Uzasadnienie
Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 23 stycznia 2019 r. sygn. akt I OZ 1278/18 na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018, poz., 1302 ze zm., dalej: p.p.s.a.) oddalił zażalenie K. J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 11 października 2018 r. sygn. akt III SAB/Kr 90/18 odrzucające jego skargę na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w K. w przedmiocie wydania zaświadczenia o żądanej treści.
Wnioskiem z dnia 30 stycznia 2019 r. K. J. zwrócił się o uzupełnienie tego postanowienia poprzez wskazanie, że zażalenie zostało oddalone w części oraz wydanie dodatkowego orzeczenia uchylającego postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie i przekazującego sprawę do ponownego rozpoznania. W ocenie wnioskodawcy z uzasadnienia postanowienia wprost wynika częściowe rozpoznanie sprawy. Podniesiono, że Komendant Powiatowy Policji w K. uchybił obowiązkowi wydania żądanego zaświadczenia, powinien zatem zostać zobowiązany przez sąd administracyjny do dokonania tej czynności.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018, poz. 1302 ze zm., dalej: p.p.s.a.) strona może w ciągu 14 dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. W myśl art. 166 tej ustawy do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Naczelny Sąd Administracyjny w swoim orzecznictwie niejednokrotnie już wskazywał, że uzupełnienie postanowienia ma miejsce w dwóch przypadkach.
Po pierwsze, jeśli sąd pominął w nim niektóre akty lub czynności objęte skargą albo orzekł tylko co do części rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonym akcie, nie ustosunkowując się do pozostałej części zaskarżonego rozstrzygnięcia. Po drugie, jeśli sąd nie zamieścił w postanowieniu dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu.
W niniejszej sprawie NSA postanowieniem z dnia 23 stycznia 2019 r. oddalił zażalenie K. J. na postanowienie WSA w Krakowie z dnia 11 października 2018 r. sygn. akt III SAB/Kr 90/18 odrzucające jego skargę na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w K. W uzasadnieniu wskazano, że Sąd I instancji prawidłowo odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a. ze względu na to, że w dacie wniesienia przez K. J. skargi w przedmiotowej sprawie było w toku postępowanie zainicjowane tożsamą podmiotowo i przedmiotowo skargą, a więc zachodziła powaga rzeczy osądzonej.
Nie sposób przyznać racji wnioskodawcy co do tego, że kwestionowane postanowienie wymaga uzupełnienia. NSA rozpoznał wniesione zażalenie w całości i orzekł o całości sprawy będącej przedmiotem postępowania zażaleniowego. NSA nie miał obowiązku zawarcia w swoim orzeczeniu jakichkolwiek dodatkowych rozstrzygnięć. Wydane w sprawie postanowienie jest kompletne i zawiera wszystkie wymagane prawem elementy.
Analiza wniosku prowadzi natomiast do stwierdzenia, iż w istocie zmierza on do zmiany merytorycznej orzeczenia, co jest niedopuszczalne w ramach instytucji uregulowanej w art. 157 § 1 p.p.s.a. Podkreślić należy, że na podstawie tego przepisu nie można żądać uzupełnienia sentencji orzeczenia lub jego uzasadnienia poprzez zamieszczenie w nim określonych - żądanych przez stronę postępowania - kwestii, bowiem takie działanie w istocie zmierza nie do uzupełnienia, lecz do zmiany orzeczenia przez zamieszczenie w nim wskazanych przez stronę okoliczności (por. por. postanowienia NSA: z 2 października 2014 r., I OZ 634/14; z 24 października 2013 r., II GZ 476/13; z 30 sierpnia 2012 r., II GSK 465/11).
W tej sytuacji wniosek jako niezasadny podlegał oddaleniu na podstawie art. art. 157 § 1 w związku z art. 166 i art. 193 p.p.s.a.