Uzasadnienie
Wyrok Sądu pierwszej instancji i przedstawiony przez ten Sąd tok postępowania przed organami podatkowymi
1. Zaskarżonym wyrokiem z 7 kwietnia 2010 r., sygn. akt III SA/Wa 2060/09, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżoną przez S. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej spółka) decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od czynności cywilnoprawnych.
2. Z akt sprawy wynika, że Zgromadzenie Wspólników spółki podjęło uchwałę o podwyższeniu kapitału zakładowego w drodze utworzenia nowych udziałów. Część nowych udziałów objął M. J., pokrywając je wkładem niepieniężnym w postaci przedsiębiorstwa prowadzonego w ramach działalności gospodarczej. Pozostałą część nowych udziałów objął P. Sp. z o.o. z siedzibą w K., pokrywając je wkładem niepieniężnym w postaci przedsiębiorstwa P. Spółka z o.o. Notariusz, jako płatnik podatku od czynności cywilnoprawnych, pobrał podatek.
3. Spółka wnioskiem z 25 maja 2009 r. zwróciła się do Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w W. o stwierdzenie nadpłaty podatku od czynności cywilnoprawnej pobranego przez płatnika z tytułu podwyższenia kapitału zakładowego spółki, w części udziałów objętych przez P. i pokrytej wkładem niepieniężnym w postaci przedsiębiorstwa, na podstawie art. 72 § 1 pkt 2 i art. 75 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005 r. Nr 8 poz. 60 ze zm., dalej Ordynacja podatkowa)
4. Decyzją z 22 lipca 2009 r. Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w W. odmówił stwierdzenia nadpłaty w podatku od czynności cywilnoprawnych. Stwierdził, że Polska do swojego systemu prawnego miała obowiązek implementowania postanowień Dyrektywy Rady z dnia 17 lipca 1969 r. 69/335/EWG dotyczącej podatków pośrednich od gromadzenia kapitału (Dz. U. UE z 1969 r. L 249, poz. 25 ze zm. - dalej: "Dyrektywa 69/335/EWG"), ale w brzmieniu obowiązującym w dniu jej przystąpienia do Wspólnot Europejskich, czyli w brzmieniu nadanym przez Dyrektywę 85/303/EWG, a nie przez Dyrektywy 73/79/EWG i 73/80/EWG. Zatem na Polsce nie ciążył obowiązek, o którym mowa w art. 7 ust. 1 Dyrektywy 69/335/EWG (bezwarunkowego zwolnienia od podatku kapitałowego czynności podwyższenia kapitału zakładowego przez wniesienie aportu w postaci przedsiębiorstwa), ponieważ w dniu 1 lipca 1984 r. podwyższenie kapitału zakładowego w spółce kapitałowej nie było na gruncie prawa polskiego zwolnione z opodatkowania ani opodatkowane stawką 0,5% lub niższą.
5. Po rozpoznaniu odwołania spółki, Dyrektor Izby Skarbowej w W. decyzją z 29 września 2009 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Zdaniem organu odwoławczego normy ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych, w zakresie odnoszącym się do opodatkowania czynności podwyższenia kapitału zakładowego spółki, nie stoją w sprzeczności z Dyrektywą 69/335/EWG. Niesłuszne jest bowiem odnoszenie do Polski warunków zwolnienia z podatku kapitałowego sformułowanych w Dyrektywie na dzień 1 lipca 1984 r., skoro w tym dniu Dyrektywa ta w Polsce nie obowiązywała. To z dyrektywy 85/303/EWG zmieniającej Dyrektywę 69/335/EWG wynika, że najlepszym rozwiązaniem byłoby zniesienie podatku kapitałowego, ale jak stwierdziła Rada Wspólnot Europejskich nie jest to możliwe do realizacji we wszystkich Państwach Członkowskich. Zmieniając treść art. 7 ust. 1 dała tym krajom możliwość własnych rozwiązań w granicach zakreślonych ww. przepisem. W chwili przystąpienia Polski do Unii Europejskiej te przepisy były obowiązujące. Mając na uwadze postanowienia ww. Dyrektywy, służące ujednoliceniu podatku kapitałowego i stopniowej jego likwidacji, przy uwzględnieniu konsekwencji utraty wpływów dla budżetów państw członkowskich, harmonizacja prawa polskiego z prawem Unii Europejskiej w tej materii nastąpiła przed dniem 1 maja 2004 r. poprzez zmianę sławki podatku na 0,5%. Dostosowując polskie przepisy do przepisów Unii Europejskiej ustawodawca miał właśnie na uwadze przepis zawarty w art. 7 ust. 1 Dyrektywy 69/335/EWG, tj. polskie przepisy obowiązujące w dniu 1 lipca 1984 r. Organ podkreślił, że w 2006 r. Komisja Europejska wezwała kraje Unii Europejskiej do całkowitej rezygnacji z podatku płaconego przy zakładaniu spółek lub podwyższaniu kapitału zakładowego, gdyż stanowi on przeszkodę w rozwoju firm. Komisja Europejska zaproponowała, by całkowite zniesienie podatku kapitałowego nastąpiło do 2010 r., z tym, że do roku 2008 kraje członkowskie musiałyby obniżyć jego wysokość do 0,5%. W Polsce obniżenie podatku do 0,5% przy umowie spółki wprowadzono ustawą z dnia 19 grudnia 2003 r. o zmianie ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych (Dz. U. z 2004 r. Nr 8 poz. 42). Od 1 stycznia 2009 r. w związku z wejściem w życie ustawy z dnia 7 listopada 2008 r. o zmianie ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych (Dz.U. Nr 209, poz. 1319) nastąpiło dalsze ograniczenie opodatkowania spółek kapitałowych w związku z obowiązkiem dostosowania prawa krajowego do Dyrektywy Rady 2008/7/WE. W ocenie organu odwoławczego argument zawarty w odwołaniu, że Polska źle odczytała Dyrektywę Rady 2008/7 nie znosząc podatku kapitałowego już z dniem przystąpienia do UE jest chybiony także i z tego względu, że Dyrektywa ta wydana została po dniu przystąpienia Polski do UE. Zatem termin – 1 lipca 1984 r. wskazany w art. 7 Dyrektywy nr 69/335/EWG, należy traktować jako datę odniesienia. W tym dniu obowiązywały w Polsce stawki podatku kapitałowego wynoszące 10% i 5%, zgodnie z obowiązującym prawem krajowym. Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej Polska nie była zobowiązana do implementowania Dyrektywy 69/335/EWG w brzmieniu wprowadzonym Dyrektywą Rady nr 73/30/EWG i Dyrektywą nr 73/79/EWG, z uwagi na to, że w dniu akcesji obowiązywała w Unii Europejskiej Dyrektywa Rady 69/335/EWG w brzmieniu nadanym przez Dyrektywę Rady 85/303; Polska nie była przed dniem 1 maja 2004 r. obowiązana do stosowania stawek podatku kapitałowego wynikających z Dyrektywy 69/335/EWG; w dniu 1 lipca 1984 r. w Polsce obowiązywały wyższe stawki podatku kapitałowego niż określone w art. 7 ust. 1 Dyrektywy 69/335/EWG. Dyrektor Izby Skarbowej nadmienił, iż zgodnie z ustawą o podatku od czynności cywilnoprawnych obowiązującą w 2007 r., podatkowi od czynności cywilnoprawnych podlega m.in. umowa spółki (art. 1 pkt 1 lit. k) ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych). Na podstawie art. 1 ust. 3 pkt 2 ww. ustawy, wniesienie aportu do spółki prawa handlowego, stanowiącej następstwo podwyższenia - w wyniku podjęcia uchwały przez walne zgromadzenie - kapitału zakładowego spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, traktować należy jako zmianę umowy spółki. W przedmiotowym stanie faktycznym podstawę opodatkowania stanowi wartość, o którą podwyższono kapitał zakładowy. Stawka podatku, stosownie do art. 7 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 9 września 2000 r. o podatku od czynności cywilnoprawnych (Dz. U. z 2005 r. Nr 41, poz. 399 ze zm., dalej u.p.c.c.) wynosi 0,5%, W rozpoznawanej sprawie płatnik, obejmując zmianę umowy Spółki 0,5% stawką podatku od czynności cywilnoprawnych, działał na podstawie krajowych przepisów ustawy podatkowej, zgodnych z Dyrektywą Rady 69/335/EWG po zmianach dokonanych w niej na mocy Dyrektywy 85/303/EWG, to jest w brzmieniu obowiązującym w chwili podpisania przez Polskę Traktatu Akcesyjnego.
Skarga do Sądu pierwszej instancji
6. W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie spółka zarzuciła organowi naruszenie materialnego prawa podatkowego mające wpływ na wynik sprawy - poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie: - art. 7 ust. 1 Dyrektywy Rady 69/335/EWG w związku z Traktatem Akcesyjnym oraz ogłoszeniem Prezesa Rady Ministrów z dnia 11 maja 2004 r. w sprawie stosowania prawa Unii Europejskiej (M.P. z 2004 r. Nr 20, poz. 359) oraz przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 120 Ordynacji podatkowej poprzez nieuwzględnienie faktu, że dorobek prawny Wspólnot Europejskich należy do obowiązującego w Rzeczpospolitej Polskiej systemu źródeł prawa; naruszenie art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez prowadzenie postępowania podatkowego w sprawie w sposób nie budzący zaufania do organów podatkowych, czego szczególnym przejawem jest dokonana przez organ drugiej instancji nieprawidłowa ocena prawna kolizji interferujących ze sobą norm prawa wspólnotowego oraz prawa krajowego, a w konsekwencji ignorowanie przez organ argumentów Spółki co do braku implementacji do polskiego prawa krajowego art. 7 ust. 1 Dyrektywy 69/335/EWG oraz będącego tego stanu następstwem uznania, że Polska nie była zobowiązana do implementacji przepisów tej Dyrektywy; niedopełnienie obowiązków spoczywających na organie podatkowym z mocy art. 125 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez brak wnikliwej analizy stanu prawnego, a przez to naruszenie również art. 122 Ordynacji podatkowej poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych działań w celu załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym.
Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji oraz o zasądzenie na rzecz Skarżącej kosztów postępowania według norm prawem przepisanych.
7. W uzasadnieniu spółka podniosła, iż przystępując do Unii Europejskiej w roku 2004 Polska zobowiązała się do przyjęcia całego dorobku prawnego Wspólnoty Europejskiej, w tym również wszystkich obowiązujących dyrektyw. W przypadku opodatkowania podatkiem od czynności cywilnoprawnych analizowanej operacji podwyższenia kapitału zakładowego w związku z aportem przedsiębiorstwa, żadne postanowienia czy okresy przejściowe nie zostały Polsce przyznane. Zatem oznacza to, w ocenie spółki, że Polska z dniem przystąpienia do Unii Europejskiej obowiązana była do przyjęcia całego dorobku prawnego, tj. rzeczywistej, a nie gramatycznej wykładni treści art. 7 ust. 1 Dyrektywy 69/335/EWG, preambuły do tej Dyrektywy, dyrektyw ją zmieniających oraz wyroków ETS. W przypadku zaś, gdy prawodawstwo krajowe pozostaje w sprzeczności z prawem wspólnotowym, istnieje możliwość bezpośredniego powoływania się przez podatnika na przepisy prawa wspólnotowego, z pominięciem regulacji krajowych. Dla potwierdzenia swojego stanowiska Skarżąca powołała szereg orzeczeń ETS.
Uzasadnienie rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji
8. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał wniesioną skargę za zasadną i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.) uchylił zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu orzeczenia wskazał, że w dniu 1 lipca 1984r. stare Państwa Członkowskie były zobowiązane do stosowania obniżonej stawki podatku od operacji na podstawie art. 7 ust. 1 lit. b) i z tego też powodu operacje te na mocy Dyrektywy 85/303/EWG należało obowiązkowo zwolnić z podatku kapitałowego. Gdyby w odniesieniu do Państw Członkowskich, które przystąpiły później, w przypadku operacji, o której mowa w art. 7 ust. 1 lit. b) Dyrektywy, odnoszono się do ich rzeczywistego opodatkowania w dniu 1 lipca 1984 r. a nie hipotetycznie do opodatkowania odpowiadającego w danym momencie dorobkowi wspólnotowemu, zostałby zaprzepaszczony wskazany cel Dyrektywy, jakim jest doprowadzenie do ujednolicenia opodatkowania. Przepisy ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych w brzmieniu obowiązującym w dacie dokonywania przez Spółkę podwyższenia kapitału były sprzeczne z art. 7 ust. 1 lit. b) Dyrektywy 69/335/EWG w zakresie, w jakim przewidywały opodatkowanie podatkiem od czynności cywilnoprawnych "restrukturyzacyjnych" podwyższeń kapitału, tj. podwyższeń kapitału, w ramach których jedna lub kilka spółek kapitałowych przenosi wszystkie swoje aktywa i pasywa, lub jedną bądź więcej gałęzi swojej działalności do jednej lub więcej spółek kapitałowych, które są w trakcie tworzenia lub już istnieją. Rozbieżności tej nie można usunąć w drodze wykładni.
9. W konsekwencji Sąd uznał za zasadne zarzuty spółki dotyczące naruszenia przepisów prawa materialnego. W ocenie Sądu, zarzut naruszenia art. 120 Ordynacji podatkowej, również należało uznać za uzasadniony, z tym że powiązać go należało z dokonaniem przez organy podatkowe nieprawidłowej wykładni art. 7 ust. 1 Dyrektywy 69/335/EWG i w konsekwencji naruszeniem art. 2 Aktu przystąpienia. Sąd wskazał, że w toku postępowania zakończonego wydaniem zaskarżonej decyzji organy podatkowe nie wypowiedziały się co do tego, czy podwyższenie kapitału Spółki uznać należało za podwyższenie o charakterze "restrukturyzacyjnym" czy też nie. W konsekwencji, uznał, że organ podatkowy nieprawidłowo określił zakres postępowania dowodowego i zaniechał ustalenia jednej z podstawowych okoliczności niezbędnych dla ustalenia, czy w realiach niniejszej sprawy należy zastosować przepisy ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych czy też z uwagi na "restrukturyzacyjny" charakter podwyższenia i sprzeczność prawa polskiego z prawem wspólnotowym odmówić należy zastosowania przepisów prawa polskiego. Powyższe zaniechanie Sąd uznał za naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 122 i 187 § 1 Ordynacji podatkowej, mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
10. We wskazaniach co do dalszego postępowania Sąd nakazał organowi aby ten dokonał ustaleń faktycznych na podstawie aktów notarialnych obejmujących uchwały o podwyższeniu kapitału zakładowego i ocenił, czy podwyższenie miało charakter podwyższenia, o którym mowa w art. 7 ust. 1 lit. b) Dyrektywy 69/335/EWG. Jeżeli organ podatkowy stwierdzi, że podwyższenie kapitału było podwyższeniem "restrukturyzacyjnym", wówczas uwzględni wykładnię prawa zawartą w niniejszym wyroku i zastosuje bezpośrednio przepisy prawa wspólnotowego przewidujące konieczność zwolnienia tego rodzaju podwyższenia kapitału z podatku kapitałowego, a w polskich realiach z podatku od czynności cywilnoprawnych.
Skarga kasacyjna.
- 11. Skargę kasacyjną wniósł Dyrektor Izby Skarbowej w W. Wyrok zaskarżył w całości, zarzucając naruszenie prawa materialnego:
- - przez błędną wykładnię art. 7 ust. 1 Dyrektywy nr 69/335/EWG z dnia 17 lipca 1969 r. dotyczącej podatków pośrednich od gromadzenia kapitałów (Dz. U. L 249, str.
- 25) w brzmieniu wynikającym z Dyrektywy Rady nr 85/303 EWG z dnia 10 czerwca 1985 r. (Dz. U. L 156 str. 23), polegające na przyjęciu, że dla oceny zasadności zastosowania zwolnienia czynności połączenia spółek i podwyższenia kapitału zakładowego w zamian za akcje z opodatkowania podatkiem od czynności cywilnoprawnych (kapitałowym) na podstawie tegoż artykułu nieistotna jest istniejąca w Polsce w dniu 1 lipca 1984 r. stawka opłaty skarbowej w wysokości 5 %, co oznacza, że zwolnieniu podlegają operacje określone w art. 7 ust. 1 lit. b) w/w Dyrektywy bez względu na to, czy i w jakiej wysokości były one opodatkowane w danym kraju, gdyż art. 7 ust. 1 lit. b) Dyrektywy nr 69/335 nie był przepisem derogowanym, a w konsekwencji nieobowiązującym w dacie przystąpienia Polski do Unii Europejskiej a także polegające na przyjęciu, że obecnie obowiązujące przepisy ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych są sprzeczne z Dyrektywą nr 69/335/EWG w zakresie operacji określonych w art. 7 ust. 1 lit. b) Dyrektywy, co uzasadnia jej bezpośrednie zastosowanie,
- - przez niewłaściwe zastosowanie art. 1 ust. 1 pkt 1 lit. k), art. 7 ust. 1 pkt 9 w związku z art. 6 ust. 9 pkt 1, 2, 3 oraz art. 6 ust. 1 pkt 8 lit. f) u.p.c.c. polegające na uznaniu, że przepisy te nie mają zastosowania w sprawie naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 249 ust. 3 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską w związku z art. 2 Traktatu Akcesyjnego z dnia 16 kwietnia 2003 r. oraz w związku z art. 7 ust. 1 Dyrektywy Nr 69/335/EWG w brzmieniu nadanym Dyrektywą 85/303/EWG, polegającą na uznaniu, iż dyrektywy wiążące każde państwo członkowskie, do którego są kierowane w odniesieniu do rezultatu, który ma być osiągnięty, obejmują także dyrektywy historyczne, to znaczy już nieobowiązujące lub w wersji nieobowiązującej w dniu akcesji Polski do Wspólnoty Europejskiej, co oznacza., że dyrektywy te należy stosować w odniesieniu do prawa krajowego sprzed dnia 1 lipca 1984 r. oraz dnia 1 maja 2004 r.
Dyrektor Izby Skarbowej w W. zarzucił również naruszenie przepisów postępowania, to jest art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 120 i 187 Ordynacji podatkowej, w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy, polegający na przyjęciu przez Sąd, że Dyrektor Izby Skarbowej w W. nie wypowiedział się co do tego, czy podwyższenie kapitału Spółki uznać należy za podwyższenie o charakterze "restrukturyzacyjnym" w rozumieniu art. 7 ust. 1 Dyrektywy 69/335, co wynika, zdaniem Sądu, z nieprawidłowego zakreślenia postępowania dowodowego.
Wskazując na powyższe podstawy wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Rozważania Naczelnego Sądu Administracyjnego.
- 12. Skarga kasacyjna okazała się zasadna.
Odnosząc się do sformułowanych w niej zarzutów i przytoczonych argumentów, związanych zarówno z naruszeniem przepisów prawa materialnego, w tym art. 7 Dyrektywy Rady nr 69/335/EWG, jak i przepisów postępowania, należy zauważyć, iż wydając niniejsze orzeczenie Sąd uwzględnił stanowisko wyrażone w wyroku Trybunału Sprawiedliwości UE z dnia 16 lutego 2012 r., w sprawie C-372/10 Pak-Holdco Sp. z o.o. przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Poznaniu.
W powołanym wyroku, Trybunał Sprawiedliwości UE zaznaczył, że wątpliwości podniesione przez sąd krajowy wskazane w skierowanym pytaniu prejudycjalnym, dotyczyły tego, czy w przypadku takiego państwa jak Polska, które przystąpiło do UE ze skutkiem od dnia 1 maja 2004 r., art. 7 ust. 1 Dyrektywy Rady nr 69/335/EWG, zmienionej Dyrektywą 85/303, powinien być interpretowany w ten sposób, iż przewidziane w nim obowiązkowe zwolnienie dotyczy wyłącznie czynności objętych zakresem zastosowania tej Dyrektywy, jeżeli były one w dniu 1 lipca 1984 r. "w państwie członkowskim zwolnione od podatku kapitałowego lub były opodatkowane owym podatkiem według stawki obniżonej wynoszącej 0,50% lub niższej". Zagadnienie to zostało rozstrzygnięte w sposób jednoznaczny w powołanym wyroku Trybunału Sprawiedliwości UE.
Stwierdził on wprost, że: "W wypadku państwa takiego jak Rzeczpospolita Polska, które przystąpiło do Unii ze skutkiem od dnia 1 maja 2004 r., wobec braku postanowień wprowadzających odstępstwa w akcie przystąpienia tego państwa do Unii Europejskiej lub w innym akcie prawa Unii Europejskiej, art. 7 ust. 1 Dyrektywy Rady 69/335/EWG z dnia 17 lipca 1969 r. [...] powinien być interpretowany w ten sposób, że przewidziane w nim obowiązkowe zwolnienie dotyczy wyłącznie czynności objętych zakresem zastosowania tej dyrektywy, ze zmianami, które to czynności w dniu 1 lipca 1984 r. były w owym państwie zwolnione od podatku kapitałowego lub były opodatkowane owym podatkiem według stawki obniżonej wynoszącej 0,50% lub niższej".
Konstatacja ta odpowiada ściśle stanowisku zajętemu przez Dyrektora Izby Skarbowej w W., w ocenie którego naruszenie art. 7 ust. 1 Dyrektywy Rady nr 69/335/EWG sprowadzało się do tego, iż wymieniony przepis odnosił się do operacji zwolnionych w dniu 1 lipca 1984 r. z podatku kapitałowego lub opodatkowanych tym podatkiem według stawki 0,50% albo niższej na gruncie obowiązującego na ten dzień prawa krajowego. Autor skargi kasacyjnej słusznie wskazał, że zasady dotyczące opodatkowania lub zwolnienia operacji kapitałowych regulowane były wyłącznie prawem krajowym – przepisami ustawy z dnia 19 grudnia 1975 r. o opłacie skarbowej (Dz. U. Nr 34, poz. 161 ze zm.). Stawki określał natomiast § 54 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 maja 1983 r. o opłacie skarbowej (Dz. U. Nr 34, poz. 161 ze zm.), zgodnie z którym wynosiły one 5% lub 10%.
13. W świetle tych ustaleń, postawione zarzuty naruszenia zarówno Dyrektywy Rady nr 69/335/EWG, poprzez błędną wykładnię art. 7 ust. 1, jak i przepisów prawa krajowego, czyli ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych, w brzmieniu obowiązującym w 2006 r. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, a ściślej – brak ich zastosowania poprzez uznanie owych przepisów za sprzeczne z prawem unijnym, mają usprawiedliwione podstawy.
14. Wobec ich uwzględnienia, bezprzedmiotowe stało się rozważanie pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej, w tym w szczególności zarzutu łączącego się z uchybieniem natury proceduralnej, nawet gdyby założyć, że mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., w zw. z art. 120 i 187 Ordynacji podatkowej).
Ponadto jak słusznie zauważył Dyrektor Izby Skarbowej w W. w skardze kasacyjnej, przedmiotem opodatkowania w niniejszej sprawie była czynność prawna podwyższenia kapitału zakładowego w spółce poprzez wniesienie do niej zorganizowanej części przedsiębiorstwa innej spółki. Czynność ta została potwierdzona aktem notarialnym i dokument ten był przedstawiony do analizy organom podatkowym. Na podstawie dokumentów przedstawionych przez podatnika dokonano oceny stanu faktycznego i zastosowano przepisy ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych.
W tym kontekście nieuzasadniony jest zarzut sformułowany przez Sąd pierwszej instancji o naruszeniu przez organy przepisów postępowania tj. art. 122 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej. Organy dokonały stosownych ustaleń faktycznych, brak było zatem podstaw do nakazywania organowi podatkowemu dokonywania dodatkowych ustaleń faktycznych.
15. Biorąc powyższe pod uwagę Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok i sprawę przekazał Wojewódzkiemu Sadowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania. O kosztach postępowania kasacyjnego orzekł zgodnie z art. 203 pkt 2 tej ustawy.