Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 6 stycznia 2011r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie oddalił skargę M. L. na decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w O. z dnia 27 września 2010 r. w przedmiocie odmowy uchylenia ostatecznej decyzji w sprawie podatku dochodowego od osób fizycznych za 1999 r., po wznowieniu postępowania. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że decyzją z dnia 1 grudnia 2005 r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w O. określił M. L. zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1999 r. w wysokości 31.813,70 zł. Podstawą rozstrzygnięcia były ustalenia, w wyniku których przyjęto, że podatnik oprócz prowadzonej na własny rachunek działalności, faktycznie prowadził część działalności R. T.. Podatnik twierdził, że czynności w tym zakresie realizował na podstawie pełnomocnictwa udzielonego mu przez R. T.. Materiał dowodowy wskazywał jednak, że działał on we własnym imieniu i na własny rachunek, a R. T. tylko firmowała działalność faktycznie prowadzoną przez niego.
Wobec powyższego organ zwiększył przychody i koszty wykazane przez M.L. o przychody i koszty działalności R. T.. Ponadto organ stwierdził, że podatnik w kosztach uzyskania przychodów bezpodstawnie ujął raty leasingowe z tytułu umów zawartych z P. Funduszem Leasingowym w S., z E. Funduszem Leasingowym we W., [...] Leasing w L. i z K. Towarzystwem Leasingowym w G., ponieważ urządzenia, które miały być przedmiotem tych umów, nie istniały albo nie mogły być przedmiotem prawnie skutecznej umowy. W kosztach uzyskania przychodów ujął również wydatki, które nie miały związku z przychodami - w tym koszty naprawy samochodu SCANIA, koszty wykonania programu kalkulacyjnego do analizy graficznego rozrzutu wskazań i projektu technologicznego i graficznego dla stanowiska pomiaru momentu obrotowego, konfiguracji sieciowej serwera internetu i instalacji sieci komputerowej, wykonania oprogramowania sieciowego.
Stwierdzono także brak części dowodów źródłowych będących podstawą zapisu w podatkowej księdze przychodów i rozchodów. Odwołanie od tej decyzji zostało pozostawione bez rozpatrzenia ze względu na wniesienie go po upływie terminu.
Pismem z dnia 25 września 2009 r. podatnik złożył wniosek o wznowienie postępowania. Do wniosku załączył nowy dowód - oświadczenie R. W. z dnia 23 maja 2005 r. potwierdzające zrealizowanie transakcji wykazanych w fakturach. Jako podstawę prawną powołano art. 240 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r., nr 8 poz. 60 ze zm.; dalej zwana: "O.p."). W toku postępowania podatnik przedłożył kolejne dokumenty i wnioski, które miały potwierdzić wystąpienie okoliczności stanowiących podstawę do wznowienia postępowania. Wskazał przy tym na przesłankę z art. 240 § 1 pkt 1 O.p. - fałszywe zeznania R. T..
Decyzją z dnia 23 kwietnia 2010 r., wydaną w wyniku wznowionego postępowania, odmówiono uchylenia decyzji z dnia 1 grudnia 2005 r uznając, iż w zakresie zaistniałej przesłanki wznowieniowej - nowego dowodu, w wyniku uchylenia mogłaby zostać wydana wyłącznie decyzja rozstrzygająca istotę sprawy tak, jak decyzja dotychczasowa.
W odwołaniu od tej decyzji wskazano, że organ bezpodstawnie zakwestionował, iż łączył odwołującego stosunek pracy z R. T.. Przypisując mu część działalności firmy tej osoby należało mu przekazać kwoty zwrotu podatku VAT wynikające z tej działalności za 1999 r. i zaliczyć je na poczet określanych zobowiązań. Wskazał również, że skoro sądy karne w postępowaniach jakie prowadziły uznały, iż był pełnomocnikiem T., to brak jest podstaw do pozostawienia w obrocie prawnym decyzji opartej na odwrotnym ustaleniu stanu faktycznego. Podniósł, że zeznania T. złożone w toku postępowania były fałszywe i przedstawił argumenty popierające jego tezę, przede wszystkim w zakresie korzystania przez nią z konta bankowego. Stwierdził, że oświadczenie R. W. stanowi bezpośrednie potwierdzenie faktu, że jego firma wykonała dla niego usługi. Wskazał, że w postępowaniu karnym prowadzonym przez Prokuraturę Okręgową w Elblągu R. W. nie przedstawiono zarzutu wystawienia dokumentu potwierdzającego nieprawdę, a organy podatkowe nie przeprowadziły postępowania podatkowego i nie wydały R. W. decyzji za rok 1999.
Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w O. decyzją z dnia 27 września 2010 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wskazał, że okoliczność stosunku prawnego jaki łączył M. L. z R. T. nie stanowi podstawy wznowieniowej, a przedstawione wywody to polemika z ustaleniami dokonanymi przez organ. Również powołane przez niego wyroki Sądu Okręgowego w Gdańsku i Sądu Rejonowego Gdańsk- Południe zostały wydane w 2009 r. i nie mogły stanowić przesłanki wznowieniowej, albowiem zostały wydane po dniu wydania decyzji ostatecznej. W orzeczeniach tych Sąd nie badał czy zaświadczenie o zarobkach wydane M. L. przez R. T. jest zgodne ze stanem faktycznym i czy odzwierciedla rzeczywisty stosunek pracy.
Sąd oparł się tylko na samych dokumentach urzędowych ZUS. Podkreślono, że okoliczność tę organ ustalił w decyzji ostatecznej na podstawie całokształtu materiału dowodowego, w tym wyroku Sądu Okręgowego w Elblągu, sygn. akt I U 193/01 z 24 sierpnia 2001 r., gdzie Sąd wyraźnie uznał umowę o pracę M. L. z R. T. za pozorną. Organ wskazał, że zeznania R. T. były w toku postępowania kontrolnego szczegółowo analizowane. Wynika z nich, iż czynności prawne były wykonywane w ramach pełnomocnictwa, ale nie jest prawdą, że R. T. zeznała, iż czynności te były konsultowane z mocodawcą, który realizację akceptował. Organ stwierdził, że przy uznaniu, iż R. T. działalności w podanym zakresie nie prowadziła, zwrot podatku był wynikiem dokonanej przez nią nadpłaty i tylko jej jest należny. W kwestii korzystania z konta bankowego organ wyjaśnił, że fakt wypłacania przez nią środków nie stanowi dowodu ani, że sama prowadziła działalność ani, że składała fałszywe zeznania.
Podkreślono, że kwestia ta była oceniana w toku postępowania kontrolnego. M.L. nie wskazał na czym miałby polegać fałsz tych zeznań. Organ podkreślił, że w toku postępowania świadek zeznawała spójnie i brak jest podstaw do uznanie, że jej zeznania były fałszywe. Natomiast co do oświadczenia R. W. organ podkreślił, że przeprowadzone postępowanie wykazało, iż oświadczenie to nie stanowi podstawy do zmiany ustaleń dokonanych w decyzji wymiarowej.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżący domagał się zmiany zaskarżonej decyzji przez wznowienie postępowań podatkowych. Przedmiotem postępowania było stwierdzenie czy R. T. jest podatnikiem VAT w zakresie prowadzonej przez nią firmy, a rozstrzygnięcie tego zagadnienia nastąpiło w postępowaniu dotyczącym zwrotu podatku VAT za lata 1998 - 2001. Skarżący podkreślił, że nową okolicznością jest fakt uznania za prawdziwy stosunku pracy zawartego między nim, a R. T., który został potwierdzony zaświadczeniem o dochodach i zarobkach jakie uzyskał z tej firmy. Jeżeli sąd karny ustalił w prawomocnym wyroku dochody z tego stosunku, to utrzymanie decyzji podatkowej nie obejmującej tych przychodów jest rażącym naruszeniem porządku prawnego. Skarżący wskazał, że ustalając zakres stosunku pełnomocnictwa organ nie wziął pod uwagę, iż R. T. zatrudniała również pracowników.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie oddalając skargę wskazał, że jedną z przesłanek wznowieniowych wymienionych w art. 240 Ordynacji podatkowej jest ujawnienie nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów (pkt 5). O jej zaistnieniu można mówić wówczas, gdy łącznie zostaną spełnione cztery przesłanki:
wyszły na jaw nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody;
są one istotne dla sprawy, tzn. mogą mieć wpływ na jej odmienne rozstrzygnięcie;
nie były znane organowi, który wydał decyzję;
istniały w dniu wydania decyzji.
Nie jest istotne, czy ujawnione nowe okoliczności nie były znane organowi prowadzącemu postępowanie pierwotne w wyniku zaniedbań, czy z innych powodów. Wznowienie postępowania, jeżeli organ podatkowy znał okoliczności lub dowody, na które powołuje się strona, w dniu wydania decyzji, jest naruszeniem prawa. Zdaniem Sądu I instancji zarzuty skarżącego odnosiły się do decyzji wymiarowej, a nie dotyczą przesłanek wznowieniowych. Sąd wyjaśnił, że w sprawie nie mógł poddać ponownej ocenie merytorycznej legalności decyzji organu skarbowego dotyczącej określenia podatnikowi wymiaru podatku dochodowego od osób fizycznych za 1999 r. Sąd wskazał, że do wniosku o wznowienie postępowania oraz pism skarżący dołączył szereg dowodów oraz wniosków, które jego zdaniem stanowiły podstawę do wznowienia postępowania. Dokonując analizy istnienia przesłanek do wznowienia postępowania organ podatkowy stwierdził, iż oświadczenie R. W. z dnia 23 maja 2005 r., wskazane przez skarżącego we wniosku o wznowienie postępowania, nie było znane oraz istniało w dniu wydania decyzji przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z 1 grudnia 2005 r. i stanowi nowy dowód w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Sąd I instancji wskazał, że zarzuty błędnego ustalenia stanu faktycznego nie mogą być rozpoznane w toku postępowania dotyczącego wznowienia postępowania. Ocena właściwego przeprowadzenia postępowania dowodowego w postępowaniu zwykłym, w tym prawidłowości uwzględniania wniosków dowodowych strony, nie stanowi przedmiotu postępowania wznowieniowego.
Sąd wyjaśnił, że okolicznością faktyczną nie może być sam proces myślowy, wnioskowanie, związek między różnymi okolicznościami faktycznymi, czy też związek z przepisami prawa lub jego wykładnią. Czym innym jest wiedza o faktach, a czym innym wyciągnięcie wniosków i ocena okoliczności faktycznych.
W odniesieniu do pozostałych dowodów przedstawionych jako podstawę wznowienia postępowania, Sąd I instancji zgodził się z argumentacją organu, iż okoliczności w nich powołane nie stanowiły przesłanek określonych w art. 240 § 1 O.p. Organ szczegółowo przeanalizował materiał zebrany w sprawie jak i zarzuty zgłoszone przez skarżącego, mające stanowić podstawę do wzruszenia decyzji ostatecznej oraz jego argumentację dokonaną dla uzasadnienia zarzutów i odniósł się do zarzutu skarżącego o fałszywych zeznaniach R. T. złożonych w postępowaniu kontrolnym i podatkowym. Zdaniem organu powyższy dowód nie może stanowić przesłanki wznowieniowej określonej w art. 240 §1 pkt 1 O.p., gdyż twierdzenie skarżącego nie było poparte prawomocnym orzeczeniem sądu lub innego organu, ani fałsz tego dowodu nie był oczywisty. W odniesieniu do pisma ZUS z dnia 18 października 2001 r. oraz wyroku Sądu Okręgowego IV U 1966/04 z dnia 10 listopada 2004 r. organ stwierdził, że nie mają one związku ze sprawą.
W ocenie Sądu I instancji organ prawidłowo uznał, że dowody przedstawione przez podatnika nie spełniają przesłanek określonych w art. 240 § 1 pkt 1 i pkt 5 O.p., gdyż część z nich była znana organowi, który wydał decyzję ostateczną, część z nich nie ma istotnego znaczenia dla sprawy, a część z nich nie jest związana z niniejszą sprawą, gdyż dotyczy innej osoby. Zdaniem Sądu I instancji zarzuty skarżącego zawarte we wniosku o wznowienie postępowania oraz oświadczenia składane w toku postępowania wznowieniowego mają na celu podważenie ustaleń faktycznych organów i w związku z tym wyników postępowania zakończonego dla Strony niekorzystną decyzją wymiarową.
Wojewódzki Sąd Administracyjny podkreślił, że przedmiotem postępowania nie było ustalenie czy R. T. była podatnikiem podatku od towarów i usług. Podnoszona przez skarżącego okoliczność, że skoro organy przypisały mu przez części działalności prowadzonej przez R. T., to istnieje podstawa do zwrotu na jego rzecz nadpłaty części podatku VAT, nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ podatek uiściła R. T. i mógł być on zwrócony tylko jej.
W skardze kasacyjnej pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie wyroku Sądu I instancji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, ewentualnie o umorzenie sprawy ze względu na przedawnienie; o podwyższenie wynagrodzenia doradcy podatkowemu tytułem wynagrodzenia za nieopłaconą pomoc prawną udzieloną z urzędu w pierwszej instancji do kwoty 2.400,- zł plus VAT oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przypisanych.
Zarzucił naruszenie przepisów postępowania oraz przepisów prawa materialnego mające istotny wpływ na wynik sprawy, t.j.:
- - art. 3, art. 134. § 1, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako P.p.s.a.) w związku z art. 120, art. 121 § 1 i art. 122 art. art. 124, 180 § 1, art. 187 § 1, art. 191 oraz art. 194 § 1 i 3 O.p. poprzez nieuchylenie decyzji naruszającej przepisy postępowania w sposób, który ma istoty wpływ na wynik postępowania,
- - art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez brak ustosunkowania się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do argumentacji skarżącego potwierdzającej faktyczny stan faktyczny,
- - art. 151 P.p.s.a. poprzez oddalenie skargi na decyzję naruszającą przepisy postępowania, w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy oraz przepisy prawa materialnego
- - art. 2 i art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej,
- - art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.; dalej zwana: "p.u.s.a.").
W uzasadnieniu autor skargi kasacyjnej zarzucił Sądowi I instancji przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów i naruszenie zasady prawdy materialnej, a także niepełne rozpatrzenie wszystkich istotnych okoliczności sprawy. W ocenie pełnomocnika decyzje organów podatkowych naruszają przepisy postępowania i prawa materialnego w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Decyzje te opierają się wyłącznie na ustaleniach poczynionych na podstawie niepełnych danych i nieuwzględniających istotnych danych, na które wskazywał skarżący. Pełnomocnik wskazał, że oświadczenie R. W. było przesłanką określoną w art. 240 § 1 pkt 5 O.p., jednak organ samowolnie stwierdził, iż nie ma ono znaczenia, gdyż uchylenie decyzji na jego podstawie nic nie da, ponieważ decyzja rozstrzygająca istotę sprawy, będzie taka sama jak decyzja dotychczasowa.
W ocenie pełnomocnika Sąd I instancji zbagatelizował sprawę, nie zapoznał się dokładnie ze sprawą i nie przeanalizował wszystkich dokumentów i nieprawidłowości w sprawie. Autor skargi kasacyjnej zarzucił, że Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w O. wydając decyzję poza błędną interpretacją prawa materialnego, naruszył także ogólne zasady postępowania podatkowego. Do skargi pełnomocnik załączył uwagi i wnioski sporządzone przez skarżącego.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej wniósł o jej oddalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art.183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu zaś bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Z akt sprawy nie wynika, by zaskarżone orzeczenie zostało wydane w warunkach nieważności, której przesłanki określa art. 183 § 2 p.p.s.a., zatem rozważania Naczelnego Sądu Administracyjnego mogły uwzględniać jedynie ewentualne naruszenie wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa materialnego i procesowego.
Odnosząc się do zarzutów skargi kasacyjnej należy zauważyć, że zarzuty związane z naruszeniem przez Sąd I instancji funkcji kontrolnej wskazujące przede wszystkim na naruszenie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z szeregiem przepisów O.p., pomijają podstawowy aspekt rozpatrywanej sprawy, a mianowicie jej nadzwyczajny tryb związany ze wznowieniem postępowania. Charakterystyczne wręcz jest pominięcie w zarzutach jakichkolwiek przepisów dotyczących istoty postępowania wznowieniowego, w tym przede wszystkim z będącymi podstawą rozstrzygnięcia przez organ podatkowy i przedmiotem kontroli legalności przez Sąd, art. 240 § 1 pkt. 1 i 5 oraz art. 245 § 1 pkt 3 lit. a O.p. Tymczasem w postępowaniu wznowieniowym nie można badać na nowo wszystkich zarzutów strony. Postępowanie to nie może przeradzać się w postępowanie o charakterze merytorycznym i nie jest kontynuacją postępowania instancyjnego.
Nie może zastępować zaniechanej wcześniej kontroli instancyjnej. Zakres kompetencji organu odwoławczego w postępowaniu zwykłym jest szerszy niż organu prowadzącego weryfikację decyzji ostatecznej w nadzwyczajnym trybie postępowania. O ile w postępowaniu instancyjnym odwołanie daje podstawę do ponownego, całościowego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy podatkowej, bez względu na wagę uchybień związanych z tym postępowaniem, o tyle w przypadku wznowienia postępowania organ je prowadzący może odnieść się do istoty sprawy tylko i wyłącznie wówczas, gdy zaistnieją przesłanki z art. 240 § 1 O.p. Zatem kontrola sądowoadministracyjna takiego postępowania sprowadza się do oceny prawidłowości przeprowadzania trybu wznawiania postępowania oraz ewentualnego rozstrzygnięcia jakie zapadło po jego przeprowadzeniu. Nie można w ramach zakreślonych przez Rozdział 17 Działu IV O.p. ponownie roztrząsać wszystkich przeprowadzonych już w postępowaniu zwykłym dowodów i dokonywać ich ponownej oceny.
Uzasadnienie zarzutów kasacyjnych również wskazuje, że autor skargi kasacyjnej uchybień upatruje w wadliwie przeprowadzonym postępowaniu dowodowym i w jego wadliwej ocenie. Najpełniej optykę tą obrazuje zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez brak ustosunkowania się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do argumentacji potwierdzającej stan faktyczny. W sprawie tej zaś istota sprowadzała się do oceny zasadności okoliczności i dowodów uzasadniających wznowienie postępowania, a nie do jego ponownego ustalania od początku. Zarówno pisemne oświadczenie R. W., jak i rzekomy fałsz zeznań R. T.j nie mogły odnieść takiego skutku. Wymaga podkreślenia, iż samo pisemne oświadczenie, sprowadzające się do potwierdzenia kwestionowanych transakcji, nie mogło zdezawuować wcześniejszych zeznań tej osoby składanych tak w toku postępowania podatkowego jak i karnego.
Tym samym nie mogło ono wpłynąć na ocenę materiału dowodowego poczynioną w decyzji wymiarowej. Słusznie wobec tego przyjęto, że pomimo istnienia takiego oświadczenia, w wyniku uchylenia mogłaby zostać wydana wyłącznie decyzja rozstrzygająca istotę sprawy tak jak decyzja dotychczasowa.
Bezzasadne są także zarzuty wskazujące na fałszywe zeznania R. T.. Zgodnie z przepisem art. 240 § 1 pkt. 1 O.p. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe. Nie wystarcza zatem subiektywne przekonanie podatnika, że określona osoba złożyła fałszywe zeznania. Do przyjęcia takiej konstatacji niezbędne byłoby uzyskanie prawomocnego wyroku skazującego za składanie fałszywych zeznań. Zgodnie bowiem z art. 42 ust. 3 Konstytucji RP każdego uważa się za niewinnego, dopóki jego wina nie zostanie stwierdzona prawomocnym wyrokiem sądu. Nie można wobec tego podważać oceny dowodów i w rezultacie ustalonego stanu faktycznego sprawy podatkowej jedynie na podstawie gołosłownych twierdzeń o fałszu dowodu z zeznań świadka.
Wskazany jako naruszony przepis art. 151 P.p.s.a. ma charakter blankietowy i wymaga wskazania jakie przepisy prawa materialnego i procesowego zostały naruszone, a czego nie dostrzegł Sąd I instancji. Wskazań takich brak jest jednak w skardze kasacyjnej, co uniemożliwia pełne odniesienie się do tak sformułowanego zarzutu.
Za pozbawione uzasadnienia należy uznać zarzuty naruszenia art. 2 i art. 7 Konstytucji RP. Autor skargi kasacyjnej nie wyjaśnił bowiem dlaczego uznał, że wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego daleko odbiega od zasad sprawiedliwości społecznej. Również samo powołanie zasady praworządności i jej odpowiednika z art. 120 O.p. nie pozwala na przyjęcie niezgodności rozstrzygnięcia z porządkiem prawnym. Nie jest zaś rzeczą sądu kasacyjnego domniemywanie i faktycznie formułowanie uzasadnienia za stronę postępowania kasacyjnego.
Nie wyjaśniono w uzasadnieniu skargi kasacyjnej także tego, na czym miałoby polegać naruszenie art. 1 p.u.s.a. Dodatkowo należy zauważyć, że przepis ten ma dwie jednostki redakcyjne i nie wskazano, którą z nich uznano za naruszoną.
Co do wynagrodzenia pełnomocnika ustanowionego z urzędu to należy zauważyć, iż sprawa dotycząca wznowienia postępowania zaliczana jest do pozostałych spraw, o których stanowi § ust. 1 pkt. 2 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz. U. z 2011 r. nr 31 poz.153; zwane dalej "Rozporządzeniem MS"). Przedmiotem sporu i w rezultacie zaskarżenia nie była zatem należność pieniężna, a jedynie istnienie podstawy wznowieniowej i jej wpływ na pierwotne rozstrzygnięcie.
O kosztach pełnomocnika ustanowionego z urzędu w postępowaniu kasacyjnym orzeczona na podstawie art. 250 P.p.s.a., który stanowi, że wyznaczony doradca podatkowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności doradców podatkowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Wynagrodzenie pełnomocnika strony wnoszącej skargę kasacyjną w postępowaniu kasacyjnym ustalono na podstawie § 3 ust. 2 pkt. 1 Rozporządzenia MS w kwocie 180,- zł netto. Sąd nie znalazł jednak podstaw do zasądzenia na jego rzecz dodatkowo kosztów podróży, które uwzględnione zostały już i zasądzone w wyroku w sprawie II FSK 1620/11. Nie można bowiem przyjąć, aby w niniejszej sprawie pełnomocnik strony odbył w tym samym dniu ponowną podróż własnym samochodem.
Z tych przyczyn na podstawie art. 184 p.p.s.a. skargę kasacyjną należało oddalić, a o kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego ustanowionego z urzędu orzeczono na podstawie powołanego już powyżej art. 250 P.p.s.a.