Postanowienie NSA z 19 stycznia 2016 r., I OZ 1844/15

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 19 stycznia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia T. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 12 listopada 2015 r., sygn. akt II SA/Ol 739/15 odrzucające wniosek skarżącej o uzupełnienie uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 24 września 2015 r.

Sprawa

w sprawie ze skargi T. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego postanawia: oddalić zażalenie.

Skład

Sędzia NSA Bożena Popowska przewodniczący

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 24 września 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie oddalił skargę T. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia [...] maja 2015 r. w przedmiocie zasiłku celowego. W dniu 30 października 2015 r. T. P. wniosła o uzupełnienie uzasadnienia powyższego wyroku, poprzez dopisanie w jego treści sformułowań zawartych w złożonym wniosku.

Postanowieniem z dnia 12 listopada 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie odrzucił przedmiotowy wniosek. W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że wniosek T. P. z dnia 30 października 2015 r. został złożony po upływie wskazanego w art. 157 § 1 P.p.s.a., 14-dniowego terminu do jego wniesienia, liczonego od dnia ogłoszenia wyroku. Jak ustalono na podstawie akt sądowych wyrokiem z dnia 24 września 2015 r. na rozprawie tut. Sąd oddalił skargę T. P. Zgodnie z powyższym, termin do zgłoszenia wniosku o uzupełnienie wyroku upłynął w dniu 8 października 2015 r. W przypadku bowiem oddalenia skargi, odpis wyroku nie jest doręczany stronie z urzędu. Jeżeli wyrok nie podlega doręczeniu z urzędu (np. wyrok WSA oddalający skargę), dwutygodniowy termin na złożenie wniosku o uzupełnienie biegnie zawsze od ogłoszenia (wydania) wyroku.

Sąd wskazał także, iż art. 157 § 1 P.p.s.a. nakazuje odnosić wniosek o uzupełnienie wyroku wyłącznie do jego sentencji, a nie uzasadnienia. Tymczasem wniosek skarżącej dotyczył uzupełnienia uzasadnienia wyroku. Wniosek ten w istocie sprowadzał się do żądania zawarcia w uzasadnieniu wyroku sformułowań wskazanych przez skarżącą, które według niej winny się znaleźć w uzasadnieniu.

W zażaleniu na powyższe postanowienie T. P. zarzuciła rażące naruszenie art. 18 § 1 ust. 6a P.p.s.a. wskazując, że zaskarżone postanowienie wydał sędzia WSA Bogusław Jażdżyk, który brał udział w wydaniu wyroku z dnia 24 września 2015 r. W uzasadnieniu opisała dotychczasowe postępowanie organów w sprawie, które w jej ocenie uzasadnia żądanie uzupełnienia uzasadnienia wyroku.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zażalenie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

W pierwszej kolejności należy odnieść się do zarzutu wywołującego najdalej idące skutki prawne, tj. zarzutu prowadzącego do wykazania, iż zaskarżone postanowienie zostało wydane przez sędziego podlegającego wyłączeniu z mocy ustawy. Zarzut ten jest niezasadny, bowiem okoliczności, na które powołuje się skarżąca, nie wypełniają żadnej z przesłanek, o których mowa w art. 18 P.p.s.a., w tym w szczególności przesłanki wskazanej w § 1 pkt 6a powołanego przepisu, zgodnie z którym sędzia jest wyłączony z mocy samej ustawy w sprawach dotyczących skargi na decyzję lub postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty wydanych w postępowaniu administracyjnym nadzwyczajnym, jeżeli w prowadzonym wcześniej postępowaniu sądowoadministracyjnym dotyczącym kontroli legalności decyzji albo postanowienia wydanych w postępowaniu administracyjnym zwyczajnym, brał udział w wydaniu wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie. Innymi słowy wyłączenie w oparciu o wskazaną podstawę znajduje zastosowanie wówczas, gdy wydane zostało orzeczenie kończące postępowanie w danej sprawie, a w późniejszym czasie na skutek skargi strony analizowane jest postępowanie nadzwyczajne w tejże sprawie. Nie ulega wątpliwości, że nie jest to sytuacja rozważana w przedmiotowym przypadku, w którym sędzia WSA w Olsztynie Bogusław Jażdżyk, orzekł o odmowie uzupełnienia wyroku wydanego z jego udziałem. Nie dotyczył go zatem zakaz rozstrzygania w tej sprawie, wynikający z art. 18 § 1 pkt. 6a P.p.s.a.

Przechodząc do dalszej oceny zaskarżonego postanowienia, wskazać należy, że stosownie do art. 157 § 1 P.p.s.a. strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu – a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia – zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu.

Z treści powołanego przepisu wynikają dwie kwestie formalne, istotne z punktu widzenia oceny złożonego w sprawie wniosku, do których zaliczyć należy: termin do złożenia wniosku o uzupełnienie wyroku oddalającego skargę oraz możliwość żądania uzupełnienia wyroku, a nie jego uzasadnienia.

W odniesieniu do pierwszej z wymienionych kwestii Sąd I instancji prawidłowo stwierdził, że wniosek T. P. z dnia 30 września 2015 r. został złożony po upływie wskazanego w art. 157 § 1 P.p.s.a., 14 dniowego terminu do jego wniesienia, liczonego od dnia ogłoszenia wyroku. W przypadku bowiem oddalenia skargi, odpis wyroku nie jest doręczany stronie z urzędu. Jeżeli wyrok nie podlega doręczeniu z urzędu (np. wyrok WSA oddalający skargę), czternastodniowy termin na złożenie wniosku o jego uzupełnienie biegnie zawsze od ogłoszenia (wydania) wyroku.

W stanie faktycznym sprawy, wyrok oddalający skargę T. P. został ogłoszony w dniu 24 września 2015 r., a zatem, czternastodniowy termin na złożenie ewentualnego wniosku o jego uzupełnienie rozpoczął swój bieg w dniu 24 września 2015 r. i mijał w dniu 8 października 2015 r. Tymczasem skarżąca, przedmiotowy wniosek złożyła w dniu 30 października 2015 r., a zatem z uchybieniem terminu określonego w art. 157 § 1 P.p.s.a. Powyższe obligowało Sąd I instancji do odrzucenia złożonego w sprawie wniosku na podstawie art. 157 § 1 a P.p.s.a.

Odnosząc się do drugiego z sygnalizowanych na wstępie zagadnień należy wskazać, że wniosek złożony w trybie art. 157 § 1 P.p.s.a. może dotyczyć jedynie uzupełnienia sentencji orzeczenia sądu, a nie jego uzasadnienia (por. także postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 marca 2008 r., sygn. akt II OZ 1361/07, LEX nr 348205 oraz z dnia 6 czerwca 2012 r. sygn. akt I FSK 676/11, LEX nr 1334535). Z treści złożonego przez skarżącą wniosku bezspornie wynika natomiast, że domaga się ona uzupełnienia uzasadnienia wyroku. Sąd pierwszej instancji zasadnie ocenił takie żądanie za bezpodstawne w świetle art. 157 P.p.s.a.

Z tych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.