Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. wyrokiem z dnia 12 czerwca 2007 r., sygn. akt III SA/Kr 1401/06 - po rozpoznaniu skargi N.. P. na decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] października 2006 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej - uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji oraz orzekł, że uchylone decyzję nie mogą być wykonane.
Sąd orzekał w następującym stanie sprawy.
Decyzją z dnia [...] sierpnia 2003 r., nr [...] na podstawie art. 93 ust 1, art. 92 ust. 1 pkt 3 i pkt 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. - o transporcie drogowym Komendant Powiatowy Policji w O. nałożył na N. P., działającego pod firmą "P. U. T. N. P.", karę pieniężną w kwocie 2.000 zł za "wykonywanie przewozu na potrzeby własne bez wymaganego zaświadczenia" oraz 4.000 zł za "wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne bez posiadania w pojeździe dowodu uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych". W uzasadnieniu wskazał, że N. P. oświadczył do protokołu kontroli, iż nie wiedział, że miał obowiązek posiadać w samochodzie wypis z działalności gospodarczej lub zezwolenie, a opłatę wypełniał w pośpiechu, co spowodowało, że nie wpisał numeru rejestracyjnego samochodu i daty ważności dowody zapłaty.
Orzekając w sprawie wskutek skutecznie wniesionego odwołania [...] Komendant Wojewódzki Policji w K. decyzją z dnia [...] października 2003 r., nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję odnośnie kary pieniężnej w wysokości 2.000 zł nałożoną na podstawie art. 92 ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym, a w pozostałym zakresie utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
Wyrokiem z dnia 31 stycznia 2006 r., sygn. akt. II SA/Kr 2805/03 Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. uchylił decyzję organów obu instancji w zakresie określenia wysokości kary z powodu nieuwzględnienia przez organy administracyjne art. 8 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. - o zmianie ustawy o transporcie drogowym.
Sąd wskazał, że zgodnie z tym przepisem "Do postępowań administracyjnych w sprawach objętych przepisami niniejszej ustawy wszczętych, a niezakończonych przed dniem jej wejścia w życie, stosuje się przepisy tej ustawy." W myśl zaś art. 16 tej ustawy "ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia (...)". Nowe przepisy (ustawy z dnia 23 lipca 2003 r.) stosuje się więc do wszystkich spraw, które nie zostały zakończone do dnia 27 września 2003 r. W sprawach, które zakończono w dniu 28 września 2003 r. i następnych należało stosować już przepisy z uwzględnieniem tej nowej ustawy.
Zdaniem WSA nie można było zgodzić się ze stanowiskiem organu, że w powyższych regulacjach chodzi o postępowania zakończone w pierwszej instancji, albowiem zgodnie z art. 15 Kodeksu postępowania administracyjnego, na podstawie którego toczą się postępowania w tego rodzaju sprawach: "Postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne". Zakończenie postępowania administracyjnego oznacza wydanie decyzji ostatecznej, tj. takiej, od której nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji, gdyż strona nie skorzystała z przysługującego jej odwołania lub też odwołanie w administracyjnym toku instancji nie przysługuje (art. 16 kpa). Wywodzono, że skoro zaskarżona decyzja została wydana po dniu 27 września 2003 r. ([...] października 2003 r.) to organ administracji winien zastosować przepisy obowiązujące w brzmieniu na dzień jej wydania. Zgodnie z art. 87 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym: "Podczas przejazdu wykonywanego w ramach transportu drogowego kierowca pojazdu samochodowego (...), jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego do kontroli (...) dowód uiszczenia należnej opłaty za korzystanie z dróg krajowych (...)".
Według art. 92 ust. 1 tej ustawy, który stanowi podstawę wymierzenia kary pieniężnej: "Kto wykonuje transport drogowy lub przewozy na potrzeby własne, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy (...) podlega karze pieniężnej (...)", a według ust. 4 art. 92: "Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1, oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik do ustawy".
Dodatkowo Sąd uznał, że wymierzona skarżącemu kara pieniężna w kwocie 4.000 zł nie znajduje podstaw prawnych, albowiem zgodnie z załącznikiem, o którym mowa w art. 92 ust. 4 ustawy o transporcie drogowym ustawodawca rozróżnił kary pieniężne za "wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne bez uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych" przewidując w takim wypadku karę 3.000 zł od znacznie niższej kary, bo w kwocie 500 zł za "wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z nieprawidłowo wypełnioną kartą opłaty drogowej", a ta ostatnia sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie, bowiem pozostaje poza sporem, że skarżący wykupił kartę siedmiodniową opłaty drogowej i wpisał początek jej obowiązywania wskazujący na jej ważność w dniu kontroli, a jedynie nie dopełnił obowiązku prawidłowego jej wypełnienia.
Rozpatrując sprawę ponownie Komendant Powiatowy Policji w O. decyzją z dnia [...] lipca 2006 r., nr [...] nałożył na stronę karę w wysokości 3.000 zł za przejazd po drogach krajowych bez uiszczenia opłaty.
Decyzją z dnia [...] października 2006 r., nr [...], [...] Komendant Wojewódzki Policji w K. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji stwierdzając, że spełnione zostały przesłanki zastosowania wymierzonej kary.
Skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. skargę na tę decyzję.
Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekając w sprawie ww. skargi przyjął, że organy administracji prawidłowo ustaliły, że kompetencja do nałożenia decyzją administracyjną kary ustalonej w załączniku do ustawy o transporcie drogowym nie jest orzekaniem w spawie wykroczenia. Art. 42 w zw. z art. 93 ustawy o transporcie drogowym przewiduje wydawanie decyzji, niezależnie od odpowiedzialności w trybie przepisów o wykroczeniach (art. 92a i art. 93 ustawy o transporcie drogowym).
Prawidłowe jest także - zdaniem Sądu I instancji - ustalenie organów administracji, że przedstawiona do kontroli karta nie miała wpisanego numeru rejestracyjnego, co umożliwiało jej użycie w okresie ważności przez kierowców różnych samochodów i w tym zakresie Sąd nie podzielił zarzutów skarżącego, że nie dopełnił on swych obowiązków w stopniu nieistotnym.
Sąd podzielił pogląd wyrażony w wyroku WSA w Warszawie z dnia 20 grudnia 2005 r., sygn. akt VI SA/Wa 1610/05 (LEX nr 190927), że jeśli karta jest wypełniona wadliwie w sposób, który umożliwia jej ponowne użycie lub przedłużenie jej użycia albo nie pozwala na ustalenie, za który przejazd opłatę uiszczono, a więc ewidentnie wynika z tego, że przedsiębiorca ma na celu uniknięcie opłaty w ogóle (np. sytuacje, w których brak jest wskazania numeru pojazdu lub występuje całkowity brak daty czy też, gdy karta została wypełniona po rozpoczęciu przejazdu, a w karcie dobowej brak jest wpisanych godzin), należy uznać, że opłata nie została uiszczona i karać za jej brak, wymierzając karę pieniężną w wysokości 3.000 zł. Podobnie "brak wpisu w polu dotyczącym numeru rejestracyjnego uniemożliwia kontrolę uiszczenia opłaty za przejazd objęty kontrolą, nie identyfikuje bowiem pojazdu, (wyrok WSA z dnia 9 września 2005 r., sygn. akt VI SA/Wa 1560/05, wyrok WSA z dnia 13 marca 2006 r. sygn. akt VI SA/Wa 2296/05).
Pomimo tego - jak wskazał WSA - należało uchylić zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję, gdyż wydane zostały w oparciu o § 5 ust. 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 14 grudnia 2001 r. - w sprawie uiszczania przez przedsiębiorców opłat za przejazd po drogach krajowych (Dz. U. Nr 150, poz. 1684 ze. zm.) i to niezależnie od daty utraty przezeń mocy wiążącej.
Przepis ten - według Sądu I instancji - bez upoważnienia ustawowego zmienił ustawę o transporcie drogowym. Wywodzono, że ustawa rozróżnia brak karty (kara 3.000 zł, lp. 1.4.1. załącznika do ustawy o transporcie drogowym) oraz nieprawidłowe wypełnienie (kara 1.000 zł, lp. 1.4.3. ww. załącznika). Natomiast § 5 ust. 6 rozporządzenia zaostrzał kary przewidziane ustawą poprzez zrównanie wadliwego wypełnienia karty i jej całkowitego braku. W konsekwencji organy nie dokonały oceny prawnego znaczenia uchybień w wypełnieniu karty opłaty, tj. czy uchybienia dawały możliwość użycia karty w sposób sprzeczny z ustawą.
[...] Komendant Wojewódzki Policji z siedzibą w K. wniósł skargę kasacyjną od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. domagając się jego zmiany poprzez oddalenie skargi N. P. ewentualnie uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię:
- - art. 42 ust. 7 ustawy z dnia 6 września 2001 r. - o transporcie drogowym w związku z § 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 14 grudnia 2001 r. w sprawie uiszczania przez przedsiębiorców opłat za przejazd po drogach krajowych - polegającą na stwierdzeniu, że przepis ustawy nie stanowił upoważnienia ustawowego dla Ministra Infrastruktury do wydania przepisów wykonawczych określających sposób wypełnienia karty opłaty za przejazd po drogach krajowych oraz stwierdzeniu, że przepis § 5 aktu wykonawczego zmienił ustawę o transporcie drogowym poprzez zrównanie wadliwego wypełnienia karty i jej całkowitego braku w konsekwencji zaostrzenia kar przewidzianych ustawą.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor wskazał, że organ stosujący prawo, jakim jest Policja, nie jest uprawniony do badania legalności aktów powszechnie obowiązującego prawa, w tym zakresu delegacji ustawowych dla organów władzy wykonawczej i sposobu wypełnienia tychże delegacji w aktach rangi rozporządzenia. W sprawie będącej przedmiotem postępowania organ zastosował prawidłowo przepisy ustawy i rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 14 grudnia 2001 r. w sprawie uiszczania przez przedsiębiorców opłat za przejazd po drogach krajowych, co stanowi wystarczającą przesłankę uchylenia wyroku WSA w Krakowie. Podniesiono, iż w analogicznych sprawach orzekał m.in. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. (wyrok z dnia 31 maja 2005 r., sygn. akt VI SA/Wa 1265/04, wyrok z dnia 18 maja 2004 r., sygn. akt II SA/Wa 4139/02) uznając, że braki w wypełnieniu karty oznaczają, iż karta nie stanowi dokumentu potwierdzającego wniesienie opłaty, a kontrolujący nie są uprawnieni do dokonywania interpretacji zapisów na wadliwie wypełnionej karcie opłaty drogowej.
Odnośnie sposobu wypełnienia karty opłaty drogowej twierdzono, że uregulowania wprowadzone przez Ministra Infrastruktury w omawianym rozporządzeniu nie wykraczają poza zakres delegacji zawartej w art. 42 ust. 7 ustawy o transporcie drogowym. Przepis ten uprawnia bowiem organ wykonawczy do określenia wzorów dokumentów potwierdzających wniesienie opłaty, co jest tożsame z określeniem sposobu ich wypełniania. Wzory zawierają elementy zmienne, które pozwalają zindywidualizować zarówno osobę wykonującą w danym czasie przejazd po drodze krajowej, jak i pojazd, którym ten przejazd jest wykonywany. Konsekwencją tego są przepisy rozporządzenia wyjaśniające sposób wypełnienia karty opłaty, która bez wspomnianych wpisów pozostaje tylko wzorem z pustymi rubrykami i nie spełnia funkcji wyznaczonej przez ustawodawcę. Powyższe stwierdzenia dotyczą terminu ważności karty, co do którego § 5 ust. 4 nakazuje, aby "wszystkie oznaczone pola karty były wypełnione, przy czym dzień i miesiąc powinien być oznaczony dwiema cyframi, a rok czterema cyframi.
Godzinę przejazdu oznacza się czterema cyframi, z czego dwie pierwsze odpowiadają kolejnym godzinom w 24- godzinnym cyklu dobowym". Jest to czytelny i jednoznaczny opis korzystania z pustego blankietu karty opłaty drogowej, który zgodnie ze wzorem powinien być wypełniony m.in. poprzez wpisanie daty i godziny rozpoczęcia oraz zakończenia przejazdu po drodze krajowej. Nadmieniono, że aktualnie obowiązujące rozporządzenie Ministra Transportu z dnia 8 sierpnia 2006 r. - w sprawie opłat za przejazd po drogach krajowych (Dz. U. Nr 151 poz. 1089) także nakłada na przedsiębiorcę wykonującego przewóz na drogach krajowych obowiązek wypełnienia winiety na odcinku kontrolnym numerów rejestracyjnych pojazdu (§ 4).Bezsporne jest, że N. P. nie uczynił zadość temu obowiązkowi. Dodano nadto, że zgodnie z § 10 rozporządzenia z dnia 8 sierpnia 2006 r. karty opłat nabyte przed wejściem w życie tego rozporządzenia mogą być stosowane i zachowują swoją ważność na okres, na jaki zostały wydane nie później niż do dnia 21 października 2007 r.
Stąd też - według autora skargi kasacyjnej - do oceny ważności karty N. P. prawidłowo zastosowano przepisy rozporządzenia z dnia 14 grudnia 2001 r., pomimo wydania decyzji II instancji w dniu [...] października 2006 r. - dwa dni po utracie mocy obowiązującej przez rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 14 grudnia 2001 r.
Zaznaczono też, że pomimo odrębności w samych kartach opłat obowiązujących na podstawie obu ww. rozporządzeń wykonawczych, jest jedna cecha wspólna - przewoźnik jest obowiązany wpisać w odpowiedniej rubryce numery rejestracyjne pojazdu. W związku z powyższym brak wpisania numerów rejestracyjnych pociąga za sobą w każdym przypadku przyjęcie całkowitego braku karty opłaty, a nie jej wadliwego wypełnienia. Autor skargi kasacyjnej twierdził, że organy dokonały prawidłowej oceny naruszenia przez N. P. przepisu ustawy o transporcie drogowym, a nie przepisu rozporządzenia z dnia 14 grudnia 2001 r. Powyższe powoduje więc, że nie może być mowy o zaostrzeniu kary przez to rozporządzenie poprzez zrównanie wadliwego wypełnienia karty i jej całkowitego braku.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., wskazuje możliwy zakres podstaw zaskarżenia skargą kasacyjną orzeczeń Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.
Zgodnie z nim skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:
- 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;
- 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Błędna wykładnia oznacza przy tym niewłaściwe odczytanie treści przepisu.
Rozpatrywaną skargę kasacyjną oparto jedynie na naruszeniu prawa materialnego, wskazując na błędną - w ocenie strony - wykładnię art. 42 ust. 7 ustawy o transporcie drogowym w zw. z § 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 14 grudnia 2001 r. w sprawie uiszczania przez przedsiębiorców opłat za przejazd po drogach krajowych.
W ocenie składu orzekającego Naczelnego Sądu Administracyjnego skarga zasługiwała na uwzględnienie.
Nie można przede wszystkim zgodzić się ze stwierdzeniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, że § 5 ust. 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 14 grudnia 2001 r. w sprawie uiszczania (...) opłat za przejazd po drogach krajowych zmieniał ustawę o transporcie drogowym.
Przepis § 5 ust. 6 ww. aktu wykonawczego stanowił, że karta opłaty niewypełniona lub wypełniona w sposób inny niż określony w ust. 1 i ust. 3-5, a także zawierająca poprawki nie stanowi dokumentu potwierdzającego wniesienie opłaty.
Zapis ten uznać należy za konsekwencję unormowania zawartego w § 4 ust. 1 i 2 aktu wykonawczego, zgodnie z którymi uiszczenie opłaty następuje poprzez nabycie przez przedsiębiorcę karty opłaty, która następnie podlega wypełnieniu zgodnie z § 5, przy czym wypełniona przed rozpoczęciem przejazdu karta opłaty stanowi dokument potwierdzający wniesienie opłaty (ust.2).
W ocenie składu orzekającego, jeżeli podmiot wykonujący na terytorium RP przewóz drogowy nie posiada dokumentu potwierdzającego, w rozumieniu przytoczonych unormowań, wniesienie opłaty za przejazd pojazdu samochodowego po drogach krajowych - to świadczy to o naruszeniu przepisów dotyczących uiszczenia tych opłat. Naruszenie to może zaś polegać - jak postanowiono w załączniku do ustawy o transporcie drogowym - na wykonywaniu transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne bez uiszczenia opłaty (l.p. 1.4.1. w.w. załącznika - z karą 3.000 zł) lub z nieprawidłowo wypełnioną kartą (l.p. 1.4.4. - z karą 500 zł).
Zbyt daleko idący jest zatem wniosek, że objęty skargą kasacyjną § 5 ust. 6 rozporządzenia zmieniał ustawowe unormowanie, w szczególności zrównywał wadliwe wypełnienie karty i całkowity jej brak a tym samym zaostrzał kary za powyższe naruszenia przewidziane. Brzmienie objętego skargą kasacyjną unormowania, w zestawieniu z ustawowymi unormowaniami dotyczącymi uiszczania opłat za przejazd po drogach krajowych, nie uzasadnia stanowiska zaprezentowanego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny.
W rozpoznawanej sprawie jednakże kwestia ta jest to o tyle bez znaczenia, że ustaleń - prowadzących do zastosowania kary przewidzianej w l.p. 1.4.1. załącznika do ustawy - nie dokonano w oparciu o unormowanie § 5 pkt 6 rozporządzenia.
Jak jednoznacznie wskazał w uzasadnieniu wyroku WSA, fakt niewpisania w karcie opłaty numeru rejestracyjnego pojazdu uznano za wykonywanie transportu bez uiszczenia opłaty w oparciu o ocenę charakteru wadliwości wypełnienia karty - tj. wobec stwierdzenia, że zachodziła możliwości użycia karty przez kierowców różnych samochodów.
Bezsprzecznie ustawa o transporcie drogowym - w będącym jej integralną częścią załączniku - wśród naruszeń przepisów dotyczących uiszczenia opłat za przejazd po drogach krajowych rozróżniała wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne: a/ bez uiszczenia opłaty (l.p. 1.4.1. załącznika), b/ z nieprawidłowo wypełnioną kartą (l.p. 1.4.4. załącznika).
Istotnie ustawodawca wprowadzając ww. rozróżnienie naruszenia przepisów dotyczących uiszczenia opłat za przejazd po drogach krajowych nie sprecyzował, w jakich sytuacjach mamy do czynienia z nieuiszczeniem opłaty, kiedy zaś zachodzi przypadek nieprawidłowego wypełnienia karty opłaty drogowej. Brak też ustawowych wskazówek czy i w jakich sytuacjach nieprawidłowe wypełnienie karty opłaty drogowej może być potraktowane jako brak opłaty.
W tej materii orzecznictwo sądowoadministracyjne wypracowało ogólnie aprobowany pogląd, że wypełnienie karty wadliwie na tyle, że zachodzi możliwość jej ponownego użycia, pozwala na przyjęcie, iż transport wykonywany jest bez uiszczenia opłaty.
Mając powyższe na uwadze, przy przyjętym w niniejszej sprawie przez WSA do wyrokowania stanie faktycznym, zgodzić należy się też z autorem skargi kasacyjnej, że organy orzekały w oparciu o prawidłową ocenę naruszenia przez stronę przepisów ustawy o transporcie drogowym nie zaś w oparciu o kwestionowany przepis rozporządzenia z 14 grudnia 2001 r.
Trafne jest także stanowisko zaprezentowane w skardze kasacyjnej, że przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 14 grudnia 2001 r. w sprawie uiszczania (...) opłat za przejazd po drogach krajowych znajdowały zastosowanie w sprawie.
Wprawdzie w dacie orzekania przez organ II instancji ww. akt wykonawczy nie obowiązywał. W myśl bowiem art. 6 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2005 r. Nr 180, poz.1497) "Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie delegacji zmienianych niniejszą ustawą zachowują moc do czasu wydania nowych przepisów wykonawczych, nie dłużej jednak niż przez okres 12 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy". Nowe rozporządzenie tj. rozporządzenie Ministra Transportu z dnia 8 sierpnia 2006 r. w sprawie opłat za przejazd po drogach krajowych (Dz. U. z 2006 r. Nr 151, poz. 1089) weszło w życie z dniem 21 października 2006 r. (§11).
Oczywiste jest jednak, że mimo to tylko regulacje zawarte w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z 14 grudnia 2001 r. mogły być wzięte pod uwagę do oceny prawidłowości wypełnienia przedmiotowej karty opłaty, zakupionej i wykorzystywanej przez przedsiębiorcę w czasie, gdy obowiązywał ten akt wykonawczy. Podnieść trzeba przy tym, że zgodnie z § 10 tego rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 8 sierpnia 2006 r. w sprawie opłat za przejazd po drogach krajowych "Karty opłat nabyte przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia mogą być stosowane i zachowują swoją ważność przez okres, na jaki zostały wydane, jednak nie dłużej niż do dnia 21 października 2007 r."
Wobec powyższego uchylenie przez WSA zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. z uwagi na jej wydanie w oparciu o § 5 ust. 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 14 grudnia 2001 r. w sprawie uiszczania przez przedsiębiorców opłat za przejazd po drogach krajowych nie znajdowało uzasadnienia.
Z tych względów zawarty w skardze kasacyjnej wniosek o uchylenie wyroku zasługiwał na uwzględnienie, skarga kasacyjna oparta na zarzucie naruszenia prawa materialnego ma usprawiedliwione podstawy.
Skoro w sprawie zachodzi jedynie naruszanie prawa materialnego a nie stwierdza się naruszeń przepisów postępowania, które mogłyby mieć istotny wpływ na wynik sprawy, uzasadniony jest też wniosek o oddalenie skargi kasacyjnej. Zachodzi bowiem sytuacja, o której mowa w art. 188 p.p.s.a.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w rozpatrywanej sprawie za prawidłowe uznał ustalenie przez organ administracyjny, że przedstawiona do kontroli karta opłaty nie miała wpisanego numeru rejestracyjnego, co umożliwiało jej użycie w okresie ważności przez kierowców różnych samochodów.
Jednocześnie w uzasadnieniu swego orzeczenia WSA zaprezentował stanowisko, że brak wpisu w karcie opłaty numeru rejestracyjnego uniemożliwia kontrolę uiszczenia opłaty, nie pozwala bowiem na identyfikację pojazdu. Sąd I instancji aprobował też pogląd, że gdy karta jest wypełniona wadliwie w sposób, który umożliwia jej ponowne użycie lub przedłużenie jej użycia albo nie pozwala na ustalenie, za który przejazd opłatę uiszczono - uznać należy, że opłata nie została uiszczona i karać za jej brak.
Powyższe ustalenia wskazują, że rzeczywisty stan faktyczny sprawy odpowiada hipotetycznemu stanowi faktycznemu wyrażonemu w normie prawnej, tj. w regulacji zawartej w załączniku do ustawy o transporcie drogowym w l.p. 1.4.1.
Bowiem - przypominając ustalenia WSA - karta opłaty bez wpisania numeru rejestracyjnego umożliwia użycie jej przez innych kierowców a możliwość ponownego użycia jest równoznaczna z nieuiszczeniem opłaty.
Tymczasem wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne bez uiszczenia opłaty za przejazd po drogach - a taki stan faktyczny przyjęto w sprawie w sposób niepodważony - oznacza wykonywanie przewozu z naruszeniem obowiązków wynikających z ustawy (art. 42 ust. 1 i art. 87 ust. 1). Nie zasługuje zatem na uwzględnienie stanowisko prezentowane przez N. P., że karta opłaty była jedynie nieprawidłowo wypełniona. Skutkiem naruszenia ww. obowiązku wynikającego z ustawy jest zaś wymierzenie kary pieniężnej - na podstawie art. 92 ust. 1 powołanej wyżej ustawy o transporcie drogowym - w wysokości 3.000 zł (l.p. 1.4.1. załącznika do ustawy).
Chybione były też zarzuty nieuwzględnienia przepisów o przedawnieniu wykroczeń. Nałożenie kary pieniężnej następuje bowiem w oparciu o przepisy ustawy o transporcie drogowym (art. 92 ust. 2). Bezzasadne – co było już przedmiotem rozważań - były nadto zarzuty dotyczące zastosowania do oceny prawidłowości wypełnienia karty opłaty drogowej uchylonego z dniem 22 października 2006 r. - rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 14 grudnia 2001 r.
W tym stanie rzeczy zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji odpowiadały prawu, co uzasadniało oddalenie skargi.
Z tych wszystkich względów, działając na podstawie art. 188 i art. 151 w zw. z art. 193 oraz art. art. 203 pkt 2 powołanej na wstępie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.