Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 24 marca 2016 r., sygn. akt II FSK 262/14

Uzasadnienie

1. 1. Zaskarżonym wyrokiem z 30 lipca 2013 r., sygn. akt I SA/Wr 413/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę B. L. i A. L. dalej jako "Skarżący", "Strona" na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we Wrocławiu z 21 stycznia 2013 r. w przedmiocie odmowy uchylenia ostatecznej decyzji w sprawie zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1995r.
2. 2. Stan sprawy Sąd administracyjny pierwszej instancji przedstawił następująco: pismem z 1 lutego 2012 r. Skarżący wystąpili z żądaniem wznowienia postępowania podatkowego zakończonego decyzją Izby Skarbowej we Wrocławiu Ośrodek Zamiejscowy w L. z dnia 15 listopada 2000 r. w sprawie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1995 r. Skarżący powołali się na przesłanki wymienione w art. 240 § 1 pkt 1, 2, 4 i 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2012, poz. 749 ze zm., dalej: "ustawa Ord. pod."). W uzasadnieniu złożonego wniosku podatnicy stwierdzili, że: 1) wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne, ujawniono nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organom, które decyzje wydały, 2) dowody na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne okazały się fałszywe, 3) stan faktyczny w oparciu, o który wydano decyzje podatkowe z dnia 16 sierpnia 2000 r. i z dnia 15 listopada 2000 r. został ukształtowany w wyniku działań naruszających przepisy prawa, 4) strona nie z własnej winy nie brała udziału w postępowaniu.
3. 3. Dyrektor Izby Skarbowej we Wrocławiu postanowieniem z dnia 8 marca 2012r. wznowił postępowanie, i następnie decyzją z dnia 4 września 2012 r. odmówił uchylenia ostatecznej decyzji Izby Skarbowej we Wrocławiu Ośrodek Zamiejscowy w L. z dnia 15 listopada 2000 r., uznając, że w sprawie nie zaistniały przesłanki wymienione w art. 240 § 1 ustawy Ord. pod.
4. 4. Po rozpatrzeniu odwołania Skarżących od powyższej decyzji, Dyrektor Izby Skarbowej we Wrocławiu - decyzją z dnia 21 stycznia 2013 r., - utrzymał w mocy decyzję z dnia 4 września 2012 r. Organ odwoławczy stwierdził, że wskazane przez Stronę we wniosku o wznowienie postępowania, jak i w późniejszych pismach dowody i nowe okoliczności faktyczne, nie są istotne dla sprawy, bądź znane były organom podatkowym. Wskazano również, że nie można stwierdzić, iż dowody na podstawie których ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne okazały się fałszywe, jak również, że decyzja wydana została w wyniku przestępstwa. Nie można również uznać, aby w przedmiotowej sprawie oczywiste było sfałszowanie dowodu.
5. 5. W skargach do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu Skarżący zgłosili szereg zarzutów sprowadzających się do wadliwości ustaleń faktycznych poczynionych w sprawie przez organy podatkowe.
6. 6. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej we Wrocławiu wniósł o jej oddalenie.
7. 7. Oddalając skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012, poz. 270 ze zm., dalej: "P.p.s.a."), Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza ani przepisów prawa materialnego, ani przepisów prawa procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu, organy dokonały dogłębnej analizy i oceny przedstawionych przez podatników materiałów dowodowych, które ich zdaniem miały zasadnicze znaczenie w niniejszej sprawie. Organ odniósł się do poszczególnych zarzutów strony i ocenił znaczenie powołanych przez Stronę okoliczności dowodów, trafnie zarazem oceniając zasadność zgłaszanych okoliczności, co znalazło odzwierciedlenie w wydanej decyzji. Za prawidłową należy uznać dokonaną ocenę przez organy podatkowe nowo przedstawionych dowodów w kontekście całokształtu materiału dowodowego zabranego w przedmiotowej sprawie. Prawidłowy jest także wypływający z tej oceny wniosek, iż "nowe" dowody (a raczej istniejące na dzień decyzji, zdaniem strony, braki w materiale dowodowym) nie wpływają na uchylenie badanej decyzji ostatecznej, ponieważ nie ma podstaw do formułowania wniosku, że nie były one przedmiotem badania organu oraz podstawą wydanego rozstrzygnięcia w przedmiocie zobowiązania podatkowego. Strona ponadto nie wykazała, że ich obecne ujawnienie wpłynęło w konkretny sposób na ustalenia tej decyzji. Zebrany w sprawie materiał dowodowy uzasadniał zajęcie stanowiska, że przedłożone wraz z żądaniem wznowienie postępowania - dowody nie wypełniały łącznych przesłanek określonych w art. 240 § 1 pkt 5, jak również w art. 240 § 1 pkt 1 i pkt 2 ustawy Ord. pod.
8. 8. W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku Skarżący zarzucili na podstawie art. 174 pkt 2) P.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a) i c) p.p.s.a. w zw. z art. 151 oraz w zw. z art. 240 § 1 pkt. 1, 2 i 5 i art. 240 § 2 w zw. z art. 122 oraz 187 § 1 Ordynacji Podatkowej przez nieuwzględnienie zarzutów zawartych w skardze, a tym samym poprzez bezzasadne oddalenie skargi wskutek jednostronnego zaakceptowania przez Sąd argumentacji przedstawionej przez Dyrektora Izby Skarbowej we Wrocławiu, a także zaakceptowania jako zgodnego z prawem działania organów podatkowych prowadzących postępowanie, które było sprzeczne z regułami prawidłowego postępowania podatkowego ze względu na wadliwe zastosowanie art. 240 § 1 pkt 1, 2, 5 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 122 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej a w rezultacie bezzasadne odmówienie uchylenia decyzji ostatecznej na skutek przyjęcia, że okoliczności ujawnione w dokumentach załączonych do wniosku nie stanowią przesłanek do wznowienia postępowania w oparciu o art. 240 § 1 pkt 1, 2 i 5 Ordynacji podatkowej tj. wyjścia na jaw nowych istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych, które istniały w dniu wydania ostatecznej decyzji podatkowej, a nie były znane organom podatkowym na skutek sfałszowania wyniku kontroli skarbowej prowadzonej przez Urząd Kontroli Skarbowej i usuniecie dokumentów będących dowodami w sprawie i nieuwzględnienia ich w materiale dowodowym przekazanym w formie kserokopii Naczelnikowi Urzędu Skarbowego;
9. 2) art. 240 § 1 pkt 1, 2, 5 i art. 240 § 2 ustawy Ord. pod. w związku z art. 120, art. 121 § 1, art. 123 § 1, art. 180 § 1, art. 181, art. 188 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej, a to m.in. na skutek niewyjaśnienia przesłanek uzasadniających wznowienie postępowania w stopniu pozwalającym na rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy, poprzez pominięcie okoliczności istotnych dla jednoznacznego ustalenia, że decyzje podatkowe były wydane w oparciu o niepełny i zmanipulowany materiał dowodowy, który odpowiadał wynikowi kontroli a nie był odzwierciedleniem faktycznego stanu dowodów dokumentujących przychody i koszty działalności gospodarczej podatnika;
10. 3) naruszenie art. 120 oraz art. 121 § 1 pkt 1 ustawy Ord. pod. w związku z art. 2 Konstytucji RP przez złamanie zasady zaufania podatnika do organów podatkowych, przejawiające się w rozstrzygnięciu wątpliwości organu i Sądu, dotyczących wyrazu dowodowego i istotnego charakteru załączników załączonych do wniosku o wznowienie postępowania na niekorzyść podatnika, przy jednoczesnym: pominięciu dowodów z zeznań świadków, które to zeznania rozwiewały wszelkie wątpliwości organów i Sądu; postawieniu stronie zarzutu, że nie dowiodła słuszności swojego stanowiska odnośnie istnienia takich podstaw wznowienia postępowania, które uzasadniałyby zmianę ostatecznej decyzji.
11. 4) naruszenie art. 134 p.p.s.a. przez brak odniesienia do całości zarzutów skargi i stanowiska skarżących a zwłaszcza błędnym ustaleniem przez Sąd, że wskazane "nowe dowody" w sprawie wskazane przez Skarżących nie są nowymi dowodami w sprawie w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 5 ustawy Ord. pod.
12. 5) naruszenie art 233 § 1 pkt 2 lit. a) i § 2 ustawy Ord. pod. oraz art. 245 § 1 ustawy Ord. pod. w związku z art. 243 § 2 ustawy Ord. pod. w związku z art. 240 § 1 pkt 1, 2 i 5 oraz art 240 § 2 ustawy Ord. pod. - przez oddalenie skargi, mimo utrzymania w mocy przez organ podatkowy w zaskarżonej decyzji, wbrew przepisowi art. 233 § 1 pkt 2 lit. a) i § 2 ustawy Ord. pod., decyzji organu I instancji wydanej z naruszeniem art. 245 § 1 ustawy Ord. pod. w związku z art. 243 § 2 Ordynacji podatkowej w związku z art. 240 § 1, 2 i 5 Ordynacji podatkowej, przez niepełne przeprowadzenie postępowania w celu oceny przesłanek wznowienia postępowania i tym samym przez nieuzasadnione oddalenie skargi, a w konsekwencji przez nieuchylenie w całości decyzji dotychczasowej pomimo zaistnienia zdaniem skarżących przesłanek wskazanych w art. 240 § 1 pkt 1, 2 i 5 ustawy Ordynacja podatkowa i nieuchylenie przez Sąd pierwszej instancji zaskarżonej decyzji organu podatkowego; Skarżący mieli bowiem podstawy oczekiwać, iż należyta ocena dowodów zebranych w postępowaniu wznowieniowym powinno doprowadzić do zmiany decyzji organu podatkowego, a stwierdzenie naruszenia prawa (nienależyte zebranie przez organ podatkowy dowodów po wznowieniu postępowania na okoliczność istnienia przesłanki wskazanej w art. 240 § 1 pkt 1, 2 i 5 ustawy Ordynacja podatkowa) w tym zakresie mogło prowadzić do wydania wyroku uchylającego decyzję organu podatkowego;
13. 6) naruszenia art. 170 p.p.s.a. poprzez nieuprawnione powołanie się na prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 8 listopada 2004 r., sygn. akt I SA/Wr 3177/2000, mimo że załączniki nr 1 i 2 do wniosku o wznowienie postępowania (tj. zestawienie kwestionowanych przez skarżących i zagubionych dokumentów) nie były podstawą wcześniejszego podstępowania administracyjnego i sądowo-administracyjnego, a dokumenty te mogły zostać przez Skarżących sporządzone dopiero po zwrocie dokumentów przez Prokuraturę; możliwość przygotowania załącznika 1 i 2 do wniosku o wznowienie postępowania (po faktycznym odebraniu dokumentów z Prokuratury) skłoniła skarżących do wystąpienia z tymże wnioskiem, jako że w ocenie skarżących wniosek ten oparty jest na innych okolicznościach niż uprzednio zgłaszane zarzuty, które mogły być formułowane jedynie ogólnikowo. Dokonanie prawidłowej oceny art. 170 p.p.s.a. mogło mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy poprzez uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, pod warunkiem jednak przyjęcia przez Sąd pierwszej instancji, że wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 8 listopada 2004 r., sygn. akt I SA/Wr 3177/2000, nie stoi na przeszkodzie wznowieniu postępowania w oparciu o okoliczności przedstawione w załączniku nr 1 i 2 do wniosku o wznowienie postępowania, albowiem w 2004 roku Sądy rozważały stan faktyczny sprawy i prawidłowość prowadzenia postępowania podatkowego bez dowodów wymienionych w załączniku nr 1 i 2 do wniosku o wznowienie postępowania, których to dokumentów brakowało w czasie postępowania podatkowego, a o których braku nie wiedział zarówno Sąd jak i organy podatkowe, gdyż braki te zostały ujawnione przez skarżących, jak podano we wniosku o wznowienie postępowania z 01.02.2012r., osiem lat po wydaniu poprzedniego wyroku.
14. 7) naruszenia art. 141 § 4 zd. 1 p.p.s.a. poprzez: brak uzasadnienia do podniesionego przez skarżących w skardze zarzutu naruszenia, art. 123 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, który to brak uniemożliwia w istocie odniesienie się do przyczyn jego nieuwzględnienia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu i tym samym pełną weryfikację zaskarżonego wyroku w zakresie ograniczenia prawa skarżących do czynnego udziału w postępowaniu; niepełne uzasadnienie prawne oddalenia niektórych zarzutów skargi, w szczególności: naruszenia przepisów prawa procesowego, tj. art. 120-123, 180 § 1 187 § 1, 188 i 191 ustawy Ordynacja podatkowa; który to brak uniemożliwia w istocie poznanie przyczyn, z których Sąd pierwszej instancji nie dopatrzył się naruszenia przez organy administracji wyżej wymienionych zasad; w związku z art. 107 § 1 k.p.a. oraz art. 233 § 1 pkt 1 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez nierozważanie przez Sąd pierwszej instancji zarzutu naruszenia art. 107 § 1 k.p.a. w związku ze wskazaniem jako podstawy prawnej decyzji jedynie art. 233 § 1 pkt. 1 ustawy Ordynacja podatkowa, co w istocie uniemożliwiało skarżącym ustalenie czynności dokonanych przez organ w celu rozpoznania sprawy, a tym samym sformułowanie trafnych zarzutów w skardze kasacyjnej, które wynikałyby z uchybień popełnionych przez WSA we Wrocławiu;
15. 8) naruszenie art. 151 p.p.s.a. oraz w związku z art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez przedstawienie przez Sąd stanu faktycznego niezgodnego z rzeczywistością w wyniku przyjęcia stanu faktycznego ustalonego przez organy z naruszeniem obowiązujących je w tym przedmiocie przepisów ustawy Ordynacja podatkowa, z pominięciem nowych i istotnych okoliczności, wskazanych przez skarżących we wniosku o wznowienie postępowania, oraz bez ich oceny w powiązaniu ze stanem faktycznym "zastanym", ustalonym w toku postępowania "zwykłego" - w wyniku zaakceptowania (uznania za zgodne z procedurą podatkową) przez Sąd dokonanego przez organ administracji pominięcia okoliczności wskazanych przez skarżących, a co za tym idzie błędnego ustalenia stanu faktycznego sprawy w toku postępowania wznowieniowego, w wyniku którego Sąd oddalił skargę, mimo że decyzja nie odpowiadała prawu;
16. 9) naruszenie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. - poprzez zaakceptowanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu błędów procesowych w zakresie roztrząsania dowodów, a to m.in. poprzez byt ogólne i rutynowe odniesienie się przez Sąd do takich naruszeń organów podatkowych jak: naruszenie swobodnej oceny materiału dowodowego poprzez bezkrytyczne przyjęcie, iż wskazywane przestępstwo nie jest oczywiste, oraz brak oceny wszystkich dowodów, opisanych przez skarżących we wniosku o wznowienie postępowania. Skarżący zaskarżonemu wyrokowi zarzucili także naruszenie prawa materialnego, mające wpływ na wynik sprawy: 1) art. 240 § 1 pkt 1, 2 i 5 Ordynacji podatkowej przez błędną wykładnię i mylne przyjęcie przez WSA we Wrocławiu w ślad za stwierdzeniem organów podatkowych iż nie zachodzą przesłanki do wznowienia postępowania z powodu ujawnienia nowych istotnych dla sprawy dowodów (art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej) albowiem nie mają one cechy "nowych" i "istotnych" i to pomimo nie przeprowadzenia postępowania dowodowego w sposób wnioskowy przez skarżących a organ podatkowy nie wskazał, że dowody będące przedmiotem wniosku zostały uwzględnione w postępowaniu podatkowym i były podstawą do wydania decyzji podatkowej w tej sprawie, 2) art. 245 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej przez błędną wykładnię na skutek nie znajdującego uzasadnienia w materiale dowodowym sprawy przyjęcia, że stwierdzone i opisane przez skarżących braki w materiale dowodowym (opisane w zał. nr 1 i nr 2 do wniosku) nie są dowodami nowymi i istotnymi i jako takie nie stanowią podstawy do uchylenia decyzji objętej wznowieniowym postępowaniem a strona jedynie domniemywa jaki wpływ brak tych dokumentów mógł mieć na prowadzone postępowanie podatkowe, wskutek czego WSA nie dopatrzył się uchybień procesowych popełnionych przez organy podatkowe i wydał wyrok nie odpowiadający prawu. Autor skargi kasacyjnej wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu ewentualnie uchylenie zaskarżonego Wyroku w całości i rozpoznanie skargi oraz zasądzenie od strony przeciwnej na rzecz skarżących kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego oraz opłaty od pełnomocnictwa, wg norm przepisanych prawem.
17. 9. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Skarbowej we Wrocławiu stwierdził, iż organy podatkowe zgodnie z art. 122 Ordynacji podatkowej mają obowiązek podejmowania wszelkich niezbędnych działań celem ustalenia stanu faktycznego sprawy. Zasada ta powinna być realizowana w oparciu o inne przepisy postępowania dowodowego zawartego w ustawie Ordynacja podatkowa a szczególności przepisy art. 180 § 1 i art. 187 § 1 tej ustawy. Natomiast oceniając zebrany w sprawie materiał dowodowy organy podatkowe powinny kierować się wskazaniami płynącymi z art. 191 Ordynacji podatkowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu dokonując legalności zaskarżonej decyzji trafnie uznał, iż organy podatkowe w sposób zgodny ze wskazanymi wyżej przepisami prawa przeprowadziły w sprawie postępowanie dowodowe, wyjaśniając w sposób nie budzący wątpliwości istotne okoliczności sprawy a dokonana przez organy ocena zebranego materiału dowodowego nie przekraczała zasady swobodnej oceny dowodów wyrażonej w przepisie art. 191 wyżej wymienionej ustawy. Przepis art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej określa przesłanki, które warunkują w jakich sytuacjach w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie. Z materiału dowodowego zebranego w przedmiotowej sprawie jednoznacznie wynika, że w sprawie nie zaistniała żadna z przesłanek wskazana w ww. przepisie prawa, która stanowiłaby podstawę do wznowienia postępowania. W tej sytuacji brak było podstaw prawnych do pozytywnego rozpatrzenia wniosku Strony. Mając na uwadze powyższe brak nie można przyjąć, że WSA wydając zaskarżony wyrok naruszył przepisy Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, ustawy o Postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz ustawy Ordynacja podatkowa. W tej sytuacji uznać należy, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, przeto nie zasługuje na uwzględnienie.

1. 10. Odnosząc się do sformułowanych w niej, nader licznych, choć powielających się zarzutów należy zauważyć, że nadzwyczajne tryby wzruszenia decyzji ostatecznych są wyjątkiem od zasady trwałości takich decyzji, znajdującej z kolei umocowanie w mającej walor konstytucyjny zasadzie pewności prawa. Jej sens sprowadza się – najogólniej rzecz biorąc – do respektowania powagi tego, co zostało w sposób ostateczny rozstrzygnięte. Oznacza to, że jedynie w przypadku zaistnienia ściśle określonych przesłanek wchodzi w grę wzruszenie, w ramach odpowiedniego reżimu prawnego, mającego tę cechę aktu (decyzji organu administracyjnego). W analizowanym przypadku podjęto nieudaną próbę wyeliminowania z obrotu prawnego, przez uruchomienie drogi sądowej, decyzji w przedmiocie wymiaru podatku dochodowego od osób fizycznych za 1995 r., by następnie skorzystać z trybu wznowienia postępowania podatkowego. Zawarte w skardze kasacyjnej zarzuty są w istocie pochodną twierdzeń wysuniętych na etapie tego postępowania i później – w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. Ich lektura nieuchronnie prowadzi do wniosku, że poprzez tryb wznowienia podatnicy chcieliby podważyć ustalenia leżące u podstaw ostatecznej decyzji wymiarowej. Tymczasem istotą instytucji wznowienia postępowania podatkowego jest to, że właściwy organ w pierwszej kolejności bada spełnienie ustawowej przesłanki (bądź przesłanek) wznowienia, a następnie – w razie pozytywnego rozstrzygnięcia tej kwestii – rozpatruje sprawę co do meritum (art. 243 § 2 Ordynacji podatkowej). Postępowanie wznowieniowe nie jest więc kontynuacją postępowania prowadzonego w trybie głównym (wymiarowego), co zresztą zasygnalizował sąd administracyjny pierwszej instancji na s. 13 pisemnych motywów wydanego wyroku. Zasadnie przyjął on, wspierając swoje stanowisko szeroką argumentacją, że nie zaistniała okoliczność w postaci oczywistego faktu popełnienia przez Halinę Rusowicz przestępstwa (miało ono – w ocenie skarżących – polegać na manipulowaniu dokumentacją ich firmy oraz fałszowaniu i ukrywaniu jej dokumentacji). W sposób ewidentny potwierdził to wyrok Sądu Rejonowego w Legnicy z dnia 28 maja 2009 r., sygn. akt I C 131/08. Nie sposób również przyjąć, że doszło do spełnienia przesłanki z art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej – wyjście na jaw istotnych dla sprawy nowych okoliczności lub dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, lecz nieznanych organowi, który taką decyzję wydał. Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się najmniejszego błędu w rozumowaniu zaprezentowanym w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku co do braku możliwości wyprowadzania podstawy wznowieniowej z dowodów z zeznań świadka lub strony, o których przesłuchanie wnieśli skarżący. Rzecz w tym, że dowód taki nie może być uznany za istniejący w dacie wydania decyzji. Dowód ten należałoby przecież dopiero przeprowadzić, co stanowiłoby czynność nowego postępowania. Wszczęcie zaś tego postępowania uzależnione jest od istnienia dowodu, np. takiego jak stosowny dokument urzędowy, faktura lub inny dokument. Brakiem logiki grzeszy również powoływanie się równocześnie na wyjście na jaw nowej okoliczności, którą miałyby potwierdzać wnioskowane dowody (dowody, które byłyby przeprowadzone w przyszłości). Odmowa przeprowadzenia tych dowodów nie stanowi – w rozważanej sytuacji – naruszenia art. 181 Ordynacji podatkowej. Ich przeprowadzenie pozostawałoby w kolizji z treścią art. 240 § 1 pkt 5 tej ustawy, a tym samym byłoby niczym innym, jak wyjściem poza obowiązujący reżim wzruszenia decyzji ostatecznej. Trudno wreszcie zaakceptować twierdzenie, że dopiero po odbiorze dokumentów z prokuratury w dnia 27 i 30 października oraz 30 listopada 2009 r. Skarżący byli w stanie ustalić, jakich dokumentów brakowało w czasie wydania decyzji wymiarowej i jaki był zakres rozbieżności w dokumentacji niezbędnej dla celów wymiaru podatku. To na skarżących spoczywa ciężar wykazania "istotności" konkretnej okoliczności lub dowodu dla wyniku postępowania oraz faktu braku wiedzy organu o tych dowodach, bądź okolicznościach. Z wyjaśnień Skarżących nie wynika, jak owa dokumentacja miałaby wpłynąć na rezultat zakończonego decyzją ostateczną postępowania. Niezależnie od tego wypada wspomnieć, że uchybienia w tym przedmiocie, których dopuściła się sama strona, nie mogą być podnoszone jako okoliczność odpowiadająca podstawie wznowieniowej z art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Bezsprzecznie miały rację organy podatkowe wskazując, że niedopuszczalne jest występowanie z zarzutem oparcia decyzji na niepełnej dokumentacji w sytuacji, gdy sama strona dokumentów takich nie przedłożyła. Opowiedzenie się za odmienną tezą prowadziłaby do paradoksalnego wniosku, że zaniedbania strony mogą premiować ją przez stworzenie podstawy dla skorygowania w przyszłości niekorzystnej dla niej decyzji wymiarowej. Otwierałoby to pole do nadużyć, stawiając pod znakiem zapytania pewność obrotu prawnego i prawidłowe wywiązywanie się z określonych ustawami obowiązków podatkowych. Warto także dodać, że badając zgodność z prawem zaskarżonej decyzji, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wziął pod uwagę fakt posiadania przez organy podatkowe wiedzy na temat treści materiałów zawartych w dokumentacji wymienionej w załącznikach nr 1 i 2 do wniosku o wznowienie postępowania.
2. 11. W tym stanie rzeczy, z mocy art. 184 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego rozstrzygnięto zgodnie z art. 204 pkt 1 tej ustawy.