Postanowienie NSA z 7 lutego 2018 r., I OZ 93/18

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 7 lutego 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K. J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 25 maja 2017 r. sygn. akt III SA/Kr 175/17 o oddaleniu wniosku o uzupełnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 27 kwietnia 2017 r. sygn. akt III SA/Kr 175/17

Sprawa

w sprawie ze skargi K. J. na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia żądanej treści postanawia: oddalić zażalenie.

Skład

Sędzia NSA Jolanta Sikorska przewodnicząca

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 25 maja 2017 r. sygn. akt III SA/Kr 175/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, po rozpoznaniu wniosku K. J., odmówił uzupełnienia wyroku z dnia 27 kwietnia 2017 r. sygn. akt III SA/Kr 175/17, w sprawie ze skargi K. J. na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...]w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia żądanej treści.

W uzasadnieniu Sąd ten podał, że wyrokiem z dnia 27 kwietnia 2017 r., sygn. akt III SA/Kr 175/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę K. J. na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia żądanej treści.

W dniu [...] maja 2017 r. doręczono skarżącemu odpis sentencji ww. wyroku wraz z pouczeniem o prawie i terminie złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku oraz o prawie, terminie i sposobie wniesienia skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Skarżący pismem nadanym w dniu [...] maja 2017 r. wniósł o uzupełnienie ww. wyroku wskazując, że Sąd nie orzekł co do całości skargi, gdyż pominął zakres zaskarżenia oparty na nieuzasadnionym pozostawieniu sprawy przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. w znacznej części bez wyjaśnienia. Nadto zarzucił naruszenie przepisów postępowania poprzez rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym, wnioskując równolegle o wystąpienie do Naczelnego Sądu Administracyjnego o zajęcie stanowiska w sprawie naruszenia praw do obrony stron wskutek wydawania wyroków w trybie uproszczonym na posiedzeniach niejawnych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wniosek oddalił.

Sąd ten przytoczył treść art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), dalej p.p.s.a., zgodnie z którym strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu.

A zatem z powyższego przepisu wynika, że wniosek o uzupełnienie wyroku może zostać zgłoszony, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi. Dotyczy to sytuacji, gdy sąd pominął w wyroku niektóre akty lub czynności objęte skargą albo orzekł tylko co do części rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonym akcie, nie ustosunkowując się do pozostałej części zaskarżonego rozstrzygnięcia. Wniosek o uzupełnienie wyroku może zostać również zgłoszony, jeżeli sąd nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Nadto zgodnie z art. 157 § 1 p.p.s.a. uzupełnić można jedynie wyrok, a nie jego uzasadnienie.

Instytucja uzupełnienia wyroku może dotyczyć jedynie ściśle określonych kwestii, które – co istotne – odnoszą się wyłącznie do sentencji tego wyroku lub postanowienia, nie zaś do ich uzasadnienia. Uzupełnienie orzeczenia, o jakim mowa w art. 157 § 1 p.p.s.a., dotyczy zatem sytuacji, w której orzeczenie to jest niekompletne.

W ocenie Sądu I instancji, w sprawie nie budzi wątpliwości zachowanie przez skarżącego terminu do wniesienia wniosku o uzupełnienie wyroku. Jednakże, w niniejszej sprawie Sąd w wyroku z dnia 27 kwietnia 2017 r. orzekł o całości skargi uznając, że podlega ona oddaleniu. Podnoszone przez skarżącego we wniosku okoliczności stanowią, zdaniem Sądu, merytoryczne zarzuty wobec rozstrzygnięcia, z którym skarżący się nie zgadza. Wniosek o uzupełnienie wyroku nie jest i nie może być "dodatkowym środkiem zaskarżenia" uruchamiającym jeszcze jedno, dodatkowe, poza przewidzianymi przez Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postępowanie kontrolne. Zmianie rozstrzygnięcia służy wyłącznie skarga kasacyjna. Zakres uzupełnienia wyroku, jakiego domaga się skarżący, nie mieści się więc w określonym w art. 157 § 1 p.p.s.a. katalogu okoliczności, których wystąpienie upoważnia do złożenia wniosku o uzupełnienie wyroku.

W zażaleniu skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia.

W uzasadnieniu podniósł, że nie można zgodzić się ze stanowiskiem Sądu, albowiem należy w sposób właściwy przeprowadzić postępowanie sądowe w zakresie wniesionej skargi sądowoadministracyjnej. W ocenie skarżącego Sąd rozpoznał skargę wyłącznie w zakresie częściowym, z pominięciem szeregu zarzutów i wniosków, a w szczególności z pominięciem zarzutów opartych na naruszeniu art. 32 ustawy zasadniczej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zażalenie jest niezasadne.

Art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), dalej p.p.s.a. stanowi, że strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Powyższe oznacza, że uzupełnienie wyroku ma miejsce w dwóch przypadkach. Po pierwsze, jeśli sąd pominął w nim niektóre akty lub czynności objęte skargą albo orzekł tylko co do części rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonym akcie, nie ustosunkowując się do pozostałej części zaskarżonego rozstrzygnięcia. Po drugie, jeśli sąd nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. W konsekwencji przyjąć należy, że nie można wnioskować o uzupełnienie treści uzasadnienia rozstrzygnięcia, albowiem wniosek zgłoszony w trybie art. 157 p.p.s.a. może dotyczyć jedynie sentencji wyroku sądu, a nie jego uzasadnienia (por. postanowienie NSA z 5 czerwca 2008 r., I OSK 511/08). Na podstawie tego przepisu nie można żądać uzupełnienia uzasadnienia orzeczenia przez zamieszczenie w nim żądanych przez stronę postępowania kwestii, albowiem takie działanie w istocie zmierza do zmiany uzasadnienia przez zamieszczenie w nim wskazanych przez stronę okoliczności (por. postanowienia NSA: z 2 października 2014 r., I OZ 634/14; z 24 października 2013 r., II GZ 476/13; z 30 sierpnia 2012 r., II GSK 465/11).

Odnosząc się do niniejszej sprawy zauważyć należy, że wyrokiem z dnia 27 kwietnia 2017 r. sygn. akt III SA/Kr 175/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę K. J., uznając ją za niezasadną. Sąd nie miał obowiązku zawarcia w tym wyroku jakichkolwiek dodatkowych rozstrzygnięć. Wydany wyrok jest kompletny i zawiera wymagane prawem elementy, a Sąd rozstrzygnął o całości skargi, w związku z czym brak było podstaw do żądania uzupełnienia tego orzeczenia. A zatem Sąd I instancji zaskarżonym postanowieniem prawidłowo odmówił jego uzupełnienia. Natomiast, jeżeli skarżący nie zgadzał się z wyrokiem Sądu, co wynika z treści wniosku jak i z zażalenia, to winien je zaskarżyć w drodze skargi kasacyjnej, bowiem wniosek o uzupełnienie orzeczenia nie może stanowić polemiki ze stanowiskiem, jakie Sąd zawarł w tym orzeczeniu.

Należy zgodzić się ze stanowiskiem Sądu I instancji, że wniosek o uzupełnienie wyroku nie jest dodatkowym środkiem zaskarżenia.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.