Postanowienie NSA z 9 czerwca 2016 r., I OZ 558/16

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 9 czerwca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A. K.

Od orzeczenia

od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 30 marca 2016 r. sygn. akt III SA/Lu 274/16 na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] grudnia 2015 r., nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji

Skład

Sędzia NSA Aleksandra Łaskarzewska przewodniczący

Sprawa

w sprawie rozgraniczenia nieruchomości postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 30 marca 2016 r. sygn. akt III SA/Lu 274/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucił skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia [...] grudnia 2015 r., nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie rozgraniczenia nieruchomości.

W uzasadnieniu wskazano, że A. K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę.

Zarządzeniem Przewodniczącego z dnia 17 lutego 2016 r. skarżąca została wezwana do usunięcia braku formalnego skargi przez złożenie odpisu skargi poświadczonego za zgodność z oryginałem, niezbędnego dla doręczenia uczestniczce postępowania, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi.

Wezwanie we wskazanym przedmiocie zostało doręczone skarżącej w dniu 8 marca 2016 r. W odpowiedzi na wezwanie skarżąca złożyła niepoświadczoną za zgodność z oryginałem kserokopię skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, że pomimo prawidłowego w świetle przytoczonych przepisów wezwania do złożenia odpisu skargi poświadczonego za zgodność z oryginałem, skarżąca w niniejszej sprawie w odpowiedzi na wezwanie złożyła jedynie kserokopię skargi, bez poświadczenia za zgodność z oryginałem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Złożona kserokopia nie spełnia zatem wymogu przewidzianego w przepisie art. 47 § 2 p.p.s.a.

W ocenie Sądu skarżąca nie wykonała wezwania do uzupełnienia braku formalnego skargi, co w świetle przywołanego wyżej art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. skutkuje odrzuceniem skargi. Nie jest bowiem możliwe nadanie sprawie biegu, gdyż skarżąca nie złożyła w wymaganej formie odpisu skargi niezbędnego dla doręczenia uczestniczce postępowania.

Z tych względów i na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 oraz art. 232 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucił skargę.

Zażalenie na powyższe złożyła skarżąca i zaskarżając je w całości zarzuciła:

Naruszenie przepisów postępowania mających wpływ na wynik sprawy, tj:

• art. 47 § 1 w zw. z art. 58 § 1 pkt 3 oraz § 3 p.p.s.a. poprzez odrzucenie skargi na decyzję SKO, podczas gdy skarżąca w zakreślonym terminie złożyła odpis skargi i uzupełniła w wyznaczonym terminie brak formalny skargi.

Powołując się na powyższe skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Lublinie, na podstawie art. 203 p.ps.a. zasądzenie kosztów postępowania na rzecz skarżącej według norm prawem przepisanych.

W uzasadnieniu wskazano, że sankcja w postaci odrzucenia skargi podyktowana jest nadmiernym formalizmem postępowania. Strona dołączyła do skargi kserokopie skargi, trudno przyjąć, aby kserokopia nie mogła być uznana za odpis pisma.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zażalenie zasługuje na uwzględnienie.

W świetle uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 grudnia 2013 r. sygn. akt I OPS 13/13 (publ. CBOSA pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl) nie ulega wątpliwości, że niedołączenie przez skarżącego wymaganej liczby odpisów skargi i odpisów załączników, zgodnie z art. 47 § 1 p.p.s.a., jest brakiem formalnym skargi, o którym mowa w art. 49 § 1 w związku z art. 57 § 1 p.p.s.a., uniemożliwiającym nadanie skardze prawidłowego biegu, który nie może być usunięty przez sporządzenie odpisów skargi przez sąd. Istotą rozpatrywanej sprawy pozostaje zatem jedynie rozstrzygnięcie czy nadesłana kserokopia skargi kasacyjnej może zostać uznana za jej odpis.

Przede wszystkim stwierdzić należy, że w dniu 16 marca 2016 r. do Sądu I instancji wpłynęło pismo strony skarżącej z własnoręcznym podpisem z dnia 14 marca 2016 r., w którym skarżąca wskazała, że w odpowiedzi na wezwanie Sądu z dnia 17 lutego 2016 r. w załączeniu przesyła odpis skargi oraz dowód uiszczenia wpisu sądowego. Do pisma dołączono niepodpisany i niepoświadczony za zgodność odpis skargi (zarządzenie z dnia 17.3.2016 r. – k-22 akt sądowych).

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżąca prawidłowo wykonała wezwanie Sądu I instancji. Wskazać należy, że czytelność nadesłanej kserokopii nie budzi wątpliwości, jest ona zgodna z oryginałem a jej treść jest dodatkowo potwierdzona podpisem skarżącej na piśmie przewodnim. Doręczenie pisma stronie przeciwnej w żaden sposób nie naruszy jej bezpieczeństwa prawnego czy przejrzystości postępowania. Uczestnik postępowania będzie mógł zapoznać się z zarzutami i argumentacją skargi oraz w prawidłowy sposób odnieść się do niej postępowaniu. Należy zatem uznać, że skarga nie zawiera braków formalnych uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu (zob. postanowienie NSA z 7.2.20144 r., II FSK 3910/13).

Ponadto nie sposób przyjąć, że w niniejszej sprawie Sąd zostałby obciążony koniecznością uzupełniania braków formalnych skargi kasacyjnej za stronę w jakikolwiek sposób. Odrzucenie skargi kasacyjnej w takiej sytuacji jest przejawem zbytniego formalizmu (por. postanowienie NSA z dnia 7 lutego 2014 r., sygn. akt II FSK 3910/13; publ. CBOSA pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.