Uzasadnienie
Postanowieniem z 21 sierpnia 2012 r., II FSK 2303/10 Naczelny Sąd Administracyjny odrzucił skargę kasacyjną A. B. wniesioną od wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2012 r.
W pisemnych motywach postanowienia Sąd wskazał, że wspomnianym wyrokiem z 18 maja 2012 r. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę A. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 20 maja 2010 r. sygn. akt I SA/Gd 69/10, a podstawą rozstrzygnięcia był wówczas art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz 270 ze zm.), dalej: "p.p.s.a."
Od wyroku z 18 maja 2012 r. A. B. wniósł skargę kasacyjną (określając ją jako "skargę kasacyjną i zażalenie") postulując o ich przyjęcie do rozpoznania przez Sąd Najwyższy, uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Naczelny Sąd Administracyjny oraz zwolnienie od kosztów sądowych i zmianę pełnomocnika z urzędu.
Naczelny Sąd Administracyjny uzasadniając rozstrzygnięcie o odrzuceniu skargi kasacyjnej zauważył, że skarga kasacyjna nie przysługuje od orzeczeń sądów kasacyjnych. Sąd przytoczył treść art. 173 § 1, art. 194 § 1 oraz art. 168 § 1 p.p.s.a. i podniósł, że orzeczenia NSA są ostateczne w toku instancji, nie podlegają dalszemu zaskarżeniu i stają się prawomocne z chwilą ich wydania. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny odrzucił skargę kasacyjną.
Na powyższe postanowienie skarżący wniósł ponownie pismo zatytułowane "skarga kasacyjna i zażalenie". Pismo to skierowane zostało do Sądu Najwyższego za pośrednictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego, a skarżący wnioskował w nim m.in. o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości w drodze przekazania sprawy do ponownego rozpoznania przez NSA w Warszawie, w innym składzie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Kolejne pismo skarżącego nazwane "skargą kasacyjną i zażaleniem" rozpatrywane obecnie przez Naczelny Sąd Administracyjny podlega odrzuceniu.
Skarga A. B. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w G. w przedmiocie przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia została zbadana i prawomocnie osądzona wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2012 r. Powyższe oznacza, że spór z organem podatkowym został rozstrzygnięty przez sądy administracyjne obu instancji, zgodnie z gwarantowaną przez Konstytucję RP zasadą dwuinstancyjności i w chwili obecnej skarżący nie ma możliwości wniesienia kolejnego środka zaskarżenia.
Słusznie wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wydanym uprzednio postanowieniu z 21 sierpnia 2012 r., że z treści art. 173 § 1, art. 194 § 1 oraz art. 168 § 1 p.p.s.a. wynika, że od orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego skarga kasacyjna już nie przysługuje, bowiem Sąd ten jest najwyższą instancją w postępowaniu sądowoadministracyjnym, jego orzeczenia są ostateczne, nie podlegają dalszemu zaskarżaniu i z chwilą ich wydania stają się prawomocne.
Wspomnieć jedynie należy, że całkowicie niezrozumiałe jest żądanie skarżącego, który domaga się rozpatrzenia swojej sprawy przez Sąd Najwyższy. W jego mniemaniu Sąd ten miałby uchylić postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego i nakazać ponowne rozpoznanie sprawy. Wyjaśnić więc trzeba, że Sąd Najwyższy jest ostateczną instancją w sprawach rozpoznawanych przez sądy powszechne (np. w sprawach cywilnych czy też karnych) nie sprawuje natomiast nadzoru jurysdykcyjnego nad sądami administracyjnymi, które rozstrzygają spory pomiędzy obywatelami a organami administracji państwowej.
Z powyższy względów skarga kasacyjna od postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 sierpnia 2012 r. podlegała odrzuceniu stosownie do art. 180 p.p.s.a.