Uzasadnienie
Postanowieniem z 7 września 2017 r., sygn. akt I SA/Kr 400/14 Starszy Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie przyznał na rzecz doradcy podatkowego T.B. od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu administracyjnego w Krakowie kwotę 295,20 zł (słownie: dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych, dwadzieścia groszy) zawierającą podatek od towarów i usług w wysokości 55,20 zł (słownie: pięćdziesiąt pięć złotych, dwadzieścia gorszy) tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.
Od wyżej wymienionego postanowienia Pełnomocnik dnia 20 września 2017 r. wniósł sprzeciw.
Postanowieniem z 5 października 2017 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie utrzymał w mocy ww. postanowienie referendarza. Sąd wskazał, że objęta skargą decyzja dotyczy orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej członka zarządu za zaległości podatkowe spółki w podatku od towarów i usług. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego dominuje pogląd, iż od skargi na decyzję o odpowiedzialności osób trzecich za zaległości podatkowe spółki należy pobierać wpis stały w wysokości 500,00 zł, stosownie do § 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (por. np. orzeczenia: z 15 maja 2008 r., II FZ 182/08; z 19 listopada 2008 r., I FSK 1678/08; z 2 grudnia 2008 r., I FZ 424/08; z 15 kwietnia 2009 r., II FZ 118/09). Bezzasadny jest również zarzut przyznania Pełnomocnikowi wynagrodzenia z tytułu pomocy prawnej udzielonej z urzędu w kwocie nieuwzględniającej nakładu pracy pełnomocnika oraz skomplikowanego charakteru sprawy, co miałoby uzasadniać zasądzenie wynagrodzenia w zwielokrotnionej stawce. Przedmiotowa sprawa nie miała charakteru skomplikowanego.
Powyższe postanowienie pełnomocnik Skarżącego zaskarżył zażaleniem.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie zasługuje na uwzględnienie.
Jak słusznie wskazano we wniesionym środku zaskarżenia, art. 260 P.p.s.a. został znowelizowany na mocy art. 1 pkt 73) ustawy z 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 poz. 658, dalej: ustawa nowelizująca). Zaznaczyć jednak należy, że zgodnie z art. 2 ustawy nowelizującej, przepisy P.p.s.a, w brzmieniu nadanym przez art. 1 pkt 2-8, pkt 10-14, pkt 19-32, pkt 34-39, pkt 41-47, pkt 51, pkt 52, pkt 55, pkt 57, pkt 58, pkt 60-69, pkt 71, pkt 72 i pkt 74-81 niniejszej ustawy stosuje się również do postępowań wszczętych przed dniem jej wejścia w życie. W pozostałym zakresie do tych postępowań stosuje się przepisy ustawy, o której mowa w art. 1, w brzmieniu dotychczasowym.
W niniejszej sprawie skarga została wniesiona 27 stycznia 2014 r., w więc przed dniem wejścia w życie powyższej nowelizacji P.p.s.a. W tym stanie rzeczy trafnie wskazuje pełnomocnik Skarżącego, że w sprawie należało zastosować art. 260 P.p.s.a. w brzmieniu sprzed nowelizacji. Formuła rozstrzygnięcia zastosowana w zaskarżonym postanowieniu przez sąd administracyjny pierwszej instancji nie znajduje zatem podstawy w obowiązujących w niniejszej sprawie przepisach prawa.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawe art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 1 i § 2 P.p.s.a., uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania sądowi administracyjnemu pierwszej instancji.