Uzasadnienie
We wniosku złożonym w dniu [...] października 2014 r. P. [...] zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, wskazując m.in. że ustanowiony na jego skutek pełnomocnik sporządzi i poprowadzi jego wniosek – skargę do Prezydenta Olsztyna "na natychmiastowe zapewnienie godziwych warunków bytowania i życia osoby niepełnosprawnej wg Konstytucji RP oraz Konwencji o prawach osób niepełnosprawnych". Podniósł, że jest prześladowany, zmuszany przez organ do życia na 2m2 powierzchni i pomawiany, że podpisał z gminą umowę najmu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie postawieniem z dnia 16 października 2014 r., sygn. akt II SO/Ol 23/14 oddalił ww. wniosek wskazując, że – w świetle art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej jako "p.p.s.a." – nie mógł on zostać uwzględniony w sytuacji, gdy skarga, którą zamierzał wnieść skarżący jest oczywiście bezzasadna. W uzasadnieniu swego postanowienia Sąd Wojewódzki stwierdził, że wnioskodawca skarży bezczynność Prezydenta Olsztyna dotyczącą zapewnienia mu godziwych warunków do życia w lokalu mieszkalnym, co do którego podpisał z gminą umowę najmu. Kwestie związane z zawarciem umowy najmu lokalu socjalnego mają zaś generalnie charakter cywilnoprawny, a w tego typu sprawach nie wydaje się rozstrzygnięć o charakterze adminstracyjnoprawnym. Powyższe – zdaniem Sądu – prowadziło do wniosku, że postępowanie w zakresie zawarcia umowy najmu lokalu socjalnego leży poza właściwością sądu administracyjnego. Niedopuszczalne jest zatem rozpoznanie w takiej sytuacji wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy.
Skarżący w złożonym na powyższe postanowienie zażaleniu, kwestionując jego prawidłowość, twierdził, że niniejsza sprawa leży w kognicji sądu administracyjnego.
Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 15 stycznia 2015 r., sygn. akt I OZ 1234/14 oddalił to zażalenie.
Od tego postanowienia NSA skarżący złożył zażalenie (w treści pisma wnosząc o ponowne rozpoznanie sprawy).
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie jako niedopuszczalne podlega odrzuceniu.
Zgodnie z treścią art. 194 § 1 p.p.s.a., zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia, których rodzaje wymieniono w tym przepisie. W rozpoznawanej sprawie jednak zażalenie wniesiono na postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zażalenie takie jest niedopuszczalne, gdyż stosownie do regulacji prawnej zawartej w dziale IV rozdziale 1 i 2 p.p.s.a. środki odwoławcze przysługują od wyroków i postanowień wydanych przez wojewódzkie sądy administracyjne. Orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego (wyroki i postanowienia) nie podlegają zaskarżeniu, gdyż stają się prawomocne z chwilą ich wydania i nie przysługuje od nich zwyczajny środek odwoławczy (art. 168 p.p.s.a.). W takiej sytuacji zażalenie skarżącego na postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 stycznia 2015 r., sygn. akt I OZ 1234/14 jako niedopuszczalne podlega odrzuceniu (tak też m.in. postanowienie NSA z 16 października 2013 r., sygn. akt I OZ 779/13).
Wskazać także trzeba, że przepisy prawa nie przewidują procedowania przez NSA nad wnioskiem o ponowne rozpoznanie sprawy, jak tego żądał skarżący w swoim piśmie, dlatego też żądanie skarżącego w najkorzystniejszym dla niego wariancie mogło zostać zakwalifikowane tylko jako zażalenie, które jednakże z powodów wskazanych wyżej podlegało odrzuceniu.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 178 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 193 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.