Uzasadnienie
Postanowieniem z 10 października 2017 r. Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżone przez G. T. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 27 czerwca 2017 r. odmawiające uzupełnienia wyroku tego Sądu z dnia 29 marca 2017 r. w sprawie ze skargi G. T. na decyzję Rektora Politechniki [...] z dnia [...] maja 2016 r.
Wnioskiem z dnia 19 listopada 2017 r. skarżący zwrócił się "o podjęcie działań z urzędu" i sprostowanie przez Naczelny Sąd Administracyjny niedokładności w postanowieniu z dnia 10 października 2017 r. poprzez:
- 1) dodanie w rozstrzygnięciu zawartym w sentencji postanowienia zwrotu
"i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie",
- 2) zmianę skrótu "p.p.s.a." na "k.p.a." w 5 wierszu od góry na ostatniej - 5 stronie uzasadnienia postanowienia za powołanym artykułem 105 § 1.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, ze zm., dalej: p.p.s.a.), sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Sprostowanie sąd może postanowić na posiedzeniu niejawnym (art. 156 § 2 zdanie pierwsze p.p.s.a.). Sprostowanie orzeczenia może nastąpić zarówno z urzędu, jak i na żądanie strony, co wynika między innymi z art. 194 § 1 pkt 5 p.p.s.a, który przewiduje prawo wniesienia zażalenia także na postanowienie o odmowie sprostowania orzeczenia. Przedmiotem sprostowania mogą być wyłącznie ujawnione w orzeczeniu niedokładności, błędy pisarskie lub rachunkowe albo inne oczywiste omyłki. Jednakże przedmiotem takiego sprostowania nie mogą być mylne ustalenia faktyczne sądu czy też mylne zastosowanie przepisu prawnego.
W niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, że w wyniku oczywistej omyłki pisarskiej w uzasadnieniu postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 października 2017 r., sygn. akt I OZ 1436/17 błędnie wpisano nieprawdziwe zdanie, iż w uzasadnieniu wyroku zostało zawarte stwierdzenie o bezprzedmiotowości postępowania administracyjnego, o której mowa w art. 105 § 1 p.p.s.a., podczas gdy powinien być powołany przepis art. 105 § 1 k.p.a.
W związku z powyższym, na podstawie art. 156 § 1 i 2 p.p.s.a. w zw. z art. 166 p.p.s.a. i art. 193 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny postanowił sprostować błąd w sposób wskazany w pkt 1 sentencji postanowienia.
Naczelny Sąd Administracyjny nie uznał za zasadne żądanie "dodania w rozstrzygnięciu zawartym w sentencji postanowienia zwrotu: "i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie".".
Z uwagi na rodzaj sprawy, jaka stała się przedmiotem rozstrzygnięcia w drodze postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 października 2017 r. dodanie zwrotu, jakiego domaga się wnioskodawca mogłoby prowadzić do mylnego przekonania o konieczności rozpoznania ponownie sprawy w jej całokształcie. Zdecydowanie podkreślić należy, że rozpoznawana przez Naczelny Sąd Administracyjny sprawa dotyczyła odmowy uzupełnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 29 marca 2017 r. Nie może również budzić wątpliwości fakt, że właściwym do rozpoznania wniosku o uzupełnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie będzie ten sam Sąd, co wynika z treści art. 157 p.p.s.a. W związku z powyższym nie sposób w tym zakresie mówić o niedokładności, do której odwołuje się cytowany wyżej art. 156 § 1 p.p.s.a.
W tym zakresie wniosek o sprostowanie jest bezzasadny i podlegał oddaleniu na podstawie art. 156 § 1 i 2 w związku z art. 166 i art. 193 p.p.s.a., o czym Sąd orzekł w punkcie 2 sentencji postanowienia.