Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 2 października 2013 r., sygn. akt IV SA/Wr 589/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił wniosek Z. M. o przyznanie prawa pomocy w całości. W uzasadnieniu tego postanowienia Sąd podał, że pismem z dnia 12 września 2013 r. Z. M. wniósł, bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, skargę – nazwaną pozwem - przeciwko Dyrektorowi G. we Wrocławiu o wypłatę odszkodowania za sprzedaż w sklepie "M" sprzętu elektronicznego mikrofonu bezprzewodowego bez możliwości jego sprawdzenia na urządzeniach nagłaśniających.
Jednocześnie w skardze wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata z urzędu. Postanowieniem z dnia 27 września 2013 r. sygn. akt IV SA/Wr 589/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, na postawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a., odrzucił skargę.
Oddalając ów wniosek Wojewódzki Sąd Administracyjny miał na uwadze treść przepisu art. 244 § 1 p.p.s.a. z którego wynika, że prawo pomocy obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Stosownie zaś do art. 245 § 1 p.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Nie kwestionując okoliczności mających wpływ na spełnienie przesłanek pozwalających na przyznanie prawa pomocy zauważył, że w niniejszej sprawie zachodzi przesłanka bezzasadności skargi z art. 247 p.p.s.a. W myśl tego przepisu prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności skargi. Przepis art. 247 p.p.s.a. znajduje zastosowanie przede wszystkim w sytuacjach, w których skarga kwalifikuje się do odrzucenia na postawie art. 58 § 1 p.p.s.a (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia z dnia 22 lutego 2012 r., sygn. akt I OZ 1110/11, www.orzeczenia.nsa.pl).
Odnosząc powyższe uwagi do niniejszej sprawy stwierdził, że Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił skargę w sprawie, bowiem jej żądanie nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Wobec powyższego, skoro zaistniała przesłanka oczywistej bezzasadności skargi, możliwość przyznania prawa pomocy jest wykluczona.
Zażalenie, nazwane odwołaniem, na powyższe postanowienie wniósł Z. M. W jego uzasadnieniu podniósł, że "przyznany mu adwokat dokonywał czynności bez uzgodnienia z nim cokolwiek". W nagłówku pisma wskazał dwie sygnatury: IV SA/Wr 173/11 i IV SA/Wr 589/11.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 243 § 1 pkt 1 zd. 1 p.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Jednakże, zgodnie z art. 247 p.p.s.a., prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. O oczywistej bezzasadności skargi można mówić, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. Chodzi więc o sytuację, w której obowiązujące prawo jasno i jednoznacznie wyklucza możliwość uwzględnienia żądania skarżącego (por. J. P. Tarno Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz Warszawa 2006, str. 508). Bezzasadność skargi należy również łączyć z dopuszczalnością jej wniesienia do sądu.
Sąd I instancji wskazał, że w niniejszej sprawie wystąpiła wyżej opisana sytuacja. Skarga została bowiem wniesiona przeciwko Dyrektorowi G. we Wrocławiu w przedmiocie wypłaty odszkodowania za sprzedaż w sklepie "M." sprzętu elektronicznego bez możliwości jego sprawdzenia. Sąd I instancji podkreślił, że powyższa sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego, pozostaje poza kategorią spraw poddanych kontroli sądów administracyjnych, wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a., a zatem jest bezzasadna. Zastosowanie regulacji przepisu art. 247 p.p.s.a. jest dopuszczalne wówczas, gdy stan faktyczny i prawny danej sprawy nie budzi najmniejszych wątpliwości co do braku szans na uwzględnienie skargi. W szczególności dotyczy to sytuacji, w której skarga kwalifikuje się do odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 pkt 1-6 p.p.s.a. (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2010, str. 573).
Oznacza to, że w przypadku, gdyby nawet sytuacja materialna strony uzasadniała przyznanie prawa pomocy, to stwierdzenie przez sąd, iż w danej sprawie mamy do czynienia z "oczywistą bezzasadnością" skargi powoduje odmowę przyznania prawa pomocy (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 marca 2005 r., II OZ 140/05, LEX 860051).
Na koniec trzeba dodać, że w niniejszym postępowaniu zażaleniowym Naczelny Sąd Administracyjny badał jedynie legalność postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 2 października 2013 r., sygn. akt IV SA/Wr 589/13. Postanowienie z dnia 17 maja 2011 r., sygn. akt IV SA/Wr 173/11, pozostaje poza obecną oceną Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Wobec powyższego zaskarżone postanowienie należało za odpowiadające prawu, a zażalenie za chybione.
Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji niniejszego postanowienia, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi