Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 9 kwietnia 2015 r., sygn. akt II SA/Ke 1002/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. oddalił skargę M. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] września 2013 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień diagnosty.
W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku, a także w piśmie z dnia 18 kwietnia 2015 r. skarżący złożył wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Uzasadniając wniosek podniósł, że jest ojcem trójki dzieci, wobec których ma zasądzone alimenty. Wykonanie decyzji spowoduje utratę pracy, a co za tym idzie źródła utrzymania, co w konsekwencji może spowodować trudności w wywiązywaniu się z obowiązków alimentacyjnych oraz spłacaniu kredytów, skutkujące możliwością eksmisji z mieszkania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek zasługuje na uwzględnienie.
Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 16 kwietnia 2007 r., sygn. akt I GPS 1/07 (publik. ONSAiWSA 2007, nr 4 poz.
77) przesądził, że w postępowaniu kasacyjnym, wszczętym na skutek wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku oddalającego skargę, dopuszczalne jest wstrzymanie wykonania decyzji na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) w związku z art. 193 tej ustawy. Przy czym, stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności przez sąd może nastąpić tylko na wniosek skarżącego.
Podkreślenia wymaga, że na etapie postępowania przed Sądem I instancji skarżący uzyskał ochronę tymczasową na mocy postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. z dnia 12 grudnia 2013 r. wstrzymującego wykonanie zaskarżonej decyzji. Postanowienie to jednak upadło na skutek wyroku Sądu I instancji oddalającego skargę (art. 61 § 6 p.p.s.a. w brzmieniu obwiązującym w dniu wydania wyroku Sądu I instancji).
Wobec powyższego skarżący wniósł skargę kasacyjną wraz z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W tym miejscu wypada zauważyć, że zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Jak wynika z treści przytoczonego przepisu, katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia jest zamknięty. Strona składająca wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu winna uprawdopodobnić twierdzenie, że jego wykonanie wyrządzi znaczną szkodę lub spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Sąd rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności nie bada zasadności samej skargi lecz jedynie – co wymaga podkreślenia – spełnienie przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a.
W rozpoznawanej sprawie, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie ulega wątpliwości, że cofnięcie uprawnień, na podstawie których skarżący wykonuje zawód diagnosty, który jest jego zasadniczym i stałym źródłem dochodu, doprowadzi do utraty przez niego głównego źródła utrzymania, co jest wystarczającą przesłanką do stwierdzenia, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia wnioskodawcy znacznej szkody lub wyrządzenia trudnych do odwrócenia skutków, w szczególności w sytuacji, gdy na skarżącym ciąży obowiązek utrzymania rodziny (tak też NSA w postanowieniu z dnia 30 października 2014 r., sygn. akt II GSK 2487/14).
W związku z powyższym, ponieważ zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, wnioskodawca uprawdopodobnił wystąpienie przesłanki określonej w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji należało uwzględnić.
Mając na uwadze, że w rozpoznawanej sprawie zaistniały przesłanki do wstrzymania wykonania decyzji, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. w zw. z art. 193 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.