Uzasadnienie
Objętym skargą kasacyjną postanowieniem z dnia 26 listopada 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę P. Z. na decyzję Dyrektora M. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Warszawie z dnia [...] sierpnia 2014 r. w przedmiocie odmowy przyznania płatności rolnośrodowiskowej.
Sąd pierwszej instancji wskazał, że P. Z. reprezentowany przez radcę prawnego wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Dyrektora M. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Warszawie z dnia [...] sierpnia 2014 r.
W wykonaniu zarządzenia z dnia 5 listopada 2014 r., wezwano pełnomocnika skarżącego do usunięcia braków formalnych skargi ujawnionych na etapie jej wstępnego badania, tj. do nadesłania pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu strony skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi oraz potwierdzenia takiego umocowania w dacie sporządzenia i wniesienia skargi.
W odpowiedzi na wezwanie pełnomocnik skarżącego nadesłał kserokopię pełnomocnictwa z dnia 17 kwietnia 2014 r.
W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, wobec nadesłania przez pełnomocnika skarżącego jedynie kserokopii pełnomocnictwa Sąd pierwszej instancji wskazał, iż na podstawie art. 48 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) zamiast oryginału dokumentu strona może złożyć odpis dokumentu, jeżeli jego zgodność z oryginałem została poświadczona przez notariusza albo przez występującego w sprawie pełnomocnika strony będącego adwokatem, radcą prawnym, rzecznikiem patentowym lub doradcą podatkowym.
W tym stanie rzeczy zdaniem Sądu pierwszej instancji należało uznać, iż pełnomocnik skarżącego nie wykonał należycie wezwania Sądu i na podstawie art. 58 § 1 p.p.s.a. odrzucił skargę, przyjmując iż nie uzupełniono jej braków formalnych w wyznaczonym terminie.
W skardze kasacyjnej P. Z. działając przez pełnomocnika - radcę prawnego, zarzucił zaskarżonemu postanowieniu naruszenie przepisów postępowania, tj.
- - art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 67 § 1 p.p.s.a. poprzez odrzucenie skargi w sytuacji, w której w aktach postępowania administracyjnego posiadanych przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w chwili odrzucenia skargi znajdowały się dokumenty wykazujące umocowanie pełnomocnika, co miało istotny wpływ na wynik sprawy.
Autor skargi kasacyjnej wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do art. 49 § 1 p.p.s.a. jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. W przypadku stwierdzenia braków formalnych skargi z przepisu art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. wynika, że gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi, wojewódzki sąd administracyjny odrzuca skargę. W myśl art. 46 p.p.s.a. skarga musi spełniać wymagania przewidziane dla każdego pisma procesowego w postępowaniu sądowym, a ponadto, zgodnie z art. 57 § 1 pkt 1-3 p.p.s.a., zawierać elementy przewidziane tylko dla skargi.
W sytuacji gdy strona skarżąca jest reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, to zgodnie z art. 37 § 1 p.p.s.a. przy pierwszej czynności procesowej dołącza on do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub uwierzytelniony odpis pełnomocnictwa. Powyższy obowiązek potwierdza art. 46 § 3 p.p.s.a., z którego wynika, że pełnomocnik wnoszący pismo dołącza do niego pełnomocnictwo, jeśli przedtem go nie złożył.
W orzecznictwie wskazywano, że obowiązek złożenia pełnomocnictwa do występowania przed sądami administracyjnymi przy wnoszeniu skargi nie powstaje, gdy pełnomocnictwo to zostało już złożone w postępowaniu administracyjnym (warunkiem jest zatem, aby pełnomocnictwo obejmowało umocowanie do działania w imieniu strony także przed sądami administracyjnymi). Wniosek taki wyprowadzono z treści art. 133 § 1 (mającego z mocy art. 166 p.p.s.a. zastosowanie także do postanowień), nakazującego sądowi wydawanie orzeczeń na podstawie akt sprawy, przez które należy rozumieć zarówno akta sądowe, jak i akta z postępowania administracyjnego (vide postanowienie NSA z dnia 7 października 2014 r., sygn. akt I GSK 1670/14, z dnia 25 kwietnia 2006 r., sygn. akt I OSK 450/06, z dnia 7 marca 2008 r., sygn. akt II OSK 286/08, por. także J.P. Tarno: "Postępowanie przed sądami administracyjnymi. Komentarz.", Wydawnictwo LexisNexis, Warszawa 2010, Wydanie 3, str. 135).
W okolicznościach rozpoznawanej sprawy Sąd pierwszej instancji zobowiązał pełnomocnika skarżącego do uzupełnienia braków formalnych skargi w postaci złożenia pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu strony przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi. Pełnomocnik złożył w tym terminie jedynie ksero pełnomocnictwa wobec czego WSA w Warszawie na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. odrzucił skargę.
Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że odrzucenie skargi przez Sąd pierwszej instancji było nieprawidłowe. Należy wskazać, że akta postępowania administracyjnego są częścią akt sądowych na podstawie których orzeka sąd, a w rozpatrywanej sprawie w aktach administracyjnych znajduje się skuteczne pełnomocnictwo z dnia 17 kwietnia 2014 r. udzielone przez P. Z. radcy prawnemu A. B., do działania w sprawie odmowy płatności rolnośrodowiskowej, przed ARiMR w P., ARiMR Oddziałem Regionalnym w W., przed właściwymi sądami administracyjnymi WSA i NSA (str. 31 akt administracyjnych). Treść tego pełnomocnictwa wskazuje, że obejmuje ono umocowanie do reprezentowania skarżącego przed właściwymi sądami administracyjnymi. Z akt rozpoznawanej sprawy nie wynika natomiast, żeby to pełnomocnictwo zostało cofnięte lub wypowiedziane.
Nadto Sąd pierwszej instancji, zgodnie z art. 49 § 1 p.p.s.a, w związku z przesłaniem nie uwierzytelnionej kopii pełnomocnictwa, powinien był wezwać pełnomocnika do uzupełnienia braku formalnego przesłanego pełnomocnictwa w postaci nadesłania oryginału lub uwierzytelnionej kopi pełnomocnictwa.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.