Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 18 maja 2012 r., sygn. akt II FSK 2303/10, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną A. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 20 maja 2010 r., sygn. akt I SA/Gd 69/10, w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia zażalenia.
W uzasadnieniu orzeczenia Naczelny Sąd Administracyjny jako podstawę oddalenia skargi kasacyjnej wskazał na art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, zwanej dalej "p.p.s.a").
Na powyższej powołane orzeczenie A. B. (dalej: "skarżący") wniósł skargę kasacyjną (określając ją jako skargę kasacyjną i zażalenie) postulując o ich przyjęcie do rozpoznania przez Sąd Najwyższy, uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie do ponownego rozpoznania przez Naczelny Sąd Administracyjny oraz zwolnienie od kosztów sądowych i zmianę pełnomocnika z urzędu. W uzasadnieniu środków zaskarżenia skarżący wskazał, że uprawdopodobnił przyczyny uchybienia terminowi, wskazał iż nie mógł liczyć na pomoc osoby trzeciej, wniosek o zmianę pełnomocnika uzasadnił zaś brakiem zaufania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Stosownie do treści art. 173 § 1 p.p.s.a. od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Zgodnie zaś z dyspozycją art. 194 § 1 p.p.s.a. zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje tylko od wskazanych w ustawie postanowień wojewódzkiego sądu administracyjnego. Wskazać należy również, iż skarga kasacyjna nie przysługuje od orzeczeń sądów kasacyjnych. W konsekwencji z uwagi na nieprzewidywalnie przez żaden przepis środków zaskarżenia od wydanych przez Naczelny Sąd Administracyjny orzeczeń zasadny jest wniosek, iż orzeczenia te są ostateczne w toku instancji i nie podlegają dalszemu zaskarżeniu, a więc w myśli art. 168 § 1 p.p.s.a. stają się prawomocne z chwilą ich wydania (por. postanowienie NSA z dnia 5 grudnia 2007 r., sygn. akt II GZ 96/06, www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
Mając powyższe na uwadze rozpatrywanie wniosku skarżącego o zmianę pełnomocnika z urzędu nie znajduje uzasadnienia.
W tym stanie rzeczy skargę kasacyjną od wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2012 r., sygn. akt II FSK 2303/10, na podstawie art. 180 p.p.s.a., należało więc odrzucić.