Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 14 marca 2014 r., sygn. akt I SA/Kr 1452/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w sprawie ze skargi W. G. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w Krakowie z dnia 6 lipca 2012 r. w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia postanowił odrzucić zażalenie skarżącego na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 19 listopada 2013 r., sygn. akt I SA/Kr 1452/12, w przedmiocie odrzucenia zażalenia.
Z uzasadnienia tego postanowienia wynika, że postanowieniem z dnia 19 listopada 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił zażalenie skarżącego na postanowienie z dnia 26 sierpnia 2013 r. z uwagi na brak własnoręcznego podpisu skarżącego pod zażaleniem.
Odpis postanowienia doręczono skarżącemu w dniu 9 grudnia 2013 r.
W dniu 16 grudnia 2013 r. skarżący przesłał do sądu zażalenie na to postanowienie. Również na tym piśmie brak było własnoręcznego podpisu skarżącego i znajdowała się w nim jedynie kserokopia podpisu.
Pismem z dnia 31 grudnia 2013 r. skarżący został wezwany do usunięcia braków formalnych zażalenia poprzez jego podpisanie - w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia zażalenia.
Odpis wezwania skarżący odebrał 21 stycznia 2014 r.
Mimo upływu zakreślonego terminu skarżący nie uzupełnił braku formalnego zażalenia.
Zaskarżonym postanowieniem Sąd pierwszej instancji odrzucił zażalenie skarżącego, podnosząc, że zażalenie dotknięte było brakiem formalnym w postaci braku własnoręcznego podpisu skarżącego, zaś mimo wezwania skarżący braku tego nie uzupełnił.
W zażaleniu na postanowienie skarżący wniósł o jego zmianę oraz udzielenie zwolnienia od kosztów sądowych, podnosząc: "Ustawa o postępowaniu umożliwia składanie pism za pomocą telefaksu. Przedstawiona wykładnia i tezy dotyczą pism składanych bezpośrednio. Do istoty doręczenia za pomocą telefaksu należy zaś, że podpis będzie odtworzony przez telefaks". Odniósł się także zwięźle do swojej sytuacji majątkowej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 46 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), powoływanej dalej jako: "p.p.s.a." każde pismo strony powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Podpis powinien być własnoręczny, z wyjątkiem przypadków, o których mowa w art. 46 § 4 p.p.s.a., które w tej sprawie nie występują (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 września 2014 r., sygn. akt I GZ 288/14, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych – orzeczenia.nsa.gov.pl) Podpisem jest znak ręczny określonej osoby, noszący indywidualne i powtarzalne cechy, pozwalające odróżnić go od innych i umożliwiające identyfikację osoby podpisującego oraz zbadanie autentyczności podpisu (Hanna Knysiak-Molczyk [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Komentarz, Warszawa 2005, str. 204-205). Z powyższej definicji jednoznacznie wynika, że podpis musi być własnoręczny. Podpis na dokumencie przesłanym faksem sanowi jedynie kopię oryginału, w związku z czym nie może być traktowany jako spełniający wyżej wskazane warunki. W sytuacji braku własnoręcznego podpisu, Sąd pierwszej instancji wezwał prawidłowo stronę do usunięcia braku formalnego pisma przez jego podpisanie.
W tym stanie rzeczy stwierdzić należy, że Sąd pierwszej instancji zasadnie przyjął, iż skoro skarżący - mimo wezwania - nie uzupełnił braków formalnych zażalenia, to należało je odrzucić.
Z wyżej wymienionych względów, Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.