ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczeniu nieruchomości. Przepis art. 43 ust. 5 ustawy o gospodarce nieruchomościami, określa podstawową zasadę, z punktu widzenia konstrukcji prawnej trwałego zarządu, stanowiąc, że nieruchomości będące własnością skarbu państwa oddaje się w trwały zarząd państwowej jednostce organizacyjnej, natomiast będące własnością jednostek samorządu terytorialnego odpowiedniej samorządowej jednostce organizacyjnej. Przywołany przepis stanowi wyraz konieczności ścisłego związku pomiędzy własnością nieruchomości a przynależnością organizacyjną jednostki na rzecz, której ustanowiony jest trwały zarząd. Przy rozpoznawaniu niniejszej sprawy, uległ zmianie status skarżącego, z jednostki samorządowej stał się z woli ustawodawcy, czyli z mocy prawa jednostką państwową, a zatem nastąpiła zmiana stanu faktycznego w zakresie uprawnienia otrzymania nieruchomości w trwały zarząd od jednostki samorządu terytorialnego (powiatu). Stąd bezprzedmiotowość decyzji Nr 11/2001 Zarządu Powiatu Strzeleckiego, z dnia 8 sierpnia 200l r., w sprawie ustanowienia trwałego zarządu nieruchomości na rzecz skarżącego oznacza brak możliwości osiągnięcia celu przewidzianego ustawą o gospodarce nieruchomościami i wiąże się ze zmianą stanu faktycznego (brak jednostki samorządowej), bowiem każda decyzja wiąże tak długo, jak długo istnieją stosunki faktyczne stanowiące podstawę jej wydania. Jednocześnie Sąd wskazał, że decyzja administracyjna jest jednym z narzędzi realizowania zadań (organizacji stosunków społecznych), nałożonych przez prawo na organy administracyjne. Organy wydające decyzję mają kompetencje do kontroli realizacji tych decyzji i w przypadku braku regulacji w akcie prawa materialnego, danego rodzaju powstałego stosunku administracyjno-prawnego, mogą skorzystać z ustanowionej instytucji wygaśnięcia decyzji. Takie stanowisko prezentuje doktryna cyt. "Stwierdzenie wygaśnięcia decyzji z powodu jej bezprzedmiotowości jest zawsze niezbędne z punktu widzenia interesu społecznego, decyzja bezprzedmiotowa bowiem nie może służyć realizacji zadań stojących przed organami administracji". (T. Woś, Stwierdzenie wygaśnięcia decyzji administracyjnej jako bezprzedmiotowej, PiP nr 7/1992, s. 49). Ponadto Sąd I instancji zauważył, że powiat, przypisane mu zadania może realizować, powołując samorządową jednostkę organizacyjną i wówczas ona realizuje zadania powiatu lub może zlecić wykonywanie zadań innym podmiotom niebędących samorządowymi, ale poprzez przyjęcie takich zadań nie otrzymują przymiotu "jednostek samorządowych", a zatem nie korzystają z prawa trwałego zarządu nieruchomością stanowiącą własność powiatu. Skarżąca nie należy do samorządowych jednostek organizacyjnych powiatu.
Mienie powiatu jest mieniem odrębnym od mienia państwowego, co w sposób jednoznaczny w niniejszej sprawie wynika z regulacji art. 43 ust. 5 ustawy. We wskazanej odrębności mienia, ustawodawca przesądził komu ma on służyć, a zatem w rozpoznawanej sprawie, lokalnej wspólnocie. Organy obu instancji, przy pozbawieniu mocy prawnej decyzji przekazującej w trwały zarząd nieruchomość skarżącemu, wykazały interes społeczny, poprzez cel, możliwości i okoliczności zagospodarowania mienia powiatu. Zachowanie organów, stwierdzające wygaśnięcie decyzji, było zgodne z zajętym stanowiskiem w tezie pierwszej wyroku NSA z 4 listopada 1998 r., sygn. akt I SA 660/98 - LEX nr 44589, z którym utożsamia się Sąd w rozpoznawanej sprawie. Trwanie przedmiotowego zarządu, byłoby wbrew interesowi społeczności lokalnej (powiatu) oraz celom instytucji prawnej trwałego zarządu, przy wyraźnym wskazaniu od kogo ma pochodzić i na czyją rzecz ma być ustanowiony.
Powiatowa Stacja Sanitarno-Epidemiologiczna w Strzelcach Opolskich złożyła skargę kasacyjna od powyższego wyroku zarzucając mu naruszenie przepisu art. l62 § l pkt 1 k.p.a. wskutek błędnego przyjęcia, iż w przedmiotowej sprawie wystąpiły wszystkie określone w tym przepisie przesłanki uzasadniające stwierdzenie wygaśnięcia przez organ administracji publicznej I instancji decyzji w sprawie przekazania skarżącemu nieruchomości w trwały zarząd, tj. bezprzedmiotowość tejże decyzji, oraz że stwierdzenie jej wygaśnięcia leży w interesie społecznym.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, iż błędny jest pogląd Sądu I instancji, że bezprzedmiotowość decyzji w niniejszej sprawie należy łączyć ze zmianą statusu prawnego Stacji, która z dniem 1 stycznia 2002 r., a więc po ustanowieniu na jej rzecz trwałego zarządu, przestała być samorządową jednostką organizacyjną, bowiem została włączona do rządowej administracji zespolonej.
Zdaniem skarżącej z treści przepisu art. 2 ustawy z 24 sierpnia 2001 r. o zmianie ustawy o Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. Nr 128, poz. 1407) nie można wywodzić, iż wskutek włączenia Inspekcji Sanitarnej do rządowej administracji niezespolonej nastąpiło ustanie (zgaśniecie) bytu prawnego Stacji, jako podmiotu istniejącego stosunku administracyjno-prawnego (trwały zarząd mieniem Powiatu Strzeleckiego).
Z ww. przepisu wynika wyłącznie tylko to, że z dniem 1 stycznia 2002 r. nastąpiła zmiana statusu prawnego Stacji, a nie jej prawna likwidacja (ustanie bytu prawnego). Pogląd o ustaniu bytu prawnego (zgaśnięciu) Stacji jako podmiotu prawa administracyjnego nie znajduje oparcia w żadnym przepisie prawa i świadczy o dowolnej wykładni obowiązujących przepisów dokonanej przez organy administracji I i II instancji, którą podzielił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu.
Organy administracji, a pośrednio także Sąd, wyraziły też pogląd, iż bezprzedmiotowość decyzji wynika z utraty przez Stację kwalifikacji do wykonywania przyznanych jej uprawnień, bowiem jako państwowa jednostka organizacyjna realizuje ona zadania nie należące do zadań powiatu.
Skarżący wskazał ponadto, iż zgodnie z przepisami art. 1, 6 i 15 ustawy o Inspekcji Sanitarnej, organy inspekcji sanitarnej wykonują zadania z zakresu zdrowia publicznego przy pomocy podległych im stacji sanitarno-epidemiologicznych, będących zakładami opieki zdrowotnej. Zgodnie zaś z przepisem art. 4 ust. 1 pkt 2 ustawy z 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym powiat wykonuje zadania publiczne o charakterze ponadgminnym w zakresie promocji i ochrony zdrowia. W świetle powyższych przepisów statutowe zadania Stacji są w opisywanym zakresie tożsame z zadaniami własnymi samorządu powiatowego.
W tym stanie rzeczy zupełnie bezpodstawny – zdaniem Inspekcji – jest więc pogląd, iż z dniem 1 stycznia 2002 r. Stacja realizuje zadania nie należące do zadań (własnych lub zleconych) Powiatu Strzeleckiego. W konsekwencji pozbawiony jest także podstaw argument, iż Stacja utraciła kwalifikacje do wykonywania prawa trwałego zarządu przedmiotową nieruchomością. Skarżący konsekwentnie podtrzymuje swój pogląd przytoczony już w odwołaniach od poprzednich decyzji Zarządu Powiatu Strzeleckiego w sprawie wygaśnięcia decyzji o przekazaniu przedmiotowej nieruchomości w trwały zarząd, iż utrata przez Stację statusu jednostki samorządowej sama przez się nie oznacza utraty przez Stację prawa do dalszego wykonywania ustanowionego na jej rzecz trwałego zarządu.
Skarżący podtrzymuje też zarzut podniesiony w odwołaniu i skardze od decyzji organów administracji obu instancji, że zaskarżona decyzja narusza zasadę trwałości decyzji administracyjnej (ostatecznej) wyrażoną w przepisie art. l6 § 1 k.p.a., który w przedmiotowej sprawie koresponduje z przepisem art. 46 pkt 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami, zawierającym zamknięty katalog przypadków stanowiących podstawę do wydania z urzędu decyzji o wygaśnięciu trwałego zarządu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionej podstawy.
Przede wszystkim należy zaznaczyć, iż stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – zwanej dalej p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, która zachodzi w przypadkach określonych w § 2 tego przepisu.
Ponieważ w niniejszej sprawie nie zachodzą przesłanki nieważności postępowania sądowego Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną stosownie do jej treści. W pierwszej kolejności należy zwrócić uwagę, iż zgodnie z art. 174 p.p.s.a. w skardze kasacyjnej należy wskazać jej podstawy, tj. czy opiera się ona na naruszeniu prawa materialnego poprzez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, czy też na naruszeniu przepisów postępowania. Przy czym przy wskazaniu tej podstawy należy również wykazać, iż uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Natomiast skarga kasacyjna wniesiona w niniejszej sprawie nie wskazuje podstawy, na której została oparta i nie wynika to również z jej uzasadnienia. Sprowadza się ona bowiem do zarzutu naruszenia przez Sąd I instancji art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. wskutek błędnego przyjęcia, iż w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki uzasadniające wygaśnięcie decyzji. Przy tak sformułowanym zarzucie Naczelny Sąd Administracyjny, który nie posiada uprawnień do konkretyzowania i precyzowania podstaw kasacyjnych, nie może faktycznie dokonać oceny zaskarżonego wyroku. Sąd I instancji nie stosuje bowiem bezpośrednio przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Kwestie postępowania przed sądem administracyjnym reguluje bowiem powołana wyżej ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Jeżeli więc zamiarem skarżącego było podniesienie zarzutu naruszenia przepisów postępowania, to powinien być wskazany konkretny przepis ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r., którego naruszenia dopuścił się Sąd I instancji i jaki to miało wpływ na wynik sprawy.
Samo powołanie art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. nie mogło odnieść zamierzonego skutku. Jak to wskazano wyżej, Sąd nie stosował bowiem tego przepisu, a jedynie, w ramach swoich ustawowych kompetencji, dokonał oceny jego zastosowania przez organ administracji publicznej. Już nawet z samej treści przepisu wynika, że dotyczy on wyłącznie kompetencji organu administracji publicznej, a nie sądu. Oczywiście Sąd I instancji dokonując tej oceny mógł dopuścić się naruszenia zarówno prawa materialnego, jak i przepisów postępowania, ale w niniejszej skardze kasacyjnej nie zostały one wskazane, co uniemożliwiło Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu merytoryczną ocenę kwestionowanego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu.
Z tych też względów stwierdzić należy, iż skarga kasacyjna jako nieposiadająca usprawiedliwionych podstaw podlega oddaleniu na mocy art. 184 p.p.s.a.