Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 15 lipca 2015 r., II FZ 562/15, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie A. D. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 24 kwietnia 2015 r., sygn. akt I SA/Wr 2532/14 w przedmiocie pozostawienia wniosku bez rozpoznania w sprawie ze skargi A. D. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we Wrocławiu z dnia 6 listopada 2014 r., nr [...] w przedmiocie pozostawienia wniosku bez rozpoznania postanawia.
Pismem z dnia 31 lipca 2015 r. skarżący, wskazując jako podstawę art. 39, art. 47 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368) wniósł sprzeciw na powyżej powołane postanowienie, uznając je za nierzeczowe i bezprzedmiotowe. W uzasadnieniu strona wskazała na naruszenie zasady legalności przez Naczelny Sąd Administracyjny. Końcowo skarżący złożył także wniosek o wyłączenie sędziego NSA Jacka Brolika od orzekania w sprawie.
Postanowieniem z dnia 27 sierpnia 2015 r. Naczelny Sąd Administracyjny odrzucił wniosek o wyłączenie sędziego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W myśl art. 15 § 1 pkt 1, art. 173 § 1 i art. 194 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), powoływanej dalej jako: "p.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny jest właściwy do rozpoznawania środków odwoławczych, tj. skargi kasacyjnej i zażaleń od wyroków i postanowień wojewódzkich sądów administracyjnych stosownie do przepisów tej ustawy. Możliwość wniesienia sprzeciwu przysługuje wyłącznie od zarządzeń i postanowień referendarza sądowego, o których mowa w art. 30 § 1, art. 49 § 2 oraz art. 234 § 2 oraz art. 259 § 1 p.p.s.a. Zgodnie zaś z dyspozycją art. 168 § 1 p.p.s.a. orzeczenie sądu staje się prawomocne, jeżeli nie przysługuje co do niego środek odwoławczy.
Mając powyższe na względzie należy podnieść, że wskazana wyżej ustawa nie przewiduje środków odwoławczych od orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego, bowiem orzeczenia te stają się prawomocne z chwilą ich wydania.
Zaskarżone postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 lipca 2015 r. zostało skarżącemu doręczone wraz z pouczeniem, że jest ono ostateczne i nie podlega zaskarżeniu. Zatem wniesiony przez A. D. sprzeciw jako niedopuszczalny, podlegał odrzuceniu. Na marginesie wskazać należy, że jako podstawę prawną wniesienia sprzeciwu skarżący wskazał nieobowiązującą już ustawę o Naczelnym Sądzie Administracyjnym z dnia 11 maja 1995 r. Ustawa ta została uchylona z dniem 31 grudnia 2003 r. na podstawie art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.).
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 180 w zw. z art. 178 i art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.