Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 14 czerwca 2007 r., sygn. akt II FSK 830/06

Uzasadnienie

Wyrokiem z 13 stycznia 2006 r. I SA/Gd 730/03, wydanym na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę Karola W., prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą Przedsiębiorstwo Produkcyjno-Handlowo-Usługowe "W." w B., na decyzję Izby Skarbowej w G. /Ośrodka Zamiejscowego w S./ z 20 maja 2003 r. (...) w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 1996 r.

Z uzasadnienia wyroku wynikało co następuje:

Decyzją z 5 marca 2003 r. Izba Skarbowa w G. Ośrodek Zamiejscowy w S. odmówiła Karolowi W. uchylenia, po wznowieniu postępowania, decyzji ostatecznych z dnia 28 kwietnia 1999 r.:

1. - (...), którą uchylono decyzję Inspektora Kontroli Skarbowej z Urzędu Kontroli Skarbowej w S. z dnia 24 grudnia 1999 r. (...) i określono wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1996 r. w wysokości 26.737,50 zł oraz zaległość w tym podatku w kwocie 26.561,10 zł,
2. - (...), którą uchylono decyzję Inspektora Kontroli Skarbowej z Urzędu Kontroli Skarbowej w S. z dnia 24 grudnia 1998 r. (...) i określono wysokość odsetek za zwłokę od zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1996 r. w kwocie 22.182,59 zł.

Od decyzji z 5 marca 2003 r. Karol W. złożył odwołanie; Izba Skarbowa w G. decyzją z 20 maja 2003 r. utrzymała w mocy kwestionowaną decyzję.

Izba wskazała, że podatnik pismami z 6 sierpnia 2002 r. wystąpił o wznowienie postępowania podatkowego w sprawach określenia mu wysokości zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1996 r. i wysokości odsetek - zakończonych decyzjami ostatecznymi z dnia 28 kwietnia 1999 r.

Jako podstawę prawną żądania wskazał art. 240 par. 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./. Do wniosku dołączył:

1. 1. oświadczenie świadka Alicji W. z 14 kwietnia 1999 r., która potwierdziła w nim fakt przywozu w 1996 r. z giełdy części do samochodu i przyczep i ich zamontowanie w pojazdach wykorzystywanych w działalności,
2. 2. opinię biegłego (...) z 4 maja 1999 r. w sprawie części zamiennych do pojazdów samochodowych, w której stwierdza, że wyszczególnione przez stronę części w pojazdach znajdują się, ale ze względu na upływ czasowy i eksploatowanie pojazdów nie można stwierdzić kiedy były wymienione, ani też nie można wymiany wykluczyć.

Dowody powyższe zdaniem strony, istniały w dniu wydania decyzji ostatecznych ale nie były znane organowi, który je wydał.

Postanowieniem z dnia 6 września 2002 r. organ podatkowy po rozpatrzeniu pod kątem formalnoprawnym wniosków pełnomocnika strony - wznowił postępowanie w sprawie.

W wyniku przeprowadzonego postępowania co do przesłanek wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy Izba Skarbowa w G. na podstawie art. 245 par. 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, decyzją z 5 marca 2003 r., po ponownym rozpoznaniu sprawy w związku z decyzją Ministra Finansów z 28 stycznia 2003 r. odmówiła uchylenia swoich decyzji ostatecznych z dnia 28 kwietnia 1999 r.

W toku ponownego rozpatrywania sprawy Izba Skarbowa - pismem z 13 lutego 2003 r. na podstawie art. 200 par. 1 w zw. z art. 123 par. 1 Ordynacji podatkowej - w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2003 r. - zawiadomiła stronę o przysługującym prawie do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego w terminie siedmiu dni od otrzymania zawiadomienia. Strona w wyznaczonym terminie nie zgłosiła się. Jednakże 25 lutego 2003 r. wpłynęło za pośrednictwem poczty pismo strony z 20 lutego 2003 r., w którym zgłosiła uwagi w sprawie zebranego materiału dowodowego podnosząc, iż przed wydaniem decyzji ostatecznych z 28 kwietnia 1999 r. Izba Skarbowa nie wyznaczyła stronie trzydniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego, przez co naruszone zostały przepisy art. 200 Ordynacji podatkowej.

Organ odwoławczy odmawiając uchylenia decyzji wymiarowych - po wznowieniu postępowania - stwierdził, iż strona nie przedstawiła nowych dowodów istotnych dla sprawy, które potwierdzałyby fakt poniesienia wydatków na zakup części zamiennych do środków trwałych /pojazdów samochodowych/.

Nie zgadzając się z decyzją, strona, pismem z 17 marca 2003 r., złożyła do Izby Skarbowej odwołanie, w którym wniosła o jej uchylenie w całości, zarzucając:

1. - naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy,
2. - naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy.

Zdaniem strony, sporna decyzja naruszała przepis art. 245 par. 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, gdyż w sprawie wystąpiła przesłanka wznowienia postępowania wynikająca z przepisu art. 240 par. 1 pkt 5 tej ustawy - tj. wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzje, w szczególności:

1. 1. oświadczenie świadka Alicji W. z dnia 14 kwietnia 1999 r.,
2. 2. opinia biegłego sądowego w zakresie techniki samochodowej i ruchu drogowego (...) z dnia 4 maja 1999 r.

Rozpatrując sprawę Izba Skarbowa w G. podniosła, iż istota sporu sprowadzała się do oceny czy przyczyna wznowienia postępowania rzeczywiście w sprawie wystąpiła i jakie z tego wynikały skutki dla jej rozstrzygnięcia.

Izba wskazała, że stosownie do art. 240 par. 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./ - w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzje. Wniosek strony nie zasługiwał na uwzględnienie. Analiza materiału dowodowego nie pozwalała na przyjęcie, że zaistniała sytuacja, o której mowa w tym przepisie.

Złożone wnioski dowodowe nie wskazywały żadnych nowych istotnych dla sprawy okoliczności, ani też nie stanowiły nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji ostatecznej nieznanych organowi, który ja wydał.

Pomijając fakt, iż dołączona do wniosku jako dowód opinia biegłego z dnia 4 maja 1999 r. nie mogła stanowić podstaw do wznowienia postępowania, ponieważ dowód ten nie istniał w momencie wydawania decyzji ostatecznych /decyzje ostateczne wydane zostały dnia 28 kwietnia 1999 r. natomiast opinia biegłego datowana jest na 4 maja 1999 r./. Nie mogło stanowić również nowych okoliczności faktycznych istotnych dla sprawy zawarte w niej potwierdzenie faktu, że wyszczególnione przez stronę części znajdują się w pojazdach.

Nie było nowym dowodem oświadczenie Alicji W. z 14 kwietnia 1999 r., które potwierdzało fakt przywozu w 1996 r. z giełdy części do samochodów i przyczep i ich zamontowanie w pojazdach.

Przez nową okoliczność, istotną dla sprawy należało rozumieć taką okoliczność, która mogła mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy. Przy czym, oceny takiej nie sposób uczynić w oderwaniu od materiału dowodowego, który legł u podstaw ustaleń faktycznych w sprawie zakończonej decyzją ostateczną.

Istotą sporu była ocena zasadności nieuznania przez organy skarbowe za koszty uzyskania przychodu wydatków dotyczących zakupu części zamiennych do środków trwałych. Z dokonanych w tym zakresie merytorycznych ustaleń, których zasadność potwierdził NSA w wyroku z dnia 27 lutego 2000 r. I SA/Gd 1121/99 - wynikało, że zaksięgowane przez stronę dowody nie odzwierciedlały rzeczywistego przebiegu operacji gospodarczej i były nierzetelne.

Dołączone do wniosku o wznowienie postępowania dowody, nie mogły przyczynić się do innego rozstrzygnięcia sprawy. Strona nie udowodniła na ich podstawie, że poniosła koszty z tytułu zakupu części zamiennych do pojazdów. Nie mogły zatem mieć znaczenia w zakresie oceny i kwalifikacji kosztów pod kątem art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych /Dz.U. 1993 nr 90 poz. 416 ze zm./; nie stanowiły dowodów, na podstawie których istniałaby możliwość zweryfikowania kosztów uzyskania przychodów.

Samo wskazanie na okoliczności przywozu bądź zamontowania części zamiennych, bez możliwości weryfikacji poniesionych z tego tytułu kosztów, nie dawało podstaw do działania i uchylenia w trybie nadzwyczajnym przedmiotowych decyzji ostatecznych.

W skardze wniesionej do Naczelnego Sądu Administracyjnego Karol W. wniósł o uchylenie decyzji Izby Skarbowej z dnia 20 maja 2003 r., zarzucając naruszenie art. 245 par. 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, gdyż w jego ocenie w sprawach zakończonych wydaniem decyzji z 28 kwietnia 1999 r. wystąpiła przesłanka wznowienia postępowania wynikająca z art. 240 par. 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, tj. wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe dowody, a w szczególności: oświadczenie świadka Alicji W. z dnia 14 kwietnia 1999 r., opinia biegłego sądowego w zakresie techniki samochodowej i ruchu drogowego (...) z dnia 4 maja 1999 r.

W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa w G. podtrzymała swoje wcześniejszej stanowisko i wniosła o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Ordynacja podatkowa, w drodze wyjątku od zasady trwałości decyzji administracyjnej, dopuszczała możliwość weryfikowania przez organy podatkowe wydanych przez nie decyzji podatkowych w drodze - m.in. - zmiany lub uchylenie decyzji ostatecznej w wyniku wznowienia postępowania /art. 240-246 Ordynacji podatkowej/. Instytucja wznowienia miała na celu stworzenie prawnej możliwości ponownego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i podjęcia rozstrzygnięcia sprawy zakończonej ostateczną decyzją podatkową, jeżeli postępowanie podatkowe przez organami podatkowymi było dotknięte wadami procesowymi, wyliczonymi w art. 240 Ordynacji.

Art. 240 par. 1 pkt 5 tej ustawy pozwalał na wznowienie postępowania w razie wyjścia na jaw istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, a nieznanych organowi, który taką decyzję wydał.

Przesłanka istotnych okoliczności lub dowodów była spełniona wtedy, gdy:

1. - ujawniły się w sprawie nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody,
2. - okoliczności te lub dowody będą miały charakter nowych w stosunku do przeprowadzonego dotąd postępowania wyjaśniającego,
3. - okoliczności lub dowody były istotne dla sprawy, czyli takie, które mogły mieć wpływ na odmienne jej rozstrzygnięcie.

Wznowienie postępowania było instytucją procesową, umożliwiającą weryfikację ostatecznych decyzji podatkowych z powodu wad postępowania, a nie samej decyzji.

Sąd w pełni podzielił prawidłowość rozstrzygnięcia Izby Skarbowej dokonanego w zaskarżonej decyzji. Oświadczenie świadka Alicji W. z 14 kwietnia 1999 r. oraz opinia biegłego sądowego w zakresie techniki samochodowej i ruchu drogowego z dnia 4 maja 1999 r. dołączone przez stronę do wniosków o wznowienie postępowania w przedmiotowych sprawach nie dowodziły okoliczności faktycznych, które mogłyby być uznane za istotne i nowe dla sprawy w rozumieniu przywołanego wyżej art. 240 par. 1 pkt 5.

Po pierwsze, zasadnie Izba podała, że zarówno nowe fakty, jak i dowody stanowiące podstawę wznowienia musiały istnieć w chwili wydania decyzji ostatecznej, a ich "nowość" polegać na tym, że nikt dotychczas /ani organ podatkowy, ani strona/ nie zgłosił ich ani nie ujawnił. Nie mogło uzasadniać wznowienia postępowania powołanie faktów, które powstały już po wydaniu decyzji, nawet gdyby fakty te miały wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Opinia byłego z 4 maja 1999 r. powstała po wydaniu ostatecznych decyzji, tj. decyzji Izby Skarbowej z 28 kwietnia 1999 r. Wobec czego chociażby z tej przyczyny opinia ta nie mogła stanowić podstawy do wznowienia postępowania, bez względu na to jakiej okoliczności miałaby ona dowodzić.

Ponieważ istotą sporu w sprawach, co do których strona wnioskowała o wznowienie postępowania było nieuznanie przez organy skarbowe za koszty uzyskania przychodu wydatków dotyczących zakupu części zamiennych do środków trwałych Sąd wskazał, iż okoliczności faktyczne, wynikające z tych dowodów nie mogłyby mieć wpływu na odmienne rozstrzygnięcie sprawy.

Podstawą nieuznania spornych kosztów było ustalenie przez Izbę Skarbową, iż zaksięgowane przez stronę dowody nie odzwierciedlały rzeczywistego przebiegu operacji gospodarczej i były nierzetelne. W ocenie Sądu, aby zaistniała podstawa do wznowienia postępowania, z dowodów wskazanych przez stronę musiałoby wynikać, że strona poniosła koszty na zakup części zamiennych do pojazdów, wydatki te mogłoby być zakwalifikowane jako koszt uzyskania przychodu w rozumieniu art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, a nadto dowody te musiałyby być rzetelne i rzeczywiście odzwierciedlać przebieg operacji gospodarczej. Zdaniem Sądu oświadczenie Alicji W. z dnia 14 kwietnia 1999 r. nie dowodziło tych wszystkich okoliczności, samo zaś wskazanie na przywóz i zamontowanie części do samochodów, nie było wystarczające do wznowienia postępowania w przedmiotowych sprawach.

Odnosząc się do zarzutu skargi Sąd wskazał, że zgodnie z art. 242 par. 1 i 2 Ordynacji podatkowej, wznowienie postępowania tylko z tej przyczyny, iż strona nie z własnej winy nie brała udziału w postępowaniu następuje tylko na żądanie strony wniesione w terminie miesiąca od dnia powzięcia wiadomości o wydaniu decyzji. W świetle tej regulacji Izba Skarbowa słusznie podniosła, że wobec przekroczenia powyższego terminu, nieuzasadnionym jest wznowienie postępowania jedynie na tej podstawie.

Mając powyższe na uwadze, Sąd stwierdził, iż nie doszło do naruszenia przepisów mających merytoryczne zastosowanie przy badaniu sprawy dotyczącej wznowienia postępowania.

W skardze kasacyjnej od opisanego wyroku Karol W. wniósł o: 1/ uchylenie w całości wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 13 stycznia 2006 r. I SA/Gd 730/03 i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi I instancji, 2/ zasądzenie od Dyrektora Izby Skarbowej w G. na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych, w tym zasądzenie zwrotu kosztów zastępstwa procesowego /wynagrodzenie doradcy podatkowego/ za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.

Wyrokowi zarzucił:

1. 1. naruszenie art. 151 w zw. z art. 145 par. 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez oddalenie skargi, mimo że w sprawie wystąpiła przyczyna nieważności określona w art. 247 par. 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej,
2. 2. naruszenie przepisów art. 151 w zw. z art. 145 par. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi poprzez oddalenie skargi, mimo że w sprawie wystąpiła przesłanka stwierdzenia wydania decyzji Izby Skarbowej w G. Ośrodek Zamiejscowy w S. z naruszeniem prawa,
3. 3. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, to jest art. 134 par. 1 i art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez zaniechanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku badania zgodności z prawem wszystkich decyzji wydanych przez organy podatkowe w sprawie określenia Karolowi W. zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1996 r., zaległości podatkowej z tego tytułu oraz odsetek za zwłokę,
4. 4. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, to jest art. 151 w zw. z art. 145 par. 1 pkt 1 lit. "c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez oddalenie skargi, mimo że:
5. a. decyzja Izby Skarbowej w G. Ośrodek Zamiejscowy w S. (...) z 20 maja 2003 r., naruszała art. 233 par. 1, art. 245 par. 1 pkt 1 i art. 240 par. 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej,
6. b. decyzja Izby Skarbowej w G. Ośrodek Zamiejscowy w S. (...) z 5 maca 2003 r. naruszała art. 245 par. 1 pkt 1 i art. 240 par. 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej.
7. 5. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, to jest art. 151 w zw. z art. 1 45 par. 1 pkt 1 lit. "c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez oddalenie skargi, mimo że Izba Skarbowa w G. Ośrodek Zamiejscowy w S. w toku postępowania w sprawie naruszyła przepisy:
8. - art. 122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa na skutek niewyjaśnienia stanu faktycznego sprawy,
9. - art. 187 par. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa na skutek niezebrania i nierozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego sprawy,
10. - art. 200 par. 1 i art. 123 par. 1 Ordynacji podatkowej na skutek niewyznaczenia stronie trzydniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie materiałów dowodowych sprawy,
11. - art. 191 i art. 192 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa na skutek błędnej oceny materiału dowodowego sprawy i bezpodstawnego uznania za udowodnione okoliczności wskazanych w decyzjach organu podatkowego.
12. 6. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, to jest art. 151 w zw. z art. 145 par. 1 pkt 1 lit. "c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez oddalenie skargi, mimo że Izba Skarbowa w G. Ośrodek Zamiejscowy w S. naruszyła art. 210 par. 1 pkt 6 w zw. z art. 210 par. 4 Ordynacji podatkowej na skutek sporządzenia nieprawidłowych uzasadnień decyzji:
13. - (...) z dnia 20 maja 2003 r.,
14. - (...) z dnia 5 marca 2003 r.,
15. - (...) z dnia 28 kwietnia 1999 r.,
16. - (...) z dnia 28 kwietnia 1999 r. oraz art. 124 Ordynacji podatkowej na skutek naruszenia zasady wyjaśnienia przesłanek załatwienia sprawy /zasady przekonywania/.
17. 7. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, to jest art. 141 par. 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez sporządzenie przez Sąd I instancji nieprawidłowego uzasadnienia skarżonego wyroku.

W obszernym uzasadnieniu skargi kasacyjnej zawierającym liczne powtórzenia tekstu, jej autor wskazał co następuje:

Sąd I instancji nie uwzględnił, że decyzje Izby Skarbowej w G. Ośrodek Zamiejscowy w S. z 28 kwietnia 1999 r. (...), których dotyczył wniosek strony, rażąco naruszały prawo /art. 247 par. 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej/ ponieważ zawierały rozstrzygnięcia niemieszczące się w katalogu art. 233 Ordynacji podatkowej /w brzmieniu obowiązującym w 1999 r./ Organ odwoławczy wskazał jako podstawę prawną decyzji art. 233 par. 1 pkt 2 lit. "a" Ordynacji, jednakże nie określił zakresu w jakim uchylił decyzje organu I instancji /w całości - w części/. Wydanie decyzji, która nie mieściła się w zakresie art. 233 Ordynacji podatkowej /w brzmieniu obowiązującym w 1999 r./ stanowi rażące naruszenie prawa i przesłankę stwierdzenia nieważności /art. 247 par. 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej/, która z urzędu powinna zostać uwzględniona przez Sąd I instancji.

W przypadku ustalenia przez Sąd I instancji, iż decyzje Izby Skarbowej w G. Ośrodek Zamiejscowy w S. z dnia 28 kwietnia 1999 r. dotknięte są wadą nieważności konieczne było wydanie orzeczenia określonego w art. 45 par. 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, to jest stwierdzenie nieważności decyzji zarówno zaskarżonej decyzji (...) z dnia 20 maja 2003 r. oraz wcześniejszych decyzji wydanych w sprawie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1996 r., zaległości podatkowej z tego tytułu oraz odsetek za zwłokę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku skarżonym wyrokiem naruszył art. 151 w zw. z art. 145 par. 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez oddalenie skargi, mimo że zachodziła konieczność stwierdzenia wydania decyzji Izby Skarbowej w G. Ośrodek Zamiejscowy w S. (...) z dnia 28 kwietnia 1999 r. (...) z dnia 28 kwietnia 1999 r. z naruszeniem prawa.

W przypadku ustalenia przez Sąd I instancji, iż ze względu na upływ czasu nie jest możliwe stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 28 kwietnia 1999 r. (...), konieczne było wydanie przez Sąd orzeczenia na podstawie art. 145 par. 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stwierdzającego wydanie tych decyzji z naruszeniem prawa /w 1999 r. - art. 251 par. 2 Ordynacji podatkowej, obecnie art. 247 par. 3 Ordynacji podatkowej/.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku naruszył przepisy postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, to jest art. 134 par. 1 i art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez zaniechanie badania zgodności z prawem wszystkich decyzji wydanych przez organy podatkowe w sprawie określenia Karolowi W. zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1996 r. zaległości podatkowej z tego tytułu oraz odsetek za zwłokę, w szczególności decyzji:

1. 1. (...) z dnia 5 marca 2003 r.,
2. 2. (...) z dnia 28 kwietnia 1999 r.,
3. 3. (...) z dnia 28 kwietnia 1999 r.

Zgodnie z art. 134 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Na podstawie art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi: Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.

Poza tym dokonanie przez Sąd I instancji badania zgodności z prawem decyzji Izby Skarbowej w G. Ośrodek Zamiejscowy w S. z dnia 28 kwietnia 1999 r. (...) było konieczne z tego względu, iż Sąd obowiązany był skontrolować prawidłowość ustaleń faktycznych zawartych w decyzjach z dnia 28 kwietnia 1999 r., skoro wnioski o wznowienie postępowania dotyczą tych właśnie decyzji, a strona w swoich wnioskach zarzuciła nieprawidłowe ustalenie stanu faktycznego sprawy i powołała się na podstawę wynikającą z art. 240 par. 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Obowiązek Sądu w powyższym zakresie nie powinien budzić wątpliwości, ponieważ strona przed wydaniem przez Izbę Skarbową w G. Ośrodek Zamiejscowy w S. decyzji z dnia 28 kwietnia 1999 r. (...) pozbawiona została możliwości wypowiedzenia w sprawie materiałów dowodowych sprawy i ewentualnego ich uzupełnienia.

Izba Skarbowa w G. Ośrodek Zamiejscowy w S. nie wyznaczyła stronie trzydniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie materiałów dowodowych sprawy, do czego zobowiązana była zgodnie z art. 200 par. 1 i w zw. z art. 123 par. 1 Ordynacji podatkowej. Ponieważ strona w toku postępowania podatkowego została pozbawiona możliwości uzupełnienia materiałów dowodowych sprawy, to czyniła to w toku postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym Ośrodek Zamiejscowy w Gdańsku w sprawie I SA/Gd 1121/99 oferując dowody z dokumentów, jednakże Sąd odmówił przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego. Dowody pominięte przez Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Gdańsku w sprawie I SA/Gd 1121/99 zostały załączone przez stronę do wniosków o wznowienie postępowania.

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku naruszył art. 151 w zw. z art. 145 par. 1 pkt 1 lit. "c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez oddalenie skargi, mimo że Izba Skarbowa w G. Ośrodek Zamiejscowy w S. naruszyła przepisy art. 233 par. 1 pkt 1, art. 245 par. 1 pkt 1 i art. 240 par. 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej.

Sąd I instancji w wyroku z dnia 13 stycznia 2006 r. I SA/Gd 730/03 dokonał wadliwej oceny prawidłowości zastosowania ww. przepisów przez organy podatkowe w toku postępowania.

Decyzja Izby Skarbowej w G. Ośrodek Zamiejscowy w S. (...) z dnia 20 maja 2003 r. naruszała art. 245 par. 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej poprzez błędne zastosowanie polegające na odmowie uchylenia - po wznowieniu postępowania - decyzji z dnia 28 kwietnia 1999 r. (...), mimo że w sprawie wystąpiła przesłanka wznowienia postępowania wynikająca z przepisu art. 240 par. 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, tj. wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzje, w szczególności:

1. 1. oświadczenie świadka Alicja W. z dnia 14 kwietnia 1999 r.,
2. 2. opinia biegłego sądowego w zakresie techniki samochodowej i ruchu drogowego (...) z dnia 4 maja 1999 r.

Izba Skarbowa w G. Ośrodek Zamiejscowy w S. w decyzji (...) z dnia 13 stycznia 2006 r. nie uwzględniła, że jej wcześniejsze decyzje, to jest decyzje z dnia 28 kwietnia 1999 r. (...), których dotyczył wniosek strony, rażąco naruszają prawo /art. 247 par. 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej/, ponieważ zawierały rozstrzygnięcia niemieszczące się w katalogu art. 233 Ordynacji podatkowej /w brzmieniu obowiązującym w 1999 r./.

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Wydział I z dnia 13 stycznia 2006 r. naruszył przepisy postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, to jest art. 151 w zw. z art. 145 par. 1 lit. "c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez oddalenie skargi, mimo że Izba Skarbowa w G. Ośrodek Zamiejscowy w S. w toku postępowania podatkowego naruszyła przepisy art. 122, art. 180 par. 1, art. 187 par. 1, art. 88, art. 191 i art. 192 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa.

Sąd I instancji w wyroku z dnia 13 stycznia 2006 r. dokonał wadliwej oceny prawidłowości zastosowania ww. przepisów prawa procesowego przez organy podatkowe w toku postępowania podatkowego.

Kontrola prawidłowości ustaleń faktycznych zawartych w decyzjach Izby Skarbowej w G. Ośrodek Zamiejscowy w S. z dnia 28 kwietnia 1999 r. była konieczna, skoro wnioski o wznowienie postępowania dotyczyły tych właśnie decyzji, a strona w swoich wnioskach powołała się na podstawę wynikającą z art. 240 par. 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej.

Izba Skarbowa w G. Ośrodek Zamiejscowy w S. dokonała błędnej oceny materiału dowodowego załączonego do wniosków o wznowienie postępowania, przyjmując na str. 4 uzasadnienia decyzji z dnia 20 maja 2003 r. (...), że nie zaistniała sytuacja, o której mowa w art. 240 par. 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Izba Skarbowa w G. Ośrodek Zamiejscowy w S. wadliwie przyjęła, iż opinia biegłego z dnia 4 maja 1999 r. nie może stanowić nowego dowodu uzasadniającego wznowienie postępowania. Organ odwoławczy stwierdził na str. 4 uzasadnienia decyzji (...) z dnia 20 maja 2003 r., iż dowód ten istniał w momencie wydawania decyzji ostatecznych (...) z dnia 28 kwietnia 1999 r. i (...) z dnia 28 kwietnia 1999 r. Izba Skarbowa nie uwzględniła, iż data wskazana w decyzjach ostatecznych jest datą sporządzenia decyzji, której nie można utożsamiać z datą wydania decyzji. Zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 212 Ordynacji podatkowej organ podatkowy, który wydał decyzję jest nią związany od chwili jej doręczenia.

Dopiero z momentem doręczenia decyzji wywiera ona skutki dla organu podatkowego oraz strony. W związku z powyższym opinia biegłego jako nowy dowód w sprawie mogła stanowić podstawę wniosku o wznowienie postępowania.

Izba Skarbowa w G. Ośrodek Zamiejscowy w S. wadliwie przyjęła w decyzji (...) z dnia 20 maja 2003 r., iż oświadczenie Alicji W. z dnia 14 kwietnia 1999 r. nie ma charakteru nowego dowodu, istotnego dla sprawy, istniejącego w dniu wydania decyzji ostatecznych z dnia 28 kwietnia 1999 r. Oświadczenie potwierdzało fakt przywozu w 1996 r. z giełdy części do samochodów i przyczep oraz ich zamontowania w pojazdach, a tym samym potwierdzało, iż organ podatkowy określił w sprawie Karola W. w nieprawidłowej wysokości koszty uzyskania przychodów. Powyższe oświadczenie zostało złożone 14 kwietnia 1999 r., a więc niewątpliwie przed datą sporządzenia decyzji ostatecznych. Okoliczności znajdujące potwierdzenie w oświadczeniu Alicji W. mogły mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy.

Izba Skarbowa w G. Ośrodek Zamiejscowy w S. w decyzji (...) z dnia 20 maja 2003 r. dokonała oceny dowodów załączonych do wniosku o wznowienie postępowania w oderwaniu od materiału dowodowego, który legł u podstaw ustaleń faktycznych w sprawie zakończonej decyzjami ostatecznymi z dnia 28 kwietnia 1999 r. Organ odwoławczy w decyzji z dnia 20 maja 2003 r. błędnie uznał, iż dołączone do wniosku o wznowienie postępowania dowody, nie mogą przyczynić się do innego rozstrzygnięcia sprawy oraz że strona nie udowodniła na ich podstawie, że poniosła koszty z tytułu zakupu części zamiennych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku skargę oddalił, mimo że Izba Skarbowa w G. Ośrodek Zamiejscowy w S. w toku postępowania podatkowego w sprawie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1996 r., zaległości podatkowej z tego tytułu oraz odsetek za zwłokę naruszyła przepis art. 200 par. 1 i art. 123 par. 1 Ordynacji podatkowej. Strona przed wydaniem przez Izbę Skarbową w Gdańsku Ośrodek Zamiejscowy w S. decyzji z dnia 28 kwietnia 1999 r. (...) została pozbawiona możliwości wypowiedzenia w sprawie materiałów dowodowych sprawy i ewentualnego ich uzupełnienia. Izba Skarbowa w G. Ośrodek Zamiejscowy w S. nie wyznaczyła stronie trzydniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie materiałów dowodowych sprawy, do czego zobowiązana była zgodnie z art. 200 par. 1 Ordynacji podatkowej.

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 13 stycznia 2006 r. naruszał przepisy art. 151 w zw. z art. 145 par. 1 pkt 1 lit. "c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez oddalenie skargi, mimo że Izba Skarbowa w G. Ośrodek Zamiejscowy w S. naruszyła przepisy art. 210 par. 1 pkt 6 w zw. z art. 210 par. 4 Ordynacji podatkowej na skutek sporządzenia nieprawidłowych uzasadnień decyzji:

1. a. (...) z dnia 20 maja 2003 r.
2. b. (...) z dnia 5 marca 2003 r.,
3. c. (...) z dnia 28 kwietnia 1999 r.,
4. d. (...) z dnia 28 kwietnia 1999 r., oraz art. 124 Ordynacji podatkowej na skutek naruszenia zasady wyjaśnienia przesłanek załatwienia sprawy /zasady przekonywania/.

Sąd I instancji w wyroku z dnia 13 stycznia 2006 r. dokonał wadliwej oceny prawidłowości zastosowania ww. przepisów prawa procesowego przez Izbę Skarbową w G. Ośrodek Zamiejscowy w S. Izba Skarbowa w G. Ośrodek Zamiejscowy w S. nieprawidłowo przyjęła w uzasadnieniu decyzji (...) z dnia 20 marca 2003 r., iż w sprawie nie wystąpiła przesłanka wznowienia postępowania wynikająca z przepisu art. 240 par. 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, tj. wadliwie ustaliła, że nie wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzje.

Izba Skarbowa w G. Ośrodek Zamiejscowy w S. w decyzji (...) z dnia 20 maja 2003 r. dokonała oceny dowodów załączonych do wniosku o wznowienie postępowania w oderwaniu od materiału dowodowego, który legł u podstaw ustaleń faktycznych w sprawie zakończonej decyzjami ostatecznymi z dnia 28 kwietnia 1999 r. Organ odwoławczy w decyzji z dnia 20 maja 2003 r. błędnie uznał, iż dołączone do wniosku o wznowienie postępowania dowody, nie mogą przyczynić się do innego rozstrzygnięcia sprawy oraz że strona nie udowodniła na ich podstawie, że poniosła koszty z tytułu zakupu części zamiennych.

W konsekwencji zarzucono, iż Sąd I instancji bezzasadnie nie uwzględnił zarzutu naruszenia przez Izbę Skarbową w Gdańsku Ośrodek Zamiejscowy w S. podstawowej zasady postępowania /zasady przekonywania/ - wynikającej z art. 124 Ordynacji podatkowej.

Naruszenie przepisów postępowania przez organ podatkowy miało istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd I instancji powyższego uchybienia Izby Skarbowej w G. Ośrodek Zamiejscowy w S. nie uwzględnił i skargę bezzasadnie oddalił. Naruszenie przez Sąd art. 151 w zw. z art. 145 par. 1 pkt 1 lit. "c" miało istotny wpływ na wynik sprawy, co strona skarżąca co najmniej uprawdopodobniła.

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku narusza art. 141 par. 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez sporządzenie przez Sąd I instancji nieprawidłowego uzasadnienia skarżonego wyroku.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w uzasadnieniu wyroku z dnia 13 stycznia 2006 r. I SA/Gd 730/03 nie dokonał badania wszystkich wydanych w sprawie decyzji do czego zobowiązywały go art. 134 par. 1 i art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Sąd I instancji nie uwzględnił w uzasadnieniu swojego wyroku, że w sprawie podatkowej wystąpiła przesłanka stwierdzenia nieważności. Decyzje Izby Skarbowej w G. Ośrodek Zamiejscowy w S. z dnia 28 kwietnia 1999 r. (...), których dotyczył wniosek strony, rażąco naruszają prawo /art. 247 par. 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej/ ponieważ zawierają rozstrzygnięcia niemieszczące się w katalogu art. 233 Ordynacji podatkowej /w brzmieniu obowiązującym w 1999 r./.

Uzasadnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku nie zawierało prawidłowego przedstawienia stanu sprawy oraz prawidłowej podstawy prawnej rozstrzygnięcia i jej wyjaśnienia. Uzasadnienie skarżonego wyroku było lakoniczne i ogólnikowe, pozbawiające stronę informacji o przesłankach rozstrzygnięcia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku przedstawił stan faktyczny niezgodnie z rzeczywistością. Sąd przyjął za prawidłowy stan faktyczny sprawy, który Izba Skarbowa w G. Ośrodek Zamiejscowy w S. ustaliła bez wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego i bez właściwej jego oceny. Sąd I instancji przyjął za prawidłowy stan faktyczny ustalony przez organ podatkowy niezgodnie z obowiązującymi przepisami postępowania, to jest art. 122, art. 187 par. 1, art. 180, art. 188, art. 191, art. 192 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa.

Sąd I instancji dokonał w uzasadnieniu wyroku z dnia 13 stycznia 2006 r. I SA/Gd 730/03 wadliwej oceny prawidłowości zastosowania przepisów prawa procesowego przez Izbę Skarbową w G. Ośrodek Zamiejscowy w S. w decyzji z dnia 20 maja 2003 r. (...) oraz w ogóle nie dokonał oceny zgodności z prawem wcześniejszych decyzji wydanych w sprawie podatku dochodowego od osób fizycznych za 1996 r., w szczególności pominął ocenę zgodności z prawem decyzji:

1. a. (...) z dnia 5 marca 2003 r.,
2. b. (...) z dnia 28 kwietnia 1999 r.,
3. c. (...) z dnia 28 kwietnia 1999 r.

Dokonanie przez Sąd I instancji kontroli prawidłowości ustaleń faktycznych zawartych we wcześniejszych decyzjach Izby Skarbowej w G. Ośrodek Zamiejscowy w S. było konieczne, ponieważ strona w swoich wnioskach o wznowienie postępowania powołała się na podstawę wynikającą z art. 240 par. 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej.

Sąd I instancji błędnie przyjął, iż okoliczności faktyczne, znajdujące potwierdzenie w opinii biegłego nie miały charakteru nowych okoliczności istotnych dla sprawy, istniejących w dacie wydania decyzji ostatecznych.

Sąd I instancji błędnie uznał w uzasadnieniu wyroku z dnia 13 stycznia 2006 r. I SA/Gd 730/03, iż dołączone do wniosku o wznowienie postępowania dowody, nie mogły przyczynić się do innego rozstrzygnięcia sprawy oraz że strona nie udowodniła na ich podstawie, że poniosła koszty z tytułu zakupu części zamiennych.

Odpowiadając na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Skarbowej w G. wniósł o jej oddalenie i zasądzenie od strony skarżącej kosztów postępowania kasacyjnego w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że skarga kasacyjna Karola W. pozbawiona była uzasadnionych podstaw.

Skarga tego rodzaju była środkiem prawnym dalece sformalizowanym.

Zgodnie z art. 173 par. 1, powołanego na wstępie Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jej przedmiotem mógł być wyrok lub kończące postępowanie postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego. Zatem tylko wobec takiego orzeczenia mogły być kierowane zarzuty skargi oparte na dwu podstawach:

1. - naruszeniu /przez WSA/ prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie /art. 174 pkt 1 Prawa o postępowaniu.../,
2. - naruszeniu /przez WSA/ przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy /art. 174 pkt 1 Prawa o postępowaniu.../.

Art. 176 ustawy wymagał, aby skarga kasacyjna czyniła zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierała oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany.

Zarzucając wyłącznie naruszenie prawa procesowego tak jak to miało miejsce w rozpoznawanej sprawie, skarżący poza wskazaniem przepisów tego prawa naruszonych przez Sąd przy dokonywaniu oceny zgodności zaskarżonych aktów administracyjnych /decyzji/ z prawem /ich legalności/ miał obowiązek postawione zarzuty uzasadniać w świetle przesłanki z art. 174 pkt 2 ustawy; wykazać, że gdyby naruszeń prawa nie było wyrok co do istoty byłby inny od skarżonego. Takich wymagań rozpoznawana skarga nie spełniała. Jej obszerne uzasadnienie dawało jedynie wyraz niezadowolenia z rozstrzygnięcia sprawy, odmiennego od oczekiwań skarżącego.

Odnosząc się do poszczególnych zarzutów sąd stwierdził, że najdalej z nich idące bo zarzucające wyrokowi, iż nie została wyeliminowana z obrotu prawnego decyzja - inna niż zaskarżona - dotknięta wada nieważności wzajemnie się wykluczały.

W każdej sprawie dotyczącej stwierdzenia nieważności decyzji możliwe było tylko jedno rozstrzygnięcie. Sąd albo stwierdzał nieważności decyzji /art. 145 par. 1 pkt 1 Prawa o postępowaniu.../ jeśli zachodziły przyczyny stwierdzenia nieważności określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach, albo stwierdzał wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodziły przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach /art. 145 par. 1 pkt 3 Prawa o postępowaniu.../. Sąd, nawet gdyby przedmiotem zaskarżenia była decyzja dotknięta wadą nieważności nie mógł naruszyć obu tych przepisów jednocześnie. WSA orzekł o legalności konkretnej decyzji, a przedmiotem skargi był konkretny wyrok. Do skarżącego należało wskazanie zarzutów pod adresem tego wyroku. Nie było rzeczą Naczelnego Sądu Administracyjnego badanie stanu faktycznego wszystkich spraw związanych z opodatkowaniem skarżącego podatkiem dochodowym od osób fizycznych za 1996 r. i na tej podstawie "wybieranie" zarzutu kasacyjnego, który mógł odnosić się do skarżonego wyroku i w związku z tym podlegał merytorycznej ocenie.

Niezależnie od powyższego zarzut "rażącego naruszenia prawa" przez organ podatkowy II instancji decyzją wymiarową, która nie była przedmiotem skarżonego wyroku, odnoszący się do art. 233 par. 1 pkt 2 lit. "a" ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./ nie został uzasadniony co do istoty rozstrzygnięcia, a jedynie co do formy.

Wskazany przepis stanowił bowiem, że "organ odwoławczy wydaje decyzję, w której uchyla decyzję organu odwoławczego w całości lub w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy...".

Izba Skarbowa w G., co wynikało z uzasadnienia skarżonego wyroku, jw., uchyliła decyzje Inspektora Kontroli Skarbowej z UKS w S. i określiła wysokość zobowiązania skarżącego w podatku dochodowym oraz wysokość odsetek za zwłokę od jego zaległości w podatku dochodowy od osób fizycznych za 1996 r., a zatem rozstrzygnęła o istocie obu spraw. Jeśli nie było jasne dla skarżącego czy decyzje organu odwoławczego uchylały decyzje pierwszoinstancyjne w całości czy w części to miał prawo, wynikające z art. 215 par. 2 Ordynacji podatkowej, wystąpienia do tego organu z żądaniem wyjaśnienia wątpliwości co do treści decyzji.

Dla porządku jedynie należało stwierdzić, że "rażące naruszenie prawa" i wydanie decyzji "bez podstawy prawnej" to oddzielne /różne/ przesłanki nieważności decyzji administracyjnej /vide art. 247 par. 1 pkt 2 i pkt 3 Ordynacji podatkowej/.

Przekonanie autora skargi, że Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznając skargę na oznaczony akt administracyjny miał obowiązek badania wszystkich innych aktów administracyjnych odnoszących się do jego adresata było nieuprawnione.

Art. 135 Prawa o postępowaniu... korespondujący z art. 134 par. 1 tej ustawy stanowi, że "Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której skarga dotyczy, jeżeli jest to n i e z b ę d n e d o k o ń c o w e g o j e j z a ł a t w i e n i a" /podkreśl. NSA/. To Sąd był władny rozstrzygnąć o tym czy dla rozpoznania skargi na konkretną decyzję /decyzje/ skierowaną do podatnika niezbędne było badanie innych odnoszących się do niego decyzji; czy dla orzeczenia o zgodności z prawem decyzji podjętych w postępowaniu o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją niezbędne było badanie z urzędu - zgodności z prawem decyzji podjętych w postępowaniu wymiarowym "zwykłym".

Autor skargi kasacyjnej pominął fakt, iż zgodność z prawem decyzji "wymiarowej" odnoszącej się do skarżącego była przedmiotem oceny dokonanej przez Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Gdańsku wyrokiem z 27 lutego 2002 r. I SA/Gd 1121/99. Nie wskazał podstawy prawnej, która pozwoliłaby Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku dla potrzeb oceny zgodności z prawem - również procesowym - decyzji "wznowieniowej" "weryfikować" wcześniej wydany wyrok przesądzający o zgodności z prawem decyzji podjętej w postępowaniu zwykłym.

Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszenia skarżonym wyrokiem przepisów wskazanych w pkt 4 i 5 skargi kasacyjnej.

Przesłanką wznowienia postępowania wymienioną w art. 240 par. 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, co wyjaśnił szczegółowo WSA w uzasadnieniu wyroku, a wcześniej Izba Skarbowa w G., było wyjście na jaw istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji nieznanych organowi, który wydał decyzję. Podatnik - skarżący - w postępowaniu podatkowym nie udowodnił poniesienia wydatków, zadeklarowanych jako koszty uzyskania przychodów na zakup części zamontowanych w środkach trwałych /samochodach/. "Zaoferowane" organom podatkowym dowody w postaci opinii biegłego sądowego w zakresie techniki samochodowej i ruchu drogowego z 4 maja 1999 r. i zeznania Alicji W. z 14 kwietnia 1999 r. nie wskazywały "nowych" okoliczności faktycznych - poniesienia przez skarżącego spornych kosztów - ani nie stanowiły dowodu na ich poniesienie.

Niezależnie od powyższego opinia biegłego sporządzona została "po" wydaniu decyzji. Skoro, co wynikało z akt administracyjnych sprawy decyzja wymiarowa została doręczona 4 maja 1999 r. to nie było podstaw do kwestionowania wcześniejszej daty jej wydania. Opinia sporządzona tego samego dnia - 4 maja 1999 r. nie istniała zatem w dniu wydania decyzji wymiarowej.

Skarżący nie wyjaśnił komu i w jakich okolicznościach 14 kwietnia 1999 r. złożone zostało oświadczenie Alicji W. Równie enigmatyczne były uzasadnienia pozostałych zarzutów skargi. Jej autor nie wskazał na czym polegała niezgodność przedstawionego w skarżonym wyroku stanu faktycznego sprawy z rzeczywistością i na czym polegały inne braki uzasadnienia wyroku poza tym, że nie spełniały oczekiwań skarżącego.

Ze wskazanych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 i art. 204 pkt 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w wyroku.