Uzasadnienie
Skarżąca A.W. skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 9 stycznia 2017 r. zakwestionowała postanowienie Ministra Rozwoju i Finansów w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu.
Po zakończeniu postępowania w przedmiocie prawa pomocy, wezwano skarżącą — na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 9 marca 2018r. — do wykonania prawomocnego zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w wysokości 100,- zł.
Przesyłka została prawidłowo doręczona, w trybie art. 65 i n. ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017r., poz. 1369 ze zm., zwana dalej: p.p.s.a.), w dniu 2 maja 2018 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru, karta 82 akt sądowych). Z informacji zawartej w dokumentacji księgowej dotyczącej opłat sądowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, sporządzonej według stanu na 18 maja 2018 r., wynika, że wpłata tytułem wpisu od skargi została wniesiona 10 maja 2018r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 25 maja 2018 r. sygn. akt III SA/Wa 880/17 odrzucił ww. skargę. W uzasadnieniu wskazano, że skarżąca uiściła wpis sądowy po upływie wyznaczonego terminu.
Skarżąca wniosła zażalenie na powyższe postanowienie, wskazując, że 10 maja 2018 r. jest dniem zaksięgowania środków na koncie banku, ale faktyczna data zlecenia przelewu to 9 maja 2018 r. Skarżąca do pisma dołączyła wydruk komputerowy potwierdzający złożenie zlecenia przelewu bankowego w dniu 9 maja 2018 r. (karta 100 akt sądowych).
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie zasługuje na uwzględnienie.
W myśl art. art. 220 § 1 p.p.s.a., Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W razie bezskutecznego upływu tego terminu przewodniczący wydaje zarządzenie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania. Zgodnie zaś z postanowieniami art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należy wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd. Z treści przytoczonych regulacji wynika zatem, że bezskuteczny upływ terminu zakreślonego w wezwaniu do uiszczenia wpisu od skargi skutkuje odrzuceniem wniesionego pisma.
Do zażalenia skarżąca dołączyła wydruki ze strony internetowej banku, za pośrednictwem, którego dokonał wpłaty wpisu sądowego w przedmiotowej sprawie. Wynika z nich, że z rachunku męża skarżącej został 9 maja 2018 r. zdefiniowany przelew na konto WSA w Warszawie na kwotę 100 zł tytułem wpisu sądowego od skargi w sprawie sygn. akt III SA/Wa 880/17. Wobec faktu, iż ten właśnie dzień był ostatnim dniem siedmiodniowego terminu do uiszczenia wpisu od wniesionej w sprawie skargi, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego należy przyjąć, że wpis od skargi został przez stronę uiszczony w terminie.
W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się, że przy ustalaniu terminu dokonania opłaty w drodze przelewu, istotna jest data złożenia dyspozycji, zaś jego realizacja ma znaczenie drugorzędne. NSA orzekający w niniejszym składzie podziela pogląd, iż za datę uiszczenia opłaty sądowej dokonanej za pomocą przelewu, uznaje się dzień przyjęcia polecenia przelewu przez bank, w którym zlecający posiada rachunek, pod warunkiem, że na rachunku tym znajduje się wystarczająca ilość środków pieniężnych, niezbędnych do realizacji zlecenia (por. postanowienia NSA: z dnia 20 lipca 2018 r., sygn. akt I FZ 182/18, z dnia 17 września 2012 r., II FSK 1916/12, z dnia 24 listopada 2011 r., I GSK 1503/11, z dnia 6 marca 2013 r., I GSK 189/13, publ. CBOSA, www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że w niniejszej sprawie brak było podstaw do odrzucenia skargi w oparciu o art. 220 § 3 p.p.s.a., wobec czego — na podstawie art. 185 § 1 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. — należało orzec jak w sentencji.