Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 22 października 2012 r., sygn. akt II FSK 2303/10, Naczelny Sąd Administracyjny odrzucił skargę kasacyjną A. B. – dalej jako "Skarżący", na postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 sierpnia 2012 r., sygn. akt II FSK 2303/10 odrzucające skargę kasacyjną Skarżącego od wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2012 r.
Przedstawiając w uzasadnieniu powyższego postanowienia stan sprawy Sąd podał, iż skarga Skarżącego na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w G. w przedmiocie przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia została zbadana i prawomocnie osądzona wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2012 r. Powyższe oznacza, że spór z organem podatkowym został rozstrzygnięty przez sądy administracyjne obu instancji, zgodnie z gwarantowaną przez Konstytucję RP zasadą dwuinstancyjności i w chwili obecnej Skarżący nie ma możliwości wniesienia kolejnego środka zaskarżenia.
Naczelny Sąd Administracyjny uzasadniając rozstrzygnięcie o odrzuceniu skargi kasacyjnej zauważył, że z treści art. 173 § 1, art. 194 § 1 oraz art. 168 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) – powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", wynika, że od orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego skarga kasacyjna już nie przysługuje, bowiem Sąd ten jest najwyższą instancją w postępowaniu sądowoadministracyjnym, jego orzeczenia są ostateczne, nie podlegają dalszemu zaskarżaniu i z chwilą ich wydania stają się prawomocne.
Na powyższe postanowienie Skarżący wniósł ponownie pismo zatytułowane "skarga kasacyjna i zażalenie" wnioskując m.in. o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości w drodze przekazania sprawy do ponownego rozpoznania przez NSA w Warszawie, w innym składzie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Stosownie do treści art. 168 § 1 P.p.s.a. orzeczenie sądu staje się prawomocne, jeżeli nie przysługują co do niego środki odwoławcze. Należy przy tym wskazać, że ww. ustawa nie przewiduje środków odwoławczych od orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego. Natomiast z art. 173 § 1 P.p.s.a., skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje wyłącznie od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie. W świetle powołanej regulacji nie ulega wątpliwości, iż zaskarżanie postanowień Naczelnego Sądu Administracyjnego jest niedopuszczalne. Orzeczenia sądu administracyjnego drugiej instancji są bowiem ostateczne i stają się prawomocne z chwilą ich wydania.
Zażalenie (tak jak skarga) jest z istoty dewolutywnym środkiem odwoławczym, co oznacza, że może je rozpoznać jedynie Sąd wyższej instancji, nad Sądem który wydał zaskarżone orzeczenie. Z kolei Naczelny Sąd Administracyjny jest instancją najwyższą w postępowaniu sądowoadministracyjnym, co oznacza, że orzeczenia tego Sądu są ostateczne i nie przysługują od nich żadne środki odwoławcze, w tym także zażalenie. Podstawy wniesienia zażalenia na postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie daje także art. 194 P.p.s.a. określający rodzaje postanowień na które przysługuje zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Rację ma Naczelny Sąd administracyjny w uprzednio wydanym postanowieniu, iż spór z organem podatkowym został rozstrzygnięty przez sądy administracyjne obu instancji, zgodnie z gwarantowaną przez Konstytucję RP zasadą dwuinstancyjności i w chwili obecnej Skarżący nie ma możliwości wniesienia kolejnego środka zaskarżenia.
Na marginesie wskazać należy, iż od dnia 1 stycznia 2004 r. tj. od momentu wejścia w życie nowej ustawy procesowej z dnia 30 sierpnia 2002 r., straciła moc ustawa z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 z późn. zm.), powoływanej dalej jako "ustawa o NSA", przewidująca w art. 57 ust. 2 możliwość wniesienia rewizji nadzwyczajnej od orzeczeń tego Sądu do Sądu Najwyższego - por. art. 2 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271). Podkreślenia jednak wymaga, że rewizja nadzwyczajna była środkiem odwoławczym nadzwyczajnym, do którego wniesienia uprawnione były jedynie podmioty wskazane w art. 57 ust. 2 ustawy o NSA, a do których Skarżący się nie zalicza (postanowienie NSA z dnia 11 października 2006 r., sygn. akt II FZ 616/06).
Z powyższy względów stosownie do art. 180 skarga kasacyjna podlegała odrzuceniu.