Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 24 marca 2015 r., sygn. akt III SA/Lu 80/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w L. oddalił skargę E. Spółki z o.o. w K. na rozstrzygnięcie [...] w L. w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu z budżetu Unii Europejskiej.
Przedstawiając stan sprawy Sąd I instancji wskazał, że E. Spółka z o.o. złożyła wniosek o dofinansowanie projektu pt. "Budowa instalacji odnawialnego źródła energii wykorzystującej energię promieniowania słonecznego" w konkursie ogłoszonym w ramach I Osi Priorytetowej, Działania 1.4B Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa [...] 2007-2013 (RPO WL 2007-2013).
Pismem z dnia [...] maja 2013 r. [...] w L. (dalej: A. lub LAWP) wezwała Spółkę do uzupełnienia/poprawy dokumentów, wskazując, że wniosek zawiera 18 braków/błędów.
Spółka pismem z dnia 24 czerwca 2013 r. złożyła poprawę dokumentacji aplikacyjnej.
Pismem z dnia [...] lipca 2013 r. LAWP odrzuciła wniosek z uwagi na brak obligatoryjnego załącznika nr 11 - kopii prawomocnego pozwolenia na budowę lub kopii zgłoszenia właściwemu organowi zamiaru wykonania robót budowlanych.
Wskutek wniesionego przez Spółkę protestu z dnia [...] sierpnia 2013 r. [...] rozstrzygnięciem z dnia [...] września 2013 r. - uznała protest zasadny z uwagi na to, że na etapie badania w oparciu o kryteria formalnych poprawności nie uwzględniono komunikatu z dnia 9 stycznia 2013 r., w związku z którym dopuszczalne jest, aby decyzje o pozwoleniu na budowę zawierały datę późniejszą niż data złożenia pierwotnej wersji wniosku o dofinansowanie.
Następnie pismem z dnia [...] listopada 2013 r. LAWP wezwała Spółkę do uzupełnienia/poprawy dokumentów, wyjaśniając, że należy w ramach załącznika nr 11 złożyć prawomocne pozwolenie na budowę obejmujące swoim zakresem całość planowanej do realizacji inwestycji.
Pismem z dnia [...] listopada 2013 r. Spółka poinformowała, że prawomocna decyzja o pozwoleniu na budowę, uprawomocniona w dniu 6 sierpnia 2013 r., jest w posiadaniu LAWP, ponieważ była załącznikiem do pisma protestowego z dnia [...] sierpnia 2013 r. Końcowo Spółka wniosła o bezzwłoczne przekazanie wniosku o dofinansowanie do oceny merytorycznej.
Pismem z dnia [...] stycznia 2014 r. A. poinformowała Spółkę o odrzuceniu wniosku, wyjaśniając, że wniosek nie spełnia kryterium formalnego poprawności: "Wniosek zawiera wszystkie wymagane załączniki określone w dokumentacji konkursowej: Kopia prawomocnego pozwolenia na budowę lub kopia zgłoszenia właściwemu organowi zamiaru wykonania robót budowlanych". LAWP końcowo podniosła, że projekt w kontekście daty samego wniosku jak i decyzji o pozwoleniu na budowę jest niewykonalny.
Rozpatrując wniesiony pismem z dnia [...] stycznia 2014 r. przez Spółkę protest, LAWP rozstrzygnięciem z dnia [...] lutego 2014 r. uznała go za zasadny, wskazując, że ocena wykonalności projektu przeprowadzona została wadliwie.
Następnie, pismem z dnia [...] kwietnia 2014 r., A. poinformowała Spółkę o odrzuceniu wniosku, ze względu na niespełnienie kryterium formalnego poprawności: "Wniosek zawiera wszystkie wymagane załączniki określone w dokumentacji konkursowej: Kopia prawomocnego pozwolenia na budowę lub kopia zgłoszenia właściwemu organowi zamiaru wykonania robót budowlanych". LAWP wyjaśniła, że wnioskodawca na etapie ponownej oceny formalnej został wezwany do uzupełnienia kopii prawomocnego pozwolenia na budowę, przy uwzględnieniu możliwości, że termin jego uprawomocnienia może mieścić się w dniach od 6 lutego 2013 r. do 11 lipca 2013r., bowiem w tym okresie ocena formalna projektów w ramach konkursu przeprowadzona miała być przez pracowników Oddziału Oceny Projektów LAWP. Zdaniem A., mimo precyzyjnego w treści wezwania wnioskodawca nie był w stanie złożyć w terminie dokumentacji spełniającej wyżej wymienionego wymogu.
Spółka złożyła protest od tej informacji, a rozstrzygnięciem z dnia [...] maja 2014 r. A. uznała protest zasadny. W opinii LAWP instytucja nie jest uprawniona do formułowania w treści wezwania do formalnej korekty aplikacji, dodatkowych - niewynikających wprost z zapisów dokumentacji konkursowej – wymogów warunkujących uznanie prawidłowości przedkładanej poprawy wniosku o dofinansowanie. Skoro Spółka złożyła na etapie poprawy formalnej aplikacji prawomocną decyzję o pozwoleniu na budowę, oceniający nie byli uprawnieni do odrzucenia wniosku w oparciu o ustalenie, że decyzja o pozwoleniu na budowę nie uzyskała waloru prawomocności przed wyznaczoną graniczną datą.
Po skierowaniu wniosku do oceny merytorycznej, pismem z dnia [...] lipca 2014 r. A. wezwała Wnioskodawcę do uzupełnienia/poprawy dokumentów.
Po ustosunkowaniu się przez Spółkę w piśmie z dnia 5 sierpnia 2014 r. do powyższego wezwania, LAWP pismem z dnia [...] września 2014 r. poinformowała wnioskodawcę, że wniosek nie otrzymał dofinansowania z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego. Wniosek z liczbą 79 pkt został umieszczony na liście rezerwowej. Ze względu na wygaśnięcie podstaw prawnych dla udzielania regionalnej pomocy inwestycyjnej w okresie programowania 2007-2013, nie jest możliwe wybieranie projektów do dofinansowania.
Po rozpatrzeniu wniesionego przez Spółkę protestu, LAWP pismem z dnia [...] października 2014 r. uznała protest za zasadny, stwierdzając, że oceniający wykroczyli poza ustawowy zakres oceny (czyli badania zamierzenia projektowego), powołując się na wygaśnięcie podstaw prawnych udzielania dofinansowania. Ponadto, informacja o negatywnej ocenie nie zawierała wskazania kryterium, którego wymogi miałyby nie zostać spełnione, co oznacza, że naruszony w ten sposób został przepis art. 30a ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (tekst jedn. Dz. U. z 2009 r. Nr 84, poz. 712 ze zm.; dalej: u.z.p.p.r.).
Następnie pismem z dnia [...] listopada 2014 r. A. poinformowała Spółkę, że wniosek nie otrzymał dofinansowania. LAWP poinformowała również o utworzeniu listy rezerwowej projektów zgłoszonych do dofinansowania.
Po rozpatrzeniu wniesionego przez Spółkę pismem z dnia [...] listopada 2014 r. protestu, LAWP pismem z dnia z dnia [...] grudnia 2014 r. uznała go za niezasadny. LAWP, odnosząc się do kolejno wskazanych przez Spółkę zarzutów, nie uwzględniła ich. Końcowo wskazała, że dokonane przez Spółkę zestawienie projektów, którym przyznane zostało wsparcie, jasno wskazuje, iż dofinansowanie udzielane było do czerwca 2014 r. Później przeprowadzona ocena strategiczna projektu Spółki doprowadziła do umieszczenia go na liście rezerwowej (ósma lista rezerwowa), razem z innym wnioskodawcą. Dotychczas żaden z nich nie został zaproszony do zawarcia umowy o dofinansowanie. Możliwość zaproszenia warunkowana jest dostępnością alokacji możliwej do zakontraktowania.
Skargę na powyższe rozstrzygnięcie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w L. wniosła Spółka E. Sąd I instancji uzasadniając oddalenie skargi na podstawie art. 30c ust. 3 pkt 2 u.z.p.p.r. przede wszystkim stwierdził, że Spółka zarzuca odmowę finansowania ze względu na opóźnienie w ocenie merytorycznej projektu. W ocenie WSA analiza akt sprawy nie potwierdza stanowiska Spółki. Zdaniem Sądu I instancji wnioskodawca chcąc uzyskać środki musi podjąć wszelkie kroki, aby jego wniosek odpowiadał wszystkim wymogom określonym w jawnej dokumentacji konkursowej.
Zatem to na Spółce spoczywał obowiązek dokonania kwalifikacji, czy realizacja jej projektu infrastrukturalnego wymaga pozwolenia na budowę, czy też zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych, a odpowiedzialność za ocenę warunków prawnych, niezbędnych do realizacji przygotowywanej do przedstawienia w ramach konkursu inwestycji, ponosi wyłącznie wnioskodawca. Zdaniem Sądu I instancji przyjęcie przez skarżącą błędnych założeń co do obowiązków publicznoprawnych, związanych z realizacją projektu oraz nieuprawnione przyjęcie, że może być on realizowany bez uzyskania pozwolenia na budowę, jak również odstąpienie przy składaniu pierwotnego wniosku od dokumentacji konkursu, obligującej do przedstawienia załącznika nr 11, wpłynęło na tryb i czas oceny zgłoszonego wniosku. Niemniej jednak, mimo względnie długiego czasu oceny wniosku, w świetle wskazanej wyżej dokumentacji konkursowej Sąd za prawidłowe uznał przeprowadzenie przez LAWP oceny projektu Spółki.
Odnosząc się do wniosku skarżącej o uwzględnienie skargi i stwierdzenie, że ocena została przeprowadzona w sposób naruszający prawo, na podstawie art. 30i u.z.p.p.r., WSA wskazał, że przepis art. 30i pkt 1 u.z.p.p.r. nakłada na instytucję zarządzającą obowiązek pozostawienia protestu bez rozpatrzenia w przypadku wyczerpania alokacji. Z kolei sąd, uwzględniając skargę stwierdza tylko, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo, jednakże nie przekazuje sprawy do ponownego rozpatrzenia. Intencją wprowadzenia przepisu art. 30i pkt 1 u.z.p.p.r. jest bezprzedmiotowość ponownej oceny projektu w postępowaniu protestowym ze względu na niemożliwość jego realizacji. Uwzględnienie skargi i stwierdzenie przez sąd naruszenia prawa nie zmienia sytuacji prawnej wnioskodawcy lub innych uczestników procedury konkursowej. Może jednak stanowić przesłankę odpowiedzialności IZ za szkodę wyrządzoną wnioskodawcy na skutek błędnej oceny projektu, dochodzonej na podstawie przepisów kodeksu cywilnego.
Mając powyższe na uwadze, czyniąc zadość obowiązkowi wynikającemu z art. 30i pkt 2 u.z.p.p.r., Sąd postanowił na rozprawie dopuścić dowód z dokumentu złożonego przez LAWP na okoliczność środków pozostałych do podziału w ramach alokacji dla programu 2007-2013 oraz dowód z dokumentu stanowiących załączniki do skargi na okoliczność treści list rankingowych. Z dokumentu tego wywiódł, że alokacja środków europejskich dla Działania 1.4 nie została wyczerpana i wynosi ponad 3 mln zł, a z dodaniem środków krajowych ponad 15% całkowita alokacja to około 3,4 mln zł. Kwota ta jest dynamiczna, a w dniu 30 czerwca 2014 r., a więc w dacie ostatniej listy rankingowej, pozostała alokacja wynosiła ok. 800.000 zł.
Sąd I instancji stwierdził, że w dacie rozstrzygnięcia protestu nie mogła być zawarta umowa o dofinansowanie projektu, ponieważ wygasła podstawa do udzielania regionalnej pomocy inwestycyjnej w okresie programowania 2007 – 2013. Słuszne było więc umieszczenie projektu na liście rezerwowej do czasu kiedy będzie możliwe rozdysponowanie środków niewyczerpanej alokacji.
Udzielanie pomocy inwestycyjnej było możliwe, ponieważ podlegała ona wyłączeniu od ogólnego zakazu udzielania pomocy publicznej na podstawie przepisów rozporządzenia Komisji (WE) Nr 800/2008 z dnia 6 sierpnia 2008 r. uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne ze wspólnym rynkiem w zastosowaniu art. 87 i 88 Traktatu (ogólne rozporządzenie w sprawie wyłączeń blokowych) (Dz. U. UE Nr L 214 z dnia 9 sierpnia 2008 r., s. 3). Rozporządzenie to stosowane było do 30 czerwca 2014 r. Zgodnie z art. 44 ust. 3 tego aktu wygaśnięcie wyłączenia od zakazu pomocy publicznej programów pomocy regionalnej następowało z dniem wygaśnięcia zatwierdzonych map pomocy regionalnej. Zgodnie z § 24 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia 15 grudnia 2010 r. w sprawie udzielania regionalnej pomocy inwestycyjnej w ramach regionalnych programów operacyjnych (Dz. U. Nr 239, poz. 1599 ze zm.) pomoc na nowe inwestycje jest udzielana do dnia określonego w art. 44 ust. 3 zdanie drugie Rozporządzenia Nr 800/2008.
Mapy pomocy regionalnej wygasły z dniem 30 czerwca 2014 r. - zgodnie z § 9 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 13 października 2006 r. w sprawie ustalenia mapy pomocy regionalnej (Dz. U. Nr 190, poz. 1402 ze zm.).
Zdaniem Sądu odpadnięcie podstawy do podpisywania umów w związku z nieobowiązywaniem aktu prawnego nie było równoznaczne z wyczerpaniem alokacji, ponieważ w ustawie mówi się o alokacji środków na realizację projektów, a nie przeszkodzie prawnej do podpisania umowy. Mając powyższe na uwadze, wobec niewyczerpania alokacji, tak na etapie oceny projektu jak i na etapie kontroli sądowej nie zaistniała przesłanka zastosowania art. 30i pkt 2 u.z.p.p.r.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła E. Spółka z o.o., zaskarżając to orzeczenie w całości, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA, a także o zasądzenie kosztów postępowania.
- I. Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj:
- 1. art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 30e w zw. z art. 30c ust. 3 pkt 2 w zw. z art. 28 ust. 1 pkt 3, art. 29 ust. 4, art. 26 ust. 2 u.z.p.p.r. polegające na oddaleniu skargi mimo nałożenia przez LAWP na skarżąca bez podstawy prawnej na etapie oceny formalnej obowiązku przedłożenia pozwolenia na budowę prawomocnego najpóźniej na dzień 11 lipca 2013 r., co w efekcie skutkowało wielomiesięcznym opóźnieniem w przekazaniu projektu do oceny merytorycznej, a po dokonaniu oceny merytorycznej umieszczeniem na liście rezerwowej; natomiast gdyby projekt został przekazany do oceny merytorycznej, chociażby po uzupełnieniu pismem z dnia [...] listopada 2013 r. przy liczbie punktów 79 otrzymałby dofinansowanie, co wynika z list rankingowych dopuszczonych, jako dowód na rozprawie w zestawieniu z czasem trwania oceny merytorycznej niniejszego projektu (od 24 czerwca 2014 r. do 9 września 2014 r.);
- 2. art. 141 § 4 w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 30e u.z.p.p.r. przez niewyjaśnienie podstawy rozstrzygnięcia, tj. przez nieodniesienie się do zarzutów skargi przede wszystkim w zakresie bezprawnego nałożenia przez LAWP wymogu przedłożenia decyzji o pozwoleniu na budowę prawomocną najpóźniej na dzień 11 lipca 2013 r. (vide pismo LAWP z 6 listopada 2013 r.), co w tym konkretnym przypadku było zasadniczym powodem, dla którego projekt nie znalazł się na kolejnych listach rankingowych opublikowanych do 30 czerwca 2014 r. mimo że otrzymał wyższą liczbę punktów niż projekty wyłonione w ramach tych list;
- 3. art. 141 § 4 p.ps.a. w zw. z art. 30e w zw. z art. 5 pkt 11 u.z.p.p.r., przez przyjęcie, jako podstawy prawnej rozstrzygnięcia, przepisu, który nie obowiązywał w chwili wyrokowania - został uchylony z dniem 28 czerwca 2013 r. na podstawie ustawy z dnia 19 kwietnia 2013 r. (Dz. U. z 2013 r., poz. 714);
- II. Na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie prawa materialnego, tj. art. 28 ust. 1 pkt 3, art. 29 ust. 4, art. 26 ust. 2 u.z.p.p.r. przez błędną wykładnię i przyjęcie, że mimo "względnie długiego czasu oceny przedmiotowego wniosku" działanie LAWP było prawidłowe w sytuacji, gdy prawidłowa wykładnia ww. przepisów prowadzi do wniosku, że na skutek bezprawnego nałożenia na skarżącą obowiązku, o którym mowa w zarzucie 1.1. skargi kasacyjnej doszło do rażącego naruszenia zasady równości i zasady przejrzystości konkursu.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną LAWP wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej w całości i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W myśl art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpią - jak w tej sprawie - przesłanki nieważności postępowania, enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 pkt 1-6 p.p.s.a., to Naczelny Sąd Administracyjny, kontrolując zaskarżony wyrok, zobowiązany jest ograniczyć się do zbadania, czy wyrok ten uchybia przepisom wskazanym w skardze kasacyjnej w ramach podstaw z art. 174 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny nie jest bowiem uprawniony do powtórnego badania zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego (ad meritum) w jego całokształcie.
Sąd kasacyjny nie może doprecyzowywać podstaw kasacyjnych ani domyślać się intencji strony, co do zamiaru postawienia konkretnych zarzutów. Przytoczenie podstawy kasacyjnej wymaga podania przez stronę konkretnego przepisu (konkretnej jednostki redakcyjnej) określonego aktu prawnego, który zdaniem strony został naruszony przez Sąd pierwszej instancji, wskazanie na czym to naruszenie polegało oraz jaki mogło mieć wpływ na wynik sprawy (por. uzasadnienie postanowienia SN z dnia 7 kwietnia 1997 r., III CKN 29/97, OSNC 1997, nr 6–7, poz. 96 oraz postanowienia NSA z 8 marca 2004 r., sygn. akt FSK 41/04; z 1 września 2004 r., sygn. akt FSK 161/04; z 24 maja 2005 r., sygn. akt FSK 2302/04; a także wyrok NSA z 25 marca 2014 r., sygn. akt I GSK 705/12).
Mając powyższe na uwadze skład orzekający Naczelnego Sądu Administracyjnego uznał, że skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. Podstawy, na których została oparta, nie mogły bowiem być uznane za skuteczne.
Odnosząc się w pierwszej kolejności do naruszenia art. 141 § 4 w związku z art. 134 § 1 p.p.s.a. (co do zasady znajdujących zastosowanie w sprawie z mocy art. 30e u.z.p.p.r.) należy stwierdzić, że zarzut uchybienia tym przepisom w ich wzajemnym "powiązaniu" jest niezrozumiały.
Art. 141 § 4 powołanej ustawy określa ustawowe wymogi uzasadnienia, stanowiąc, że uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie /.../.
Z kolei art. 134 § 1 p.p.s.a. stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Zakres regulacji powołanych przepisów i ich funkcja są zatem różne.
W orzecznictwie i doktrynie wywodzi się, że brak związania, o którym mowa w art. 134 § 1 p.p.s.a., wskazuje, że Sąd I instancji nie jest skrępowany sposobem sformułowania skargi, przytoczonymi argumentami, a także zgłoszonymi wnioskami, zarzutami i żądaniami. Z kolei rozstrzygnięcie "w granicach danej sprawy" oznacza, że sąd nie może uczynić przedmiotem rozpoznania legalności innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę.
Autor skargi kasacyjnej nie wyjaśnia w czym upatruje uchybienie art. 134 § 1 p.p.s.a., w szczególności nie podnosi, że Sąd I instancji rozpoznając sprawę nie wyszedł ponad podnoszone przez stroną zarzuty.
W kwestii zaś "granic sprawy" należy natomiast mieć na względzie, że jej przedmiotem była ocena projektu. Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego wyroku Sąd I instancji podkreślił, że strona w istocie nie kwestionowała wyniku oceny projektu pod kątem merytorycznym (79 punktów) lecz zarzucała opóźnienie w dokonaniu tej oceny, skutkujące odmowę dofinansowania. Sąd I instancji podzielił przy tym stanowisko organu, że prawidłowe było umieszczenie projektu na liście rezerwowej, umowa o dofinansowanie projektu nie mogła bowiem zostać zawarta, ponieważ wygasła podstawa do udzielenia regionalnej pomocy inwestycyjnej w okresie programowania 2007-2013. Stanowisko to - zdaniem WSA - znajduje oparcie w treści art. 44 ust. 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/2008 z dnia 6 sierpnia 2008 r. uznające niektóre rodzaje pomocy za zgodne ze wspólnym rynkiem w zastosowaniu art. 87 i 88 Traktatu (ogólne rozporządzenie w sprawie wyłączeń blokowych) oraz § 24 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego z 15 grudnia 2010 r. w sprawie udzielania regionalnej pomocy inwestycyjnej w ramach regionalnych programów operacyjnych jak i § 9 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 13 października 2006 r. w sprawie ustalenia mapy pomocy regionalnej.
Według § 24 wskazanego rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego, pomoc na nowe inwestycje jest udzielana do dnia określonego w art. 44 ust. 3 zdanie drugie Rozporządzenia Nr 800/2008 – zgodnie z którym wyłączenie programów pomocy regionalnej wygasa z dniem wygaśnięcia zatwierdzonych map pomocy regionalnej. Stosownie zaś do § 9 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 13 października 2006 r. w sprawie ustalenia mapy pomocy regionalnej Rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2007 r. i obowiązuje do dnia 30 czerwca 2014 r.
W skardze kasacyjnej nie postawiono zarzutu naruszenia przytoczonych wyżej przepisów. Zasadność informacji, że z podanej w niej przyczyny wniosek nie otrzymał dofinansowania - w myśl powołanej na wstępie zasady związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej - pozostaje zatem poza zakresem kontroli kasacyjnej. Nie powinno jednak budzić wątpliwości, że skoro Sąd I instancji odniósł się do merytorycznej oceny projektu (w sensie ilości otrzymanych punktów) oraz przyczyn braku możliwości zawarcia umowy o dofinansowanie - to znaczy, że sprawa została rozpoznana w jej granicach, w rozumieniu art. 134 § 1 p.p.s.a.
W granicach sprawy - wbrew stanowisku autora skargi kasacyjnej - nie mieściły się natomiast kwestie będące przedmiotem rozpoznanych pozytywnie dla strony protestów, wnoszonych od wcześniejszych negatywnych informacji o wynikach oceny projektu.
W świetle przedstawionego przedmiotu sprawy i jej granic niezasadny jest też zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. jak i zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego - wskazanych w pkt. II petitum skargi kasacyjnej.
Co do art. 141 § 4 p.p.s.a. należy przypomnieć, że przepis ten może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną, jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia (por. uchwała NSA z dnia 15 lutego 2010 r. II FPS 8/09). Ponadto przepis ten, jako przepis postępowania, może być skuteczną podstawą skargi kasacyjnej tylko na zasadzie określonej art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Zatem konieczne jest wykazanie, że ewentualne braki uzasadnienia - co do zwięzłego przedstawienia stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienia - mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Tymczasem, skoro przedmiotem rozpoznawanej sprawy - jak już wskazano - była informacja o tym, że projekt nie uzyskał wsparcia (z powodu upływu terminu 14 czerwca 2014 r.) oraz został umieszczony na liście rezerwowej (ze wskazaniem o liczby otrzymanych punktów za ocenę merytoryczną) to brak podstaw by stwierdzić, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku przez brak odniesienia się do zarzutów związanych z wymogiem złożenia pozwolenia na budowę uchybiało art. 141 § 4 p.p.s.a. w sposób mający istotny wpływ na jej wynik.
Niewątpliwie w myśl art. 29 ust. 4 u.z.p.p.r., do czasu zawarcia wszystkich umów o dofinansowanie projektu z beneficjentami wyłonionymi w konkursie lub w wyniku rozpatrzenia środków odwoławczych przewidzianych w ustawie, instytucja ogłaszająca konkurs nie może spowodować pogorszenia zasad konkursu, warunków realizacji projektu oraz nakładać na podmioty ubiegające się o dofinansowanie dodatkowych obowiązków. Ponadto, stosownie do art. 26 ust. 2 powołanej ustawy, Instytucja zarządzająca, wykonując zadania, o których mowa w ust. 1, powinna uwzględniać zasadę równego dostępu do pomocy wszystkich kategorii beneficjentów w ramach programu oraz zapewniać przejrzystość reguł stosowanych przy ocenie projektów.
Jednakże zarzut uchybienia tym przepisom strona wiąże z obowiązkiem przedłożenia w określonym czasie pozwolenia na budowę. Tymczasem kwestia ta nie legła u podstaw zaskarżonej informacji i – na co także zwracano już uwagę – była przedmiotem pozytywnie rozpoznanych protestów na wcześniejsze informacje o negatywnej ocenie projektu.
Fakt, że doszło do zawarcia umów z podmiotami, które otrzymały w wyniku oceny projektu mniejszą niż skarżąca spółka ilość punktów także nie świadczy o naruszeniu zasady równego dostępu do pomocy wszystkich kategorii beneficjentów w ramach programu oraz zasady zapewnienia przejrzystość reguł stosowanych przy ocenie projektów. Przede wszystkim należy podnieść, że zgodnie z art. 30f u.z.p.p.r. - zarzutu naruszenia którego nie postawiono - przewidziana ustawą procedura odwoławcza nie wstrzymuje zawierania umów z wnioskodawcami, których projekty zostały zakwalifikowane do dofinansowania.
W przedstawionym stanie sprawy nie można też mówić o naruszeniu art. 28 ust. 1 pkt 3 u.z.p.p.r. Zgodnie z tym przepisem bowiem w ramach programu operacyjnego mogą być dofinansowane tylko projekty wyłonione w trybie konkursu.
Wniosku o uchylenie zaskarżonego wyroku nie uzasadnia w końcu zarzut powołania w uzasadnieniu wyroku przez Sąd I instancji art. 5 pkt 11 u.z.p.p.r. Istotnie, przepis ten - wskutek uznania go przez Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 12 grudnia 2011 r. sygn. akt P 1/11 za niezgodny z art. 87 Konstytucji RP, przez to, że dopuszczał uregulowanie praw i obowiązków wnioskodawców w trakcie naboru projektów finansowanych z programu operacyjnego poza systemem źródeł powszechnie obowiązującego prawa - nie obowiązywał w dacie wyrokowania. Powyższe, z racji materii jaką przepis regulował, w rozpoznawanej sprawie nie miało jednak wpływu na rozstrzygnięcie.
Z tych wszystkich względów podstawy, na których skargę kasacyjną oparto, nie mogły być uznane za usprawiedliwione.
Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 oraz 204 pkt 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.