Uzasadnienie
Pismem z dnia 4 marca 2015 r. A. D. wniósł o wydanie kopii zarządzeń z dnia 31 grudnia 2014 r. i z dnia 24 lutego 2015 r.
Zarządzeniem z dnia 18 marca 2015 r. Przewodniczący Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wezwał skarżącego do uiszczenia kwoty 4 złote tytułem opłaty kancelaryjnej, w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania.
Wobec nieuiszczenia przez skarżącego powyżej wskazanej kwoty, Przewodniczący Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu zarządzeniem z dnia 24 kwietnia 2015 r., pozostawił wniosek skarżącego bez rozpoznania.
Skarżący wniósł zażalenie od powyższego zarządzenia.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Na podstawie art. 234 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) za stwierdzenie prawomocności oraz wydanie odpisów, zaświadczeń, wyciągów i innych dokumentów na podstawie akt, pobiera się opłatę kancelaryjną.
Z kolei na podstawie § 1 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości opłat kancelaryjnych pobieranych w sprawach sądowoadministracyjnych (Dz. U. z 2003 r. nr 221, poz.2192.) za kopie i wydruki dokumentów z akt sprawy sądowoadministracyjnej wydawane na wniosek pobiera się opłatę kancelaryjną w kwocie 2 zł za każdą stronę kserokopii lub wydruku.
Na podstawie art. 220 § 1 sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W razie bezskutecznego upływu tego terminu przewodniczący wydaje zarządzenie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania.
W świetle powyższych przepisów Sąd pierwszej instancji słusznie wezwał skarżącego do uiszczenia opłaty kancelaryjnej za wydanie kopii dwóch zarządzeń oraz pouczył o skutkach niewywiązania się z nałożonego przez Sąd obowiązku.
W konsekwencji, nie naruszając prawa, Sąd pierwszej instancji prawidłowo wydał zarządzenie w dniu 24 kwietnia 2015 r., w którym pozostawił wniosek skarżącego bez rozpoznania.
Z wymienionych powodów, oddalono zażalenie na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.