Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 29 maja 2017 roku sygn. akt II SA/Wa 202/17 wydanym na podstawie art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 roku, poz. 718 ze zm., dalej: p.p.s.a.) odmówił K. J. uzupełnienia wyroku z dnia 15 marca 2017 roku w sprawie z jego skargi na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2016 roku nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia.
Sąd wskazał, że skarżący wniósł o uzupełnienie wymienionego wyroku o "zakres podniesionej bezczynności polegającej na nieuzasadnionym pozostawieniu sprawy wniesionej zarówno przed pierwszą, jak i drugą instancją bez rozpoznania i załatwienia (...)". W ocenie skarżącego zasadne jest zobowiązanie organu do ponownego rozpoznania sprawy oraz ustalenia i wykazania prawdziwych przyczyn odmawiania mu wydania zaświadczenia.
Sąd uznał żądanie skarżącego za niedopuszczalne, gdyż wniosek o uzupełnienie wyroku nie jest i nie może być dodatkowym środkiem zaskarżenia uruchamiającym jeszcze jedno, poza przewidzianym przez p.p.s.a., postępowanie kontrolne. Dodatkowo Sąd zwrócił uwagę na to, że w przedmiotowej sprawie K. J. w złożonej skardze w sposób wyraźny i niebudzący żadnych wątpliwości określił przedmiot zaskarżenia - postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2016 roku nr [...]. Sąd podkreślił, że orzeka w granicach danej sprawy, którą w tym wypadku była kwestia skontrolowania zgodności z prawem tego postanowienia.
Zażalenie na to postanowienie złożył K. J., wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Podniósł, że Sąd I instancji w uzasadnieniu zapadłego w sprawie wyroku nie odniósł się do wszystkich zarzutów zawartych w skardze.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do treści art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 roku, poz. 1369 ze zm., dalej: p.p.s.a.) strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Brzmienie cytowanego przepisu jednoznacznie wskazuje na to, że nie można żądać uzupełnienia wyroku poprzez zamieszczenie w nim określonych - żądanych przez stronę postępowania - kwestii, bowiem takie działanie w istocie zmierza nie do uzupełnienia, lecz do zmiany wyroku poprzez zamieszczenie w nim wskazanych przez stronę okoliczności (por. postanowienie NSA z dnia 2 października 2014 roku sygn. akt I OZ 634/14; postanowienie NSA z dnia 30 sierpnia 2012 roku sygn. akt II GSK 465/11, a także: B. Dauter [w:] B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2016, komentarz do art. 157, pkt 4).
W niniejszej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 15 marca 2017 roku orzekł o całości skargi, uznając, że podlega ona oddaleniu. Przepisy p.p.s.a. nie obligowały Sądu meriti do zamieszczenia w wyroku żadnego dodatkowego orzeczenia. Tym samym, Sąd I instancji w zaskarżonym postanowieniu prawidłowo uznał powyższy wyrok za kompletny.
Odnosząc się do argumentacji zawartej we wniosku o uzupełnienie wyroku oraz w zażaleniu, wskazać trzeba, że jest ona ukierunkowana nie na uzupełnienie, ale na zmianę niekorzystnego dla wnioskodawcy rozstrzygnięcia Sądu I instancji. Tego typu zarzuty dopuszczalne są w skardze kasacyjnej. W świetle powyższych rozważań argumentacji tej nie można uznać za dopuszczalną w postępowaniu o uzupełnienie wyroku.
Mając na uwadze powyższe zażalenie jako niezasadne należało oddalić na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a.