Postanowienie NSA z 20 kwietnia 2018 r., I OZ 375/18

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 20 kwietnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Z.B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 stycznia 2018 r., sygn. akt: IV SAB/Wa 41/17

Sprawa

w sprawie ze skargi Z.B. na bezczynność Prokuratora Generalnego w przedmiocie rozpoznania wniosku postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.

Skład

Sędzia NSA Wojciech Jakimowicz przewodniczący

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 29 stycznia 2018 r., sygn. akt: IV SA/Wa 41/17 w punkcie pierwszym odrzucił skargę Z.B. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 grudnia 2017 r., sygn. akt: IV SAB/Wa 41/17 utrzymującego w mocy postanowienie starszego referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 października 2017 r. odmawiającego przyznania Z.B. prawa pomocy w sprawie z jego skargi na bezczynność Prokuratora Generalnego w przedmiocie rozpoznania wniosku, a w punkcie drugim odmówił przyznania prawa pomocy w sprawie stwierdzając, że skarga o stwierdzenie niezgodności prawomocnego orzeczenia została sporządzona wbrew wymogom określonym w art. 175 § 1 p.p.s.a. i podlegała odrzuceniu, to zaś spowodowało, że brak było podstaw do przyznania skarżącemu prawa pomocy w tym postępowaniu, powołując się na postanowienie NSA z dnia 20 września 2017 r., sygn. akt: I OZ 1368/17.

Postanowienie powyższe stało się przedmiotem zażalenia Z.B. z dnia 12 lutego 2018 r.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zażalenie ma usprawiedliwione podstawy. Przedmiotem zaskarżenia skargą przewidzianą w przepisach działu VIIa ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz.U. z 2017 r., poz. 1369) jest każde prawomocne orzeczenie wojewódzkiego sądu administracyjnego (zob. T. Woś, H. Knysiak-Sudyka, M. Romańska; Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Wolters Kluwer, Warszawa 2016 r., str. 1320). Bez wątpienia postępowanie w sprawie stwierdzenia niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia jest postępowaniem wszczynanym w nowej sprawie.

W niniejszym postępowaniu istotne jest, że w swojej skardze o stwierdzenie niezgodności z prawem orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 5 grudnia 2017 r. skarżący zawarł wniosek "o ustanowienie pełnomocnika do złożenia obecnej skargi". Bez wątpienia zatem, skoro skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia podlega wymogom określonym w art. 175 § 1 p.p.s.a. (w oparciu o art. 285l p.p.s.a.), to obowiązkiem Sądu I instancji było rozpoznanie wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie wskazanym przez skarżącego. Błędny jest wniosek Sądu, że w związku z podstawą do odrzucenia osobiście sporządzonej skargi brak było podstaw do prowadzenia postępowania sądowego, a tym samym do przyznania skarżącemu prawa pomocy w tym postępowaniu. Naczelny Sąd Administracyjny w obecnym składzie nie podziela tym samym stanowiska zawartego w postanowieniu NSA z dnia 20 września 2017 r., sygn. akt: I OZ 1368/17, o które oparł swój pogląd Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w postanowieniu z dnia 29 stycznia 2018 r. Wniosek skarżącego dotyczył bowiem ustanowienia pełnomocnika do sporządzenia skargi, zgodnie z wymogiem art. 175 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 285l p.p.s.a. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego wadliwe jest wskazywanie w takim wypadku na oczywistą bezzasadność skargi i z tej przyczyny odmowę przyznania prawa pomocy.

Słuszność ma zatem skarżący, że przedwcześnie rozstrzygnięto o odrzuceniu skargi (choć formalnie nie spełniała ona wymogów ustawowych), także wskazując w zażaleniu, że Sąd w punkcie pierwszym odrzucił skargę bez wcześniejszego rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy, a dopiero w punkcie drugim odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy.

Powyższe przyczyny skutkowały uchyleniem zaskarżonego postanowienia i przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, w oparciu o przepisy art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.