Postanowienie NSA z 3 lipca 2015 r., I OW 70/15

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 3 lipca 2015 r. wniosku Prezydenta Miasta P. o rozstrzygnięcie sporu o właściwość pomiędzy Prezydentem Miasta P. a Wójtem Gminy O. w przedmiocie wskazania organu właściwego do rozpatrzenia wniosku A. G.

Sprawa

w sprawie przyznania pomocy w formie schronienia i zasiłku celowego na zakup odzieży, obuwia oraz środków czystości postanawia wskazać Wójta Gminy O. jako organ właściwy w sprawie.

Skład

sędzia NSA Małgorzata Borowiec przewodniczący
Sędzia NSA Barbara Adamiak przewodniczący
Sędzia del. WSA Wojciech Jakimowicz przewodniczący, sprawozdawca
starszy asystent sędziego Łukasz Mazur protokolant

Uzasadnienie

Pismem z dnia 1 kwietnia 2015 r. Prezydent Miasta P., działając na podstawie art. 22 § 1 pkt 1 i § 3 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz.U. z 2013 r., poz. 267 z późn.zm.) i art. 4, art. 15 § 1 pkt 4 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz.U. z 2012 r., poz. 270 z późn.zm.) w związku z art. 101 ust. 2 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (t.j.: Dz.U. z 2015 r., poz. 163 z późn.zm.) skierował do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosek o rozstrzygnięcie sporu o właściwość w sprawie ustalenia organu właściwego do rozpoznania sprawy, tj. o wskazanie Wójta Gminy O. jako organu właściwego miejscowo w sprawie wydania decyzji o przyznanie pomocy w formie schronienia i zasiłku celowego na zakup odzieży, obuwia oraz środków czystości dla A.G.

W uzasadnieniu wniosku o rozstrzygnięcie sporu o właściwość wskazano, że zawiadomieniem z dnia 19 stycznia 2015 r., znak: [...] Wójt Gminy O. przekazał do Prezydenta Miasta P. wniosek A.G. o przyznanie mu pomocy w formie schronienia i pomocy finansowej. Z zawiadomienia tego wynika, że zdaniem Wójta Gminy O. miejscem zamieszkania A.G. jest miasto P. w związku z czym organem właściwym do merytorycznego załatwienia sprawy jest Prezydent Miasta P. Zdaniem Prezydenta Miasta P. wydanie niniejszego zawiadomienia w świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego jest całkowicie niezasadne i nie znajduje uzasadnienia w obowiązujących przepisach prawa.

Jak bowiem wynika z przesłanej dokumentacji, A.G. był zameldowany od dnia 31 grudnia 1963 r. na pobyt stały w miejscowości O. [...], jednakże przebywa w schronisku dla bezdomnych w P. przy ul. [...], gdzie jest zameldowany na pobyt czasowy. Z pobytu stałego został wymeldowany decyzją administracyjną od dnia 18 grudnia 2009 r.

W świetle przesłanej przez Wójta Gminy O. dokumentacji, w ocenie Prezydenta Miasta P. nie sposób zgodzić się z twierdzeniem, że A.G. nie jest osoba bezdomną w rozumieniu art. 6 pkt 8 ustawy o pomocy społecznej. Jest on osobą niezameldowaną na pobyt stały i niezamieszkującą w lokalu mieszkalnym.

Ponadto Wójt Gminy O. wywodzi, że schronisko dla bezdomnych w P., gdzie faktycznie przebywa A.G. jest jego miejscem zamieszkania w rozumieniu art. 25 k.c. i schronisko stanowi lokal mieszkalny w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (t.j.: Dz.U. z 2014 r., poz. 150).

Na podstawie tego faktu Wójt Gminy O. dowodzi, że A.G. nie jest osobą bezdomną w rozumieniu art. 6 pkt 8 ustawy o pomocy społecznej, co w konsekwencji powoduje, że nie ma zastosowania do ustalenia właściwości miejscowej art. 101 ust. 2 ustawy o pomocy społecznej, lecz ust. 1 cyt. ustawy czyli miejsce zamieszkania. Wójt Gminy O. uznał, że miejscem zamieszkania A.G. w rozumieniu art. 25 k.c. jest schronisko dla bezdomnych przy ul. [...] w P., a co za tym idzie organem właściwym do rozpatrzenia wniosku o przyznanie pomocy zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej jest Prezydent Miasta P. Prezydent Miasta P. nie zgodził się z powyższym stanowiskiem Wójta Gminy O. podnosząc, że nie można przyjąć, że schronisko dla bezdomnych jest miejscem zamieszkania przebywającej w nim osoby. Takie stanowisko Prezydenta Miasta P. znajduje uzasadnienie w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 sierpnia 2008 r., I OW 42/08, postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 grudnia 2009 r., I OW 119/09 i postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 maja 2011 r., I OW 19/11, zgodnie z którymi rozważenia wymaga kwestia, czy miejsce pobytu A.G. czyli schronisko dla bezdomnych jest lokalem mieszkalnym, o którym mowa w art. 6 pkt 8 ustawy o pomocy społecznej.

Zgodnie z regulacją art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (t.j.: Dz.U. z 2014 r., poz. 150), do której odsyła art. 6 pkt 8 ustawy o pomocy społecznej, pod pojęciem lokal mieszkalny rozumieć należy lokal służący do zaspokajania potrzeb mieszkaniowych. Z zakresu tego pojęcia wyłączono pomieszczenia przeznaczone do krótkotrwałego pobytu osób, a w szczególności znajdujące się w budynkach internatów, burs, pensjonatów, hoteli, domów wypoczynkowych lub innych budynków służących do celów turystycznych lub wypoczynkowych. Ponieważ ustawodawca użył zwrotu "w szczególności", to uznać należy, że jest to jedynie przykładowy katalog. Wszystkie zatem pomieszczenia przeznaczone do krótkotrwałego pobytu osób, nawet te, które w ustawie nie zostały wymienione wprost - lokali mieszkalnych w rozumieniu powołanej ustawy nie stanowią.

W przedmiotowej sprawie ustalono, że A.G. przebywa w schronisku dla bezdomnych mężczyzn. Już samo określenie schronisko w potocznym znaczeniu wskazuje na wyłącznie przejściowy, krótkotrwały charakter udostępnienia takiego pomieszczenia, jak też jest to bezpieczne miejsce, w którym można znaleźć schronienie. W obu znaczeniach chodzi o miejsce pobytu o charakterze przejściowym, a nie docelowym. Miejsce w schronisku dla bezdomnych ma z samego założenia umożliwić osobie przeczekanie do chwili, gdy pomoc tego typu będzie już zbędna. Nawet zatem, gdy z różnych przyczyn jest to stan przedłużający się, pobyt w schronisku nie traci charakteru czasowego. Należy zatem uznać, że schronisko dla osób bezdomnych nie spełnia ustawowych przesłanek do zaliczenia go do kategorii lokali mieszkalnych.

W świetle powyższego uznać należy, że A.G. jest osobą bezdomną w rozumieniu art. 6 pkt 8 ustawy o pomocy społecznej, gdyż jest osobą niezamieszkującą w lokalu mieszkalnym w rozumieniu przepisów o ochronie praw lokatorów i mieszkaniowym zasobie gminy i niezameldowaną na pobyt stały w rozumieniu przepisów o ewidencji ludności.

Błędne jest wobec tego wnioskowanie Wójta Gminy O. o możliwości zastosowania do określenia właściwości miejscowej organów w jego sprawie art. 101 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej.

Przepis ten uzależnia właściwość organów od miejsca zamieszkania osoby ubiegającej się o pomoc. Zgodnie z art. 25 k.c. jest to miejscowość, w której osoba przebywa z zamiarem stałego pobytu. Zamiar ten nie wymaga oświadczenia woli, gdyż wynika on z zachowania danej osoby polegającego na ześrodkowaniu swojej aktywności życiowej w określonej miejscowości. Skoro pobyt w schronisku dla bezdomnych jest pozbawiony cech trwałości, to jako taki nie może prowadzić do przekonania o koncentracji działalności życiowej i celów przebywających w nim osób.

Z uwagi na powyższe, zdaniem Prezydenta Miasta P., właściwość miejscową gminy w przedmiotowej sprawie należy ustalić na podstawie art. 101 ust. 2 ustawy o pomocy społecznej tj. według ostatniego miejsca zameldowania na pobyt stały osoby ubiegającej się o świadczenie. Bezspornie miejscem takim jest miejscowość O. [...], a w konsekwencji organem właściwym miejscowo ro rozpatrzenia wniosku A.G. o udzielnie pomocy jest Wójt Gminy O. W odpowiedzi na wniosek o rozstrzygnięcie sporu o właściwość Wójt Gminy O. wniósł o umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego, podnosząc, że A.G. zmienił miejsce swojego pobytu, od 23 kwietnia 2015 r. przebywa w Schronisku [...] w M., ul. [...]. Wobec powyższego postępowanie o rozstrzygnięcie sporu o właściwość miejscową między Prezydentem Miasta P. a Wójtem Gminy O. stało się bezprzedmiotowe.

Wójt Gminy O. wskazał, że A.G. przebywając w schronisku prowadzonym przez [...] w P., ul. [...], zwracał się z wnioskiem do Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w O. o przyznanie pomocy w formie schronienia w tym schronisku oraz zasiłku celowego na zakup odzieży zimowej, obuwia zimowego, środków czystości i higieny osobistej. Na tle tego wniosku doszło do sporu o właściwość miejscową, o rozstrzygnięcie którego wystąpił do NSA w Warszawie Prezydent Miasta P. W dniu 11 maja 2015 r. do Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w O. wpłynęło pismo znak: [...] Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w M., ul. [...], przekazujące wywiad środowiskowy (cz.

1. przeprowadzony z A.G. oraz jego wniosek o skierowanie go do Schroniska [...] w M. i pokrycie kosztów pobytu w tym schronisku.

Z załączonych do wywiadu środowiskowego dokumentów, a szczególnie zaświadczenia z dnia 24 kwietnia 2015 r. i z dnia 13 maja 2015 r. wydanego przez Kierownika Schroniska [...] wynika, że A.G. od 23 kwietnia 2015 r. przebywa w tym schronisku. Ponadto od dnia 29 kwietnia 2015 r. jest zarejestrowany w Powiatowym Urzędzie Pracy w M. jako osoba bezrobotna, bez prawa do zasiłku.

Mając na uwadze powyższe stwierdzono, że spór o właściwość miejscową między Prezydentem Miasta P. a Wójtem Gminy O. w przedmiocie wskazania organu właściwego do rozpoznania wniosku A.G. o przyznanie pomocy w formie schronienia w Schronisku prowadzonym przez [...] w P., ul. [...] oraz zasiłku celowego stał się bezprzedmiotowy.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Stosownie do treści art. 15 § 1 pkt 4 w związku z art. 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), Naczelny Sąd Administracyjny rozstrzyga spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej, oraz spory kompetencyjne między organami tych jednostek a organami administracji rządowej. Przez spór o właściwość, o którym mowa w art. 4 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należy rozumieć sytuację, w której przynajmniej dwa organy administracji publicznej, jednocześnie uważają się za właściwe do załatwienia konkretnej sprawy (spór pozytywny) lub też żaden z nich nie uważa się za właściwy do jej załatwienia (spór negatywny). Spór między organami jednostek samorządu terytorialnego, niemającymi wspólnego dla nich organu wyższego stopnia, jest sporem o właściwość, rozstrzyganym przez sąd administracyjny (art. 22 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego). Rozstrzyganie sporów o właściwość, należących do sądów administracyjnych, objęte jest właściwością Naczelnego Sądu Administracyjnego (art. 15 § 1 pkt 4 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).

Merytoryczne rozpoznanie wniosku o rozstrzygnięcie sporu winna poprzedzać ocena jego dopuszczalności (por. postanowienie NSA z dnia 1 lutego 2013 r., II GW 21/12, Lex 1282912).

Spór zainicjowany wnioskiem złożonym w niniejszej sprawie ma charakter negatywnego sporu o właściwość pomiędzy Wójtem Gminy O. a Prezydentem Miasta P., bowiem oba ww. organy uznają się za niewłaściwe miejscowo do rozpoznania wniosku A.G. o przyznanie mu pomocy w formie schronienia i pomocy finansowej.

Wniosek niniejszy był dopuszczalny, bowiem organy te nie mają wspólnego dla nich organu wyższego stopnia. Gmina O. znajduje się w województwie [...] w powiecie [...]. Z § 1 pkt 9 lit. a i b rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 17 listopada 2003 r. w sprawie obszarów właściwości miejscowej samorządowych kolegiów odwoławczych (Dz. U. Nr 198, poz. 1925), wynika, że w województwie [...] obszar właściwości miejscowej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] obejmuje powiaty: [...] oraz miasto na prawach powiatu - [...], a obszar właściwości Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] obejmuje powiat: [...] oraz miasto na prawach powiatu – P. Przez spór o właściwość lub spór kompetencyjny należy rozumieć sytuację, w której przynajmniej dwa organy jednocześnie uważają się za właściwe do załatwienia sprawy (spór pozytywny) albo gdy każdy z organów uważa się za niewłaściwy do załatwienia tej sprawy (spór negatywny), prezentując pogląd, że organem właściwym jest ten drugi.

Jest sytuacja prawna, w której zachodzi rozbieżność stanowisk, co do właściwości organu, która powinna być usunięta na skutek podjętych w tym kierunku środków prawnych. Spór o właściwości lub spór kompetencyjny ma miejsce wtedy, gdy w postępowaniu przed organami chodzi o rozstrzygnięcie sprawy pomiędzy tymi samymi stronami, dotyczącej tego samego przedmiotu, przy zastosowaniu tej samej podstawy prawnej. Spór o właściwości lub spór kompetencyjny może więc powstać tylko w ramach konkretnej sprawy administracyjnej, która jest przedmiotem prowadzonego postępowania, albo co do której odmówiono nadania biegu postępowaniu. Spór taki nie może mieć charakteru abstrakcyjnego, lecz musi mieć charakter konkretny, dotyczący określonej sprawy administracyjnej, ponadto musi być aktualny (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 listopada 2011 r. sygn. akt II OW 95/11 oraz z dnia z dnia 12 stycznia 2012 r. sygn. akt II GW 7/11; postanowienie NSA z dnia 12 sierpnia 2005 r., II OW 25/05, ONSAiWSA 2006, nr 1, poz. 5; postanowienie NSA z dnia 21 października 2008 r., II OW 48/08, Lex nr 500031; M. Jaśkowska: Właściwość sądów administracyjnych (zagadnienia wybrane) w: J. Zimmermann (red.): Koncepcja systemu prawa administracyjnego. Zjazd Katedr Prawa i Postępowania Administracyjnego, Zakopane 24-27 września 2006 r., Warszawa 2007, s. 598; A. Skoczylas: Rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość przez NSA, Warszawa 2008, s. 269).

Spór zainicjowany wnioskiem Prezydenta Miasta P. pomiędzy tym organem a Wójtem Gminy O. związany był z okolicznością przebywania wnioskującego o przyznanie pomocy w formie schronienia i zasiłku celowego A.G. w schronisku dla bezdomnych w P. przy ul. [...] oraz tym, że ostatnim miejscem stałego zameldowania A.G. na pobyt stały jest O. i powstał w związku z unormowaniem zawartym w art. 101 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (t.j.: Dz.U. z 2015 r., poz. 163), zgodnie z którym "Właściwość miejscową gminy ustala się według miejsca zamieszkania osoby ubiegającej się o świadczenie. W przypadku osoby bezdomnej właściwą miejscowo jest gmina ostatniego miejsca zameldowania tej osoby na pobyt stały".

Definicję pojęcia osoby bezdomnej zawiera art. 6 pkt 8 ustawy o pomocy społecznej, który wskazuje, że jest to "osoba niezamieszkująca w lokalu mieszkalnym w rozumieniu przepisów o ochronie praw lokatorów i mieszkaniowym zasobie gminy i niezameldowana na pobyt stały, w rozumieniu przepisów o ewidencji ludności i dowodach osobistych, a także niezamieszkała w lokalu mieszkalnym i zameldowana na pobyt stały w lokalu, w którym nie ma możliwości zamieszkania".

Powyższy przepis przewiduje dwa odrębne stany faktyczne pozwalające na uznanie osoby za bezdomną. Pierwszy odnosi się do osoby, która nie mieszka w lokalu mieszkalnym i jednocześnie nie posiada stałego zameldowania, drugi natomiast odnosi się do sytuacji, kiedy osoba niezamieszkująca w lokalu mieszkalnym posiada stałe zameldowanie w lokalu, w którym nie ma możliwości zamieszkania. W przypadku każdego z tych stanów przewidziane w ustawie przesłanki muszą występować kumulatywnie.

W świetle art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (t.j.: Dz.U. z 2014 r., poz. 150), do którego odsyła art. 6 pkt 8 ustawy o pomocy społecznej, pod pojęciem lokal mieszkalny należy rozumieć lokal służący do zaspokajania potrzeb mieszkaniowych, a także lokal będący pracownią służącą twórcy; nie jest w rozumieniu ustawy lokalem pomieszczenie przeznaczone do krótkotrwałego pobytu osób, w szczególności znajdujące się w budynkach internatów, burs, pensjonatów, hoteli, domów wypoczynkowych lub w innych budynkach służących do celów turystycznych lub wypoczynkowych.

Nie jest sporne w niniejszej sprawie, że ostatnim miejscem zameldowania A.G. na pobyt stały była do dnia 18 grudnia 2009 r. O. [...]. Z akt rozpatrywanej sprawy wynika, że A.G. przebywa w Schronisku [...] (początkowo w P., a obecnie od dnia 23 kwietnia 2015 r. w M.). Nie ma podstaw do przyjęcia, że A.G. zamieszkuje w lokalu mieszkalnym w rozumieniu przepisów o ochronie praw lokatorów i mieszkaniowym zasobie gminy. Przebywa w schronisku, a więc jest osobą bezdomną w rozumieniu art. 6 pkt 8 ustawy o pomocy społecznej.

Schronisko dla osób bezdomnych nie służy do zaspokajania potrzeb mieszkaniowych. Pobyt w nim jest czasowy i warunkowy i odpowiada użytej w tym przepisie przesłance "krótkotrwałego pobytu". Już samo potoczne znaczenie sformułowania "schronisko" wskazuje na wyłącznie przejściowy, krótkotrwały charakter udostępnienia pomieszczeń. Pojęciem schroniska określa się rodzaj hotelu zapewniający nocleg (zazwyczaj w zbiorowych salach), odpoczynek, możliwość zjedzenia posiłku, wysuszenia odzieży, uzupełnienia zapasów. Drugie znaczenie tego pojęcia to bezpieczne miejsce, w którym można się ukryć, schować, znaleźć schronienie (Słownik Współczesnego Języka Polskiego pod red. Bogusława Dunaja, Warszawa 1996 s. 1006). W obydwu przypadkach chodzi o miejsce pobytu o charakterze przejściowym, a nie docelowym. Również w ustawie o pomocy społecznej posłużono się pojęciem schroniska, z uwzględnieniem tymczasowego charakteru pobytu korzystających z nich osób. W art. 48 ust. 1 tej ustawy mowa jest o prawie osoby i rodziny do schronienia, posiłku i niezbędnego ubrania, jeżeli jest tego pozbawiona. W ust. 2 powołanego przepisu wskazano, że udzielenie schronienia następuje przez przyznanie tymczasowego miejsca noclegowego w noclegowniach, schroniskach, domach dla bezdomnych i innych miejscach do tego przeznaczonych. Określone w tym artykule świadczenia, jak podnoszone jest w doktrynie, odnoszą się do absolutnego minimum ludzkiego bytowania. Pomoc w tym zakresie odnosi się do podstawowych potrzeb człowieka, świadczona jest na elementarnym poziomie, wymaga szybkiej, wręcz spontanicznej reakcji i maksymalnego odformalizowania (zob.: I. Sierpowska, Komentarz do art. 48 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz.U.04.64.593), [w:] I. Sierpowska, Ustawa o pomocy społecznej. Komentarz., ABC 2007). Miejsce w schronisku, czy noclegowni z założenia ma zatem umożliwić tylko przeczekanie do chwili, gdy pomoc taka będzie zbędna ze względu na poprawę sytuacji życiowej danej osoby, ewentualnie do czasu, gdy zapewniona zostanie pomoc o charakterze stałym w postaci np. umieszczenia w domu pomocy społecznej. Nawet zatem, gdy z różnych przyczyn jest to stan przedłużający się, pobyt ten nie traci charakteru czasowego (por. postanowienie NSA z dnia 13 sierpnia 2008 r., I OW 42/08; postanowienie NSA z dnia 7 grudnia 2009 r., I OW 119/09). Należy też zwrócić uwagę, że ustawodawca posługując się określeniem "pomieszczenia przeznaczonego do krótkotrwałego pobytu osób", wymienia przykładowo rodzaje takich pomieszczeń wskazując w szczególności na pomieszczenia znajdujące się w budynkach internatów, burs, pensjonatów, hoteli, domów wypoczynkowych lub w innych budynkach służących do celów turystycznych lub wypoczynkowych. Nie jest to wyliczenie wyczerpujące. W konsekwencji zgodnie z ugruntowanymi poglądami orzecznictwa schronisko dla osób bezdomnych nie spełnia ustawowych przesłanek do zaliczenia go do kategorii lokali mieszkalnych (por. postanowienie NSA z dnia 20 maja 2011 r., I OW 19/11, LEX nr 990317; postanowienie NSA z dnia 26 listopada 2010 r., I OW 131/10, LEX nr 741728; postanowienie NSA z dnia 3 marca 2015 r., I OW 215/14).

Skoro zatem A.G. pozostaje osobą bezdomną, to w myśl art. 101 ust. 2 ustawy o pomocy społecznej, organem właściwym do rozpatrzenia jego wniosku o przyznanie pomocy w formie schronienia i zasiłku celowego jest Wójt Gminy O., jako organ właściwy ze względu na ostatnie miejsce stałego zameldowania A.G. Nie sposób bowiem uznać Schronisk [...] za miejsce zamieszkania A.G., skoro formy pobytu wnioskodawcy w tego rodzaju schroniskach spełniają ustawowe kryterium bezdomności określone w art. 6 pkt 8 ustawy o pomocy społecznej. Z zaświadczenia Kierownika Schroniska [...] wynika, że A.G. przebywa w tym schronisku od dnia 25 kwietnia 2015 r. Bez znaczenia dla sprawy pozostaje fakt, że zainteresowany na różnych etapach bezdomności przebywa w różnych schroniskach dla osób bezdomnych, a zwłaszcza okoliczność ta nie czyni bezprzedmiotowym postępowania o rozstrzygnięcie sporu o właściwość, skoro w realiach niniejszej sprawy fakt ten nie ma wpływu na wyłączenie właściwości miejscowej Wójta Gminy O. Mając powyższe okoliczności na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny stosownie do art. 101 ust. 2 ustawy o pomocy społecznej uznał, że organem właściwym do rozpatrzenia przedmiotowego wniosku A.G. o przyznanie pomocy w formie schronienia i zasiłku celowego jest Wójt Gminy O., czyli organ gminy jego ostatniego miejsca zameldowania na pobyt stały.

W tym stanie sprawy Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 15 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi jak w sentencji postanowienia.