Postanowienie NSA z 8 maja 2018 r., I OZ 421/18

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 8 maja 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J. Z. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 6 lutego 2018 r. sygn. akt IV SA/Po 974/17 o oddaleniu wniosku J. Z. o uzupełnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 20 grudnia 2017 r., sygn. IV SA/Po 974/17

Sprawa

w sprawie ze skargi J. Z. na decyzję Wojewody W. z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zobowiązania do udostępnienia części nieruchomości postanawia: oddalić zażalenie.

Skład

Sędzia NSA Jolanta Rudnicka przewodniczący

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu postanowieniem z 6 lutego 2018 r., IV SA/Po 974/17, oddalił wniosek J. Z. o uzupełnienie wyroku tego Sądu z 20 grudnia 2017 r. oddalającego skargę J. Z. na decyzję Wojewody W. z [...] sierpnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zobowiązania do udostępnienia części nieruchomości. W uzasadnieniu Sąd I instancji podniósł, że wniosek skarżącego o uzupełnienie i rozszerzenie wyroku z 20 grudnia 2017 r., IV SA/Po 974/17, jest bezzasadny. W wyroku tym Sąd nie zauważył pominięcia żadnej kwestii, która powinna być przedmiotem zapadłego rozstrzygnięcia. Skarżący we wniosku o uzupełnienie i rozszerzenie wyroku, a także o wyjaśnienie i rozszerzenie uzasadnienia, wskazał na kwestie merytoryczne dotyczące ustaleń w sprawie. Zdaniem Sądu I instancji jeżeli skarżący nie zgadzał się z treścią rozstrzygnięcia i uzasadnienia, to powinien skorzystać z przysługujących środków odwoławczych, o czym został pouczony przez Sąd wraz z doręczeniem odpisu wyroku wraz z uzasadnieniem.

Zażalenie na powyższe postanowienie złożył J. Z. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Art. 157 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm.; dalej jako: "p.p.s.a.") stanowi, że strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Uzupełnienie wyroku ma miejsce w dwóch przypadkach. Po pierwsze, jeśli sąd pominął w nim niektóre akty lub czynności objęte skargą albo orzekł tylko co do części rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonym akcie, nie ustosunkowując się do pozostałej części zaskarżonego rozstrzygnięcia. Po drugie, jeśli sąd nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. W konsekwencji przyjąć należy, że nie można wnioskować o uzupełnienie treści uzasadnienia rozstrzygnięcia, albowiem wniosek zgłoszony w trybie art. 157 p.p.s.a. może dotyczyć jedynie sentencji wyroku (postanowienia) sądu, a nie jego uzasadnienia (por. postanowienie NSA z 5 czerwca 2008 r., I OSK 511/08). Na podstawie tego przepisu nie można żądać uzupełnienia uzasadnienia orzeczenia przez zamieszczenie w nim żądanych przez stronę postępowania kwestii, albowiem takie działanie w istocie zmierza do zmiany uzasadnienia przez zamieszczenie w nim wskazanych przez stronę okoliczności (por. postanowienia NSA: z 2 października 2014 r., I OZ 634/14; z 24 października 2013 r., II GZ 476/13; z 30 sierpnia 2012 r., II GSK 465/11).

W rozpatrywanej sprawie wyrokiem z 20 grudnia 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę J. Z., uznając ją za niezasadną. Sąd nie miał obowiązku zawarcia w tym wyroku jakichkolwiek dodatkowych rozstrzygnięć. Wydany wyrok jest kompletny i zawiera wymagane prawem elementy, zatem brak było podstaw do żądania uzupełnienia tego orzeczenia. Tym samym, Sąd I instancji zaskarżonym postanowieniem prawidłowo oddalił wniosek o jego uzupełnienie. Natomiast jeżeli skarżący nie zgadzał się z wyrokiem Sądu, co wynika z treści wniosku, jak i z zażalenia, to winien je zaskarżyć w drodze skargi kasacyjnej, o czym został z resztą pouczony (k. 80 akt sąd.), bowiem wniosek o uzupełnienie orzeczenia nie może stanowić polemiki ze stanowiskiem, jakie Sąd zawarł w tym orzeczeniu.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.