Uzasadnienie
1. Postanowieniem z dnia 10 lutego 2015 r., sygn. akt I OSK 967/14 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną W. M. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 19 grudnia 2013 r., sygn. akt II SA/Op 354/13, mocą którego odrzucono skargę J. M. na czynność Starosty Tarnogórskiego z dnia 22 września 2011 r. w przedmiocie ewidencji gruntów i budynków.
2. Wnioskiem z dnia 3 kwietnia 2015 r., pełnomocnik organu, adwokat A. T., wniósł o uzupełnienie powyższego postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego w zakresie zasądzenia od skarżącego na rzecz organu kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Wskazał, że wniosek taki został zawarty w odpowiedzi na skargę kasacyjną oraz został powtórzony na rozprawie w dniu 10 lutego 2015 r.
3. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Z przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012, poz. 270 ze zm., dalej "p.p.s.a.") wynika wprost, że na stronach ciąży obowiązek ponoszenia kosztów postępowania związanych z ich udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. W związku z powyższym, co do zasady, poniesione koszty postępowania związane z udziałem w postępowaniu obciążają strony bez prawa domagania się zwrotu tych kosztów od innej strony. Zasada ta odnosi się zarówno do postępowania przed sądem pierwszej instancji, jak i przed sądem kasacyjnym. Natomiast wyjątki od tej zasady, stanowiące podstawę do orzekania o zwrocie kosztów między stronami, zostały ściśle określone w art. 200, art. 201, art. 203 i art. 204 p.p.s.a.
Przepisy art. 203 i art. 204 p.p.s.a. dotyczące zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, nie mają zastosowania, gdy przedmiotem skargi kasacyjnej jest postanowienie sądu pierwszej instancji kończące postępowanie w sprawie. Odesłanie zawarte w art. 166 p.p.s.a., z którego wynika, że do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, nie dotyczy przepisów o zwrocie kosztów postępowania między stronami.
Przepisy o zwrocie kosztów postępowania należy zatem traktować jako wyjątki od zasady ponoszenia przez stronę kosztów postępowania, związanych z jej udziałem w sprawie. Jednak prawo do zwrotu poniesionych kosztów służy tylko w przypadku, gdy orzeczenie sądu kasacyjnego odnosi się do kwestii dotyczącej zasadności samej skargi.
Takiej oceny nie zawierają postanowienia oddalające lub uwzględniające skargę kasacyjną na postanowienie sądu pierwszej instancji kończące postępowanie w sprawie np. o odrzuceniu skargi czy umorzeniu postępowania. Unormowania zawarte w art. 203 i art. 204 p.p.s.a. do nich się nie odnoszą. W rozpoznawanej sprawie pełnomocnik organu wniósł o uzupełnienie, w przedmiocie kosztów postępowania, postanowienia oddalającego skargę kasacyjną, wniesioną na postanowienie o odrzuceniu skargi przez Sąd pierwszej instancji. W związku z powyższym w oparciu o treść przytoczonych przepisów p.p.s.a., wniosek strony o zwrot kosztów postępowania należało uznać za bezzasadny.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 157 § 2 i 3 w związku z art. 193 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.