Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 29 czerwca 2017 r., sygn. akt II SA/Wa 2210/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu wniosku K. J., odmówił uzupełnienia wyroku z dnia 25 maja 2017 r.
W uzasadnieniu Sąd wskazał, że wyrokiem z 25 maja 2017 r., sprostowanym postanowieniem z dnia 29 czerwca 2017 r., została oddalona skarga K. J. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia.
Pismem z 1 czerwca 2017 r. K. J. wniósł o uzupełnienie ww. wyroku o zakres nierozpoznany i pominięty w sprawie.
W ocenie skarżącego sprawę rozpoznano wyłącznie częściowo, a odmowa wydania zaświadczenia o treści ustalonej przez organ jest próbą tworzenia nowej rzeczywistości i próbą pozbawienia prawa do wiedzy. Uniemożliwia to skuteczne prowadzenie postępowania przed organem emerytalnym w sprawie prawa do podwyższenia wypłacanych skarżącemu świadczeń za stan spoczynku.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmawiając uzupełnienia wyroku wskazał, że w wyroku z dnia 25 maja 2017 r. orzekł o całości skargi uznając, że jest ona niezasadna i podlega oddaleniu na podstawie art. 151 P.p.s.a. Zdaniem Sądu przepisy tej ustawy nie obligują do zamieszczenia w wyroku żadnego dodatkowego rozstrzygnięcia w przypadku oddalenia skargi. Zatem zakres uzupełnienia wyroku jakiego domaga się skarżący nie mieści się w określonym w art. 157 § 1 P.p.s.a. katalogu okoliczności, których wystąpienie upoważnia do złożenia wniosku o uzupełnienie wyroku.
Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł K. J., wskazując że Sąd I instancji nie rozpoznał jego skargi.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), dalej powoływanej jako "P.p.s.a.", strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Przesłanką uzupełnienia wyroku jest więc pominięcie w sentencji rozstrzygnięcia o części skargi lub niezamieszczenie przez Sąd dodatkowego orzeczenia, które powinien był zamieścić z urzędu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 25 maja 2017 r. oddalił skargę K. J. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia. Sąd I instancji orzekł zatem o całości sprawy i dlatego też nie ma podstaw do uzupełnienia wyroku z dnia 25 maja 2017 r. Wydany wyrok jest kompletny i zawiera wymagane prawem elementy.
Z treści rozpatrywanego wniosku o uzupełnienie orzeczenia wynika natomiast, że skarżący domaga się uzupełnienia uzasadnienia o dodatkowe elementy. Tego rodzaju żądanie jest jednak niedopuszczalne w świetle art. 157 § 1 P.p.s.a.
W literaturze oraz orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że w oparciu o art. 157 § 1 P.p.s.a. uzupełnić można jedynie wyrok, a nie jego uzasadnienie. Złożony na podstawie art. 157 § 1 P.p.s.a wniosek o uzupełnienie wyroku nie może zmierzać do zmiany czy też uzupełnienia treści merytorycznej jego uzasadniania (por. J. Jagielski [w:] R. Hauser, M. Wierzbowski (red.), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, str. 561).
Ponadto z przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie wynika uprawnienie stron do wystąpienia o uzupełnienie uzasadnienia orzeczenia. Wniosek oparty na art. 157 § 1 P.p.s.a. może dotyczyć jedynie samego rozstrzygnięcia a więc sentencji wyroku, a nie jego uzasadnienia (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 20 lipca 2005 r., sygn. akt II OZ 608/05 oraz z dnia 28 października 2010 r., sygn. akt II FSK 735/09; dostępne w bazie orzeczeń sądów administracyjnych http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu i na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a. oddalił zażalenie.