Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 29 kwietnia 2014 r., sygn. akt V SA/Wa 70/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalił skargę G. Sp. z o.o. w D. na rozstrzygnięcie Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] lipca 2013 r. w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej ze środków unijnych.
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia zawartego w piśmie z dnia 31 lipca 2013 r. ARiMR wskazała, że w trakcie weryfikacji wniosku o przyznanie pomocy złożonego przez G. Sp. z o.o. w organizacji, w oparciu o posiadane informacje ustalono, że w ramach tego samego naboru, oprócz wniosku złożonego przez ww. spółkę, wnioski złożyły następujące podmioty:
- - G."Ł." Sp. z o.o. w organizacji;
- - G."D." Sp. z o.o. w organizacji.
Z analizy dokumentów i informacji zawartych w tych wnioskach Agencja wywiodła następujące zależności, dające w jej ocenie, podstawę do odmowy przyznania pomocy:
- 1) G."D." Sp. z o.o. oraz G. "Ł." Sp. z o.o. zostały zawiązane tego samego dnia, tj. [...] kwietnia 2013 r. (ostatni dzień trwania naboru wniosków o przyznanie pomocy w ramach działania "Tworzenie i rozwój mikroprzedsiębiorstw"), natomiast G. została zawiązana w dniu [...] kwietnia 2013 r., umowami spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, sporządzonymi w formie aktów notarialnych w kancelarii Notarialnej przed tym samym notariuszem,
- 2) wszystkie spółki posiadają między innymi tych samych wspólników tj. M. W., W. W., K. W., Z. W.. Ponadto Ł. W. jest jednym ze wspólników w G. "D." oraz G. Udziały w tych spółkach są równe i niepodzielne i wynoszą dla wszystkich wyżej wymienionych wspólników (z wyjątkiem Z. W. - 10% udziałów) po 20% udziałów. W związku z powyższym ww. osoby mają w G. "D." oraz G. łącznie 90% udziałów, a G."Ł." 70% udziałów co pozwala im podczas działania łącznie na sprawowanie kontroli nad ww. spółkami,
- 3) ponadto z dostarczonych umów spółek wynika, iż M. W., W. W.oraz K. W. są uprzywilejowani w zakresie dywidendy tzn. przysługuje im prawo do wypłaty dywidendy w wysokości połowę wyższej niż dywidenda przypadająca na udział zwykły, co oznacza, iż dochody z działalności spółek w większości trafią do ww. osób,
- 4) w każdej ze spółek powołany jest dwuosobowy Zarząd Spółki składający się ze wspólników, w którym funkcję wiceprezesa sprawuje M. W.,
- 5) Ł. W. został ustanowiony pełnomocnikiem do reprezentowania wszystkich wyżej wymienionych spółek,
- 6) W G. oraz G. "Ł." funkcję prezesa pełni A. T.,
- 7) M. W., Ł. W. oraz W. W. również złożyli wnioski o przyznanie pomocy jako osoby fizyczne. Ponadto M. G. będąca wspólnikiem G. "D." również złożyła wniosek o przyznanie pomocy,
- 8) G. oraz G. "D." wskazują jako miejsce siedziby adres: D. 24A, [...] D., natomiast G. "Ł." wskazuje jako miejsce siedziby adres: Ł. 63B, [...] D.,
- 9) dwa spośród wymienionych wyżej podmiotów zamierzają prowadzić pokrewny rodzaj działalności objęty kodem PKD 47.11.Z. Ponadto wszystkie trzy wyżej wymienione podmioty w swych umowach spółek mają ten sam, zakres działalności (tj. te same kody PKD),
- 10) dwa spośród wyżej wymienionych podmiotów (G. oraz G. "Ł." zamierzają realizować inwestycję polegającą na budowie budynku handlowego,
- 11) wysokość planowanych kosztów realizacji operacji, w przypadku G. "Ł." oraz G. jest identyczna,
- 12) wnioskowana kwota pomocy, o którą ubiegają się wszystkie wyżej wymienione spółki wynosi 300 000,00 zł.
W ocenie organu z przedstawionych powyżej danych wynikają powiązania osobowe pomiędzy ww. przedsiębiorstwami, a pomimo oczywistych powiązań osobowych występujących we wszystkich trzech wnioskach, wnioski o przyznanie pomocy złożone przez poszczególne spółki są wnioskami złożonymi przez odrębne podmioty. Zatem powołanie tych spółek ma na celu obejście przepisów dotyczących limitu wnioskowanej kwoty pomocy przypadającego na jednego beneficjenta w okresie trwania Programu, który zgodnie z przepisem § 12 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 17 lipca 2008 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Tworzenie i rozwój mikroprzedsiębiorstw" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. Nr 139, poz. 883 ze zm.; dalej: rozporządzenie MRiRW z dnia 17 lipca 2008 r.) wynosi 300 tys. zł. Dzięki powołaniu trzech odrębnych podmiotów mogłyby one otrzymać łącznie 900 tys. zł, a zatem trzykrotnie więcej, niż gdyby o pomoc ubiegał się jeden podmiot.
W związku z powyższym organ stwierdził tworzenie sztucznych warunków w celu uzyskania nienależnego wsparcia, w wyniku obejścia kryteriów dostępu do pomocy w ramach Programu w zakresie maksymalnego limitu pomocy dla jednego wnioskodawcy i dlatego, na podstawie art. 4 ust. 8 rozporządzenia (UE) nr 65/2011 z dnia 27 stycznia 2011 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w odniesieniu do wprowadzenia procedur kontroli oraz do zasady wzajemnej zgodności w zakresie środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich (Dz. U. UE Nr L 25 z dnia 28 stycznia 2011 r., str. 8; dalej: rozporządzenie nr 65/2011), art. 4 ust. 3 rozporządzenia Rady Nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich (Dz. U. UE Nr L 312 z dnia 23 grudnia 1995 r., str. 1), a także § 18 ust. 6 w świetle § 12 ust. 1 i § 10 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia MRiRW z dnia 17 lipca 2008 r., odmówił spółce przyznania pomocy.
Po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa, G. Sp. z o.o. wniosła skargę na wyżej opisane rozstrzygnięcie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. uzasadniając oddalenie skargi na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. 2012 r. poz. 270; dalej: p.p.s.a.), zaakceptował ustalenia organu co do istnienia okoliczności uzasadniających odmowę przyznania pomocy. Zdaniem Sądu złożone przez G., G. "Ł." oraz G. "D." Sp. z o.o. wnioski oraz analiza ich treści doprowadziły organ do trafnej tezy, że planowane przedsięwzięcia miały na celu w istocie pozyskanie większej pomocy finansowej niż przewidziana przez prawodawcę dla jednego podmiotu. Powyższa teza była zdaniem WSA tym bardziej uprawniona, że w tym samym naborze wniosków w ramach tego samego działania złożyli swoje wnioski jako osoby fizyczne udziałowcy spółek "D.", "[...]" oraz "Ł.".
W związku z tym Sąd uznał przyjęcie przez organ, że nastąpiło sztuczne tworzenie warunków w celu uzyskania korzyści finansowej, co pozostaje w sprzeczności z celami prawa wspólnotowego i ma na celu ominięcie przepisów dotyczących górnego limitu przyznawanej pomocy, za w pełni zasadne i wyczerpujące przesłanki art. 4 pkt 3 rozporządzenia nr 2988/95, zgodnie z którym działania skierowane na pozyskanie korzyści w sposób sprzeczny z odpowiednimi celami prawa wspólnotowego, mającymi zastosowanie w danym przypadku poprzez sztuczne stworzenie warunków w celu uzyskaniu tej korzyści, prowadzą do nieprzyznania lub wycofania korzyści, jak i art. 4 ust 8 rozporządzenia nr 65/2011, zgodnie z którym nie dokonuje się żadnych płatności na rzecz beneficjentów, w odniesieniu do których stwierdzono, że sztucznie stworzyli warunki wymagane do otrzymania takich płatności, aby uzyskać korzyści sprzeczne z celami systemu wsparcia.
Aplikowanie o pomoc w niniejszej sprawie Sąd uznał za skierowane na ominięcie kwotowego limitu dofinansowania przysługującego jednemu beneficjentowi i sprzeczne z § 12 rozporządzenia z dnia 17 lipca 2008 r., którego celem jest umożliwienie uzyskania środków pomocowych jak największej liczbie podmiotów spełniających wymogi prawne, a nie grupie podmiotów powiązanych ze sobą oraz planujących wykonać jedno kompleksowe przedsięwzięcie.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła G. Sp. z o.o. zaskarżając to orzeczenie w całości, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie koszów postępowania według norm przepisanych. Wyrokowi zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
- - art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.; dalej: p.u.s.a.) oraz art. 3 § 1 p.p.s.a. poprzez nienależyte wykonanie obowiązku kontroli w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a., polegające na braku rozpoznania i dokonania oceny prawnej podniesionego przez skarżącego zarzutu nieuwzględnienia przez organ zalecenia Komisji 2003/361/WE z dnia 6 maja 2003 r. dotyczącego definicji przedsiębiorstw mikro, małych i średnich (Dz. Urz. UE Nr L 124 z 20 maja 2003 r., str. 36), a także nieskonfrontowanie tego zarzutu ze stanowiskiem organu oraz zgromadzonym materiałem dowodowym,
- - art. 133 § 1, art. 141 § 4 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 21 ust. 2 pkt 1 i 2 i art. 22 ust. 2 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich, polegające na oddaleniu skargi i nieuchyleniu skarżonego rozstrzygnięcia, mimo że nie rozważono całokształtu materiału dowodowego oraz wszelkich okoliczności sprawy w celu ustalenia, czy postępowanie organu nie naruszyło przepisów postępowania przed nim.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W myśl art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpią - jak w tej sprawie - przesłanki nieważności postępowania, enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 pkt 1-6 p.p.s.a., to Naczelny Sąd Administracyjny, kontrolując zaskarżony wyrok, zobowiązany jest ograniczyć się do zbadania, czy wyrok ten uchybia przepisom wskazanym w skardze kasacyjnej w ramach podstaw z art. 174 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny nie jest bowiem uprawniony do powtórnego badania zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego (ad meritum) w jego całokształcie. Sąd kasacyjny, co do zasady, nie powinien zatem doprecyzowywać podstaw kasacyjnych ani też domyślać się intencji strony co do zamiaru postawienia konkretnych zarzutów.
Zgodnie z art. 176 p.p.s.a. skarga kasacyjna musi zawierać przytoczenie podstaw kasacyjnych, co oznacza wymóg podania konkretnych przepisów (ze wskazaniem jednostek redakcyjnych) określonego aktu prawnego, które - zdaniem strony - zostały naruszone przez Sąd pierwszej instancji, wskazanie na czym to naruszenie polegało oraz - w przypadku zarzutu dotyczącego prawa procesowego - jaki to naruszenie mogło mieć wpływ na wynik sprawy (por. uzasadnienie postanowienia SN z dnia 7 kwietnia 1997 r., sygn. akt III CKN 29/97, OSNC 1997, nr 6–7, poz. 96 oraz postanowienia NSA z 8 marca 2004 r., sygn. akt FSK 41/04; z 1 września 2004 r., sygn. akt FSK 161/04; z 24 maja 2005 r., sygn. akt FSK 2302/04; a także wyrok NSA z 25 marca 2014 r., sygn. akt I GSK 705/12).
Mając powyższe na uwadze skład orzekający Naczelnego Sądu Administracyjnego uznał, że skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. Podstawy, na których została oparta, obejmujące zarzuty naruszenia przepisów postępowania, nie mogły bowiem zostać uznane za usprawiedliwione.
Istota sprawy sprowadzała się do odmowy przyznania skarżącej przez [...] Oddział Regionalny ARiMR pomocy w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013, działania "Tworzenie i rozwój mikroprzedsiębiorstw", w uwagi na stwierdzone tworzenie sztucznych warunków w celu uzyskania nienależnego wsparcia, w wyniku obejścia kryteriów dostępu do pomocy w ramach Programu w zakresie maksymalnego limitu pomocy dla jednego wnioskodawcy, na podstawie art. 4 ust. 8 rozporządzenia nr 65/2011 oraz § 12 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia MRiRW z dnia 17 lipca 2008 r.
Wobec tak zarysowanego sporu istotne na etapie postępowania ze skargi kasacyjnej jest, że jej autor nie podważa ani zaakceptowanych przez Sąd I instancji okoliczności uzasadniających zdaniem organu odmowę przyznania pomocy, ani wykładni oraz zastosowania w sprawie do ustalonego stanu faktycznego art. 4 ust. 8 rozporządzenia nr 65/2011 i § 12 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia MRiRW z dnia 17 lipca 2008 r.
Przypomnieć trzeba, że zgodnie z art. 4 ust. 8 rozporządzenia nr 65/2011, nie naruszając przepisów szczegółowych, nie dokonuje się żadnych płatności na rzecz beneficjentów, w odniesieniu do których ustalono, że sztucznie stworzyli warunki wymagane do otrzymania takich płatności, aby uzyskać korzyści sprzeczne z celami danego systemu wsparcia. Wykładni tego przepisu dokonał Trybunał Sprawiedliwości w wyroku z dnia 12 września 2013 r. sygn. akt C-434/12.
Spółka zarzuca natomiast wyrokowi Sądu I instancji naruszenie art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. oraz art. 3 § 1 p.p.s.a. poprzez nienależyte wykonanie obowiązku kontroli w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a., polegające na braku rozpoznania i dokonania oceny prawnej zarzutu nieuwzględnienia przez organ zalecenia Komisji 2003/361/WE, a także nieskonfrontowanie tego zarzutu ze stanowiskiem organu oraz zgromadzonym materiałem dowodowym.
Tak sformułowany zarzut nie jest trafny.
Odnośnie zarzutu naruszenia art. 1 § 1 i § 2 p.u.s.a. oraz art. 3 § 1 p.p.s.a., skład orzekający w pełni podziela wyrażany w orzecznictwie NSA pogląd, że przytoczone przepisy mają charakter ustrojowy. Zgodnie z art. 1 § 1 p.u.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2). Z treści przytoczonych przepisów wynika zatem, że sąd mógłby je naruszyć odmawiając rozpoznania skargi mimo wniesienia jej z zachowaniem przepisów prawa bądź rozpoznając ją, ale stosując przy kontroli inne kryterium niż kryterium zgodności z prawem (vide np. wyrok NSA z dnia 21 kwietnia 2009 r., sygn. akt II FSK 2/08, wyrok NSA z 22 maja 2015 r., sygn. akt II GK 911/14).
Taka sytuacja w rozpatrywanym przypadku nie miała miejsca. Ewentualnie wadliwego stosowania przez sąd przepisów prawa procesowego nie można bowiem utożsamiać z zarzutem zastosowania przy kontroli kryterium innego niż kryterium zgodności z prawem.
Zgodnie zaś z art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. O naruszeniu tego przepisu można by więc mówić w przypadku zaniechania przez sąd kontroli skutecznie złożonej skargi, a także, gdyby sąd rozpoznał sprawę nienależącą do jego kognicji lub zastosował środek kontroli inny niż określony w p.p.s.a. (por. wyrok NSA z dnia 30 kwietnia 2014 r. II FZK 1038/12). Na tego rodzaju naruszenia art. 3 § 1 p.p.s.a. skarga kasacyjna jednak nie wskazuje i tego rodzaju sytuacja w rozpatrywanym przypadku nie miała miejsca. Zarzut naruszenia art. 3 § 1 p.p.s.a. również nie jest zatem trafny.
Autor skargi kasacyjnej powiązał naruszenie wyżej omówionych przepisów z naruszeniem art. 141 § 4 p.p.s.a. przez brak rozpoznania i dokonania oceny prawnej przez Sąd I instancji zarzutu nieuwzględnienia przez organ zalecenia Komisji 2003/361/WE, a także nieskonfrontowanie tego zarzutu ze stanowiskiem organu oraz zgromadzonym materiałem dowodowym. Z treści art. 141 § 4 p.p.s.a. wynika, że uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie /.../. W orzecznictwie ukształtował się pogląd, że rolą pisemnego uzasadnienia jest odtworzenie procesu myślowego sędziów, który to proces doprowadził do wydania uzasadnianego rozstrzygnięcia.
W niniejszej sprawie istotnie Sąd I instancji nie odniósł się do zarzutu skargi dotyczącego tego, czy organ przy rozpoznaniu sprawy spółki kierował się zaleceniami Komisji 2003/361 z dnia 6 maja 2003 r. dotyczącymi definicji małych i średnich przedsiębiorstw. Aby jednak zarzut kasacyjny obejmujący naruszenie prawa procesowego - w tym przypadku art. 141 § 4 p.p.s.a. - mógł być uznany za skuteczny, naruszenie to musi mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co wynika z treści art. 174 pkt 2 p.p.s.a. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, omawiane uchybienie Sądu I instancji nie miało wpływu na rozstrzygnięcie.
Wskazane zalecenia Komisji dotyczą - w ocenie spółki istotnych dla sprawy, a nierozważnych - elementów statuujących mikroprzedsiębiorcę i istotę powiązań grup producenckich, a także wpływu tych powiązań na ich niezależność. Tymczasem nie jest to w sprawie sporne. Organ nie podważał tego, że skarżąca jest mikroprzedsiebiorstwem. Stąd kwestia zaleceń, którymi w istocie Sąd I instancji się nie zajmował, nie miała wpływu na wynik sprawy, a w konsekwencji, zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez nieodniesienie się do zarzutu skargi, nie mógł być uznany za skuteczny.
Za chybiony należy uznać również zarzut naruszenia art. 21 ust. 2 pkt 1 i pkt 2 oraz art. 22 ust. 2 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 173). Zgodnie z art. 21 ust. 2 w postępowaniu w sprawie dotyczącej przyznania pomocy organ, przed którym toczy się postępowanie: stoi na straży praworządności (pkt 1), jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy (pkt 2), (...). Do postępowań w sprawach przyznania pomocy na podstawie umowy prowadzonych przez podmioty wdrażające nie stosuje się przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, z wyjątkiem przepisów dotyczących właściwości miejscowej organów, wyłączenia pracowników organu, doręczeń i wezwań, udostępniania akt, a także skarg i wniosków, o ile przepisy ustawy nie stanowią inaczej. Przepisy art. 21 ust. 2 i 3 stosuje się odpowiednio (art. 22 ust. 2 ustawy).
Autor skargi kasacyjnej nie sprecyzował jednak, jakich dowodów ze zgromadzonego materiału nie rozważono. Z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika, że zarzut niewyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego – z naruszeniem stosowanego odpowiednio 21 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich - skarżąca wiąże z brakiem ustaleń okoliczności faktycznych istotnych w kontekście posiadania statusu mikroprzedsiębiorcy, a jak już wskazano okoliczności te są w sprawie bez znaczenia.
Zwrócenia uwagi wymaga też wadliwa konstrukcja zarzutu naruszenia art. 133 § 1, art. 141 § 4 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 21 ust. 2 pkt 1 i 2 i art. 22 ust. 2 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich.
Ocenę tego zarzutu poprzedzić należy ponownym przypomnieniem, że wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega zasadzie dyspozycyjności, która oznacza konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym – zdaniem strony skarżącej kasacyjnie - uchybił sąd, określenia, jaką postać miało to naruszenie, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego wykazania dodatkowo, że zarzucane uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (por. również wyrok NSA z dnia 1 sierpnia 2013 r., sygn. akt I OSK 746/12 oraz wyrok NSA z dnia 8 maja 2014 r., sygn. akt I GSK 1005/12, wyrok NSA z dnia 25 marca 2015 r., sygn. akt I GSK 51/13). Z systemowych relacji art. 176 i art. 183 p.p.s.a. wynika, że Naczelny Sąd Administracyjny nie może rozpoznać merytorycznie zarzutów skargi, które nie czynią zadość wskazanym powyżej wymogom.
Tymczasem powołane przepisy regulują różne kwestie – nie można zatem skutecznie zarzucić "łącznego" ich naruszenia przez nierozważenie całokształtu materiału dowodowego oraz wszelkich okoliczności sprawy w celu ustalenia, czy postępowanie organu nie naruszyło przepisów postępowania przed nim.
W świetle powyższego stwierdzić należy, że postawione w oparciu o podstawę z pkt 2 art. 174 p.p.s.a. zarzuty naruszenia przepisów postępowania nie mogły odnieść skutku oczekiwanego przez jej autora.
W tym stanie sprawy Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a.
Postanowienie w przedmiocie kosztów znajduje uzasadnienie w art. 204 pkt 1 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 2 pkt 2 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013, poz. 490).