Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 23 sierpnia 2017 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 146/17, działając na podstawie art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017r., poz. 1369) - dalej p.p.s.a., odrzucił skargę B.K. (skarżący) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z dnia 23 stycznia 2017 r., w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2016r., oraz nadpłaty w tym podatku. Skarżący, wezwany zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 13 lutego 2017 r., do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 zł, wniósł zażalenie na to zarządzenie. Naczelny Sąd Administracyjny, postanowieniem z dnia 2 czerwca 2017 r. sygn. akt II FZ 223/17 zażalenie to oddalił. Pismem z dnia 29 czerwca 2017 r., skarżący został ponownie wezwany przez Przewodniczącego Wydziału do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 100 zł od wniesionej skargi, ustalonego zarządzeniem z dnia 13 lutego 2017 r. - w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia tej skargi.
Wezwanie doręczono skarżącemu w dniu 3 lipca 2017 r., jednak wpis od skargi nie został uiszczony. W tej sytuacji Sąd zastosował art. 220 § 3 p.p.s.a. i postanowił o odrzuceniu skargi. W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący zaskarżył je w całości. W uzasadnieniu zażalenia wskazał między innymi, że zaskarżone postanowienie narusza prawo skarżącego do sądu. Ponadto zarzucił, że wydanie zaskarżonego postanowienia jest dokumentem powstałym w wyniku czynu zabronionego "z art. 270 k.k., art. 271 k.k. w związku z art. 286 k.k.". Wniósł o "przekazanie dokumentu właściwej prokuraturze" oraz rozpoznanie skargi. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie i podlega oddaleniu. Jak słusznie zauważył Sąd w zaskarżonym postanowieniu, zgodnie z dyspozycją art. 230 § 1 i 2 p.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały.
Jednym z tego rodzaju pism jest skarga. Strona skarżąca ma zatem obowiązek uiszczenia wpisu sądowego od każdej wnoszonej skargi, chyba że z obowiązku tego została zwolniona na mocy przepisu prawa (art. 239 § 1 pkt 1-3 p.p.s.a.), bądź postanowienia przyznającego jej prawo pomocy w tym zakresie (art. 239 pkt 4 p.p.s.a.). W analizowanej sprawie żadna z tych sytuacji nie miała miejsca. Przewodniczący I Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, po oddaleniu przez Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 2 czerwca 2017 r., sygn. akt II FZ 223/17 zażalenia na zarządzenie z dnia 13 lutego 2017 r. wzywające do uiszczenia wpisu od skargi, prawidłowo zatem ponownie wezwał skarżącego do uiszczenia w terminie 7 dni wpisu sądowego od wniesionej skargi, pod rygorem jej odrzucenia. Jak wynika z akt sprawy, skarżący mimo skutecznego doręczenia mu w dniu 3 lipca 2017 r., ponownego wezwania z dnia 27 czerwca 2017 r., do uiszczenia wpisu, należnej opłaty nie uiścił.
Okoliczność ta nie była kwestionowana w zażaleniu. Powtórzyć też należy, że na podstawie art. 220 § 1 p.p.s.a., sąd nie podejmie żadnej czynności (w tym nie rozpoznaje skargi) na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W sytuacji, gdy opłata taka nie została uiszczona, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo do jej uiszczenia w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania. Skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd, co wynika z art. 220 § 3 p.p.s.a., który prawidłowo zastosował Sąd w zaskarżonym postanowieniu. Podnoszony w zażaleniu zarzut naruszenia prawa do sądu należało zatem oddalić.
Należy również zaznaczyć, że wysokość wpisu od skargi została przez Przewodniczącego Wydziału ustalona w prawidłowej wysokości, stosownie do § 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r., w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.). Przepis ten stanowi, że wpis stosunkowy zależy od wysokości należności pieniężnej objętej zaskarżonym aktem i wynosi do 10.000 zł - 4% wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 100 zł. Skoro zatem w rozpoznawanej sprawie wartość przedmiotu zaskarżenia wynosi 244 zł, to stosownie do wyżej wymienionej regulacji wpis w rozpoznawanej sprawie ma charakter opłaty stosunkowej, która wynosi 100 zł. Oznacza to, że na skarżącym ciążył obowiązek uiszczenia wpisu sądowego od skargi wniesionej w niniejszej sprawie w takiej właśnie wysokości, a jego niewykonanie w wyznaczonym terminie skutkowało odrzuceniem skargi na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. Wskazując na powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 i § 1 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.