Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 15 marca 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w sprawie ze skargi A. R. (powoływanej dalej jako "Skarżąca") na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w L. z 25 października 2011 r., nr [...], w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007 rok, na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej w skrócie: p.p.s.a.), oddalił skargę.
W skardze kasacyjnej od ww. orzeczenia Skarżąca (reprezentowana przez pełnomocnika – adwokata) wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji podnosząc, że wniosek jest uzasadniony niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody skarżącej i jej rodzinie, która mając na utrzymaniu dwoje dzieci utraciłaby środki niezbędne do utrzymania rodziny.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie wskazać należy, że art. 61 § 3 p.p.s.a. przewiduje możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności na wniosek strony, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W przepisie tym ustawa przyznaje stronie prawo do wystąpienia do sądu z takim wnioskiem, ogranicza jednakże możliwość udzielenia jej ochrony tymczasowej od wystąpienia przynajmniej jednej z nich. Obowiązkiem strony jest wskazanie we wniosku okoliczności wskazujących na poparcie przedmiotowych przesłanek. Innymi słowy uprawnienie to wiąże się z obowiązkiem uzasadnienia wniosku poprzez poparcie go stosownymi twierdzeniami i dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji (por. postanowienie NSA z 26 listopada 2007r., II FZ 338-339/07, niepubl.). Argumentacja wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu musi w sposób przekonywujący pokazać konkretne relacje między brakiem wstrzymania zaskarżonej decyzji a wystąpieniem zagrożeń z art. 61 § 3 p.p.s.a. (por. post.
NSA z 21 grudnia 2006 r., I FZ 525/06, niepubl.). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazanie tylko ogólnie na trudną sytuację materialną skarżącej nie można uznać za przytoczenie okoliczności wyczerpujących przesłanki zastosowania art. 61 § 3 p.p.s.a. Tak sformułowany wniosek nie daje możliwości jego merytorycznej oceny. Należy bowiem zwrócić uwagę, że zgodnie z poglądem zarówno doktryny (zob. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2006, s. 188), jak również orzecznictwa (por. postanowienie NSA z dnia 20 maja 2011 r., I FSK 1693/10, CBOSA) uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wykazać, że wstrzymanie zaskarżonego aktu jest w danej sprawie obiektywnie zasadne.
Ponadto należy stwierdzić, że użyte przez ustawodawcę nieostre pojęcia - znaczna szkoda lub trudne do odwrócenia skutki wymagają konkretyzacji w dokładnie i wszechstronnie zgromadzonym materiale dowodowym, który powinien w szczególności przedstawić wnioskodawca (por. postanowienia NSA: z dnia 13 maja 2010 r., II FZ 182/10, z dnia 15 września 2010 r., II FZ 417/10, z dnia 29 grudnia 2010 r., II FSK 1836/10, z dnia 18 kwietnia 2012 r., II FSK 528/12, publik.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). W sytuacji, gdy strona nie wskazuje we wniosku okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie można przenosić całego ciężaru poszukiwania tych okoliczności na sąd.
Kierując się zatem wyżej wymienionymi względami Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia