Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 13 lipca 2011 r., sygn. akt V SA/Wa 1679/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny, po rozpoznaniu skargi J. K., uchylił decyzję Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego (dalej Prezesa KRUS) z dnia [...]czerwca 2010 r. w przedmiocie umorzenia nienależnie pobranego świadczenia oraz poprzedzającą ją decyzję Prezesa KRUS z [...] kwietnia 2010 r.
Naczelny Sąd Administracyjny, wyrokiem z dnia 21 lutego 2013 r., sygn. akt II GSK 2227/11, oddalił skargę kasacyjną J. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 13 lipca 2011 r., sygn. akt V SA/Wa 1679/10, w sprawie ze skargi J. K. na decyzję Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego (dalej Prezesa KRUS) z dnia [...] czerwca 2010 r. w przedmiocie umorzenia nienależnie pobranego świadczenia.
Następnie pismem z dnia [...] kwietnia 2013 r. skarżący wniósł o wykładnię wyroku z dnia 21 lutego 2013 r., sygn. akt II GSK 2227/11. Podniósł, że w uzasadnieniu wyroku Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. ze wskazaniem, że w sprawie powinien zostać zastosowany art. 47710 § 1, art. 4779 § 1 i 2 k.p.c. nie zasługuje na uwzględnienie (s. 6). Jednocześnie Sąd stwierdził, że "Treść podania z [...] grudnia 2009 r., na które powołuje się skarżący może wskazywać na zachowanie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Prezesa KRUS z [...] listopada 2009 r. o potrąceniu wypłaty skarżącemu i jego żonie z emerytury" (s. 7).
Natomiast w dalszej części uzasadnienia Sąd odnosi się do postępowania umorzeniowego, które organ wszczął na podstawie wyżej wskazanego podania, wskazując, że organ błędnie przeprowadził postępowanie dowodowe w przedmiocie spełniania przez J. K. przesłanek umorzenia nienależnie pobranego świadczenia (s. 7-8).
W związku z powyższym pojawia się wątpliwość dotycząca wytycznych, jakie organ I instancji powinien wziąć pod uwagę ponownie rozpoznając podanie J. K. z dnia [...] grudnia 2009 r.
Z uzasadnienia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, w ocenie skarżącego, nie wynika jednoznacznie, czy organ powinien rozpatrzyć kwestię zakwalifikowania podania jako odwołania od decyzji (uznanie zarzutu skargi kasacyjnej za niezasadny na s. 6 wskazywałoby na to, że nie powinien tej kwestii rozważać, zaś przytoczone powyżej zdanie "Treść podania... emerytury" ze s. 7 wskazuje, że powinien go rozważyć), czy też powinien wyłącznie ponownie przeprowadzić postępowanie dowodowe w trybie umorzeniowym z zachowaniem wskazanych przez Sąd przepisów postępowania administracyjnego.
W ocenie skarżącego dodatkowe wątpliwości interpretacyjne budzi fakt, iż po ogłoszeniu wyroku Sąd ustnie poddając główne motywy rozstrzygnięcia, stwierdził, że w pisemnym uzasadnieniu wyroku nastąpi zmiana wytycznych zawartych w wyroku Sądu I instancji i organ zostanie zobowiązany do oceny, czy podanie J. K. spełnia wymagania odwołania od decyzji i czy w związku z tym powinno być przekazane właściwemu sądowi zgodnie z dyspozycją art. art. 4779 § 2 k.p.c.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie.
W pierwszej kolejności należy przypomnieć, że stosownie do art. 158 p.p.s.a. sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Zgodnie z ugruntowanym poglądem zarówno orzecznictwa, jak i doktryny konieczność dokonania wykładni konkretnego rozstrzygnięcia zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, a więc taki, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania. Wykładnia orzeczenia powinna więc zmierzać do usunięcia wątpliwości dotyczących treści rozstrzygnięcia, ale także skutków, jakie orzeczenie to ma wywołać. Podkreślić należy, że wykładnia orzeczenia nie może jednak prowadzić do nowego rozstrzygnięcia. Nie może także zmierzać do zmian merytorycznych polegających na reinterpretacji uzasadnienia, czy jego poszerzenia o inne elementy istotne zdaniem wnioskodawcy. (por. postanowienie NSA z dnia 6 kwietnia 2011 r., sygn. akt I OSK 1133/10, postanowienie NSA z dnia 17 grudnia 2010 r., sygn. akt II OSK 1287/09, postanowienie NSA z dnia 21 lipca 2010 r., sygn. akt II FSK 123/09, T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2009, s. 652).
Analiza wniosku skarżącego prowadzi do przekonania, że jego autor dąży do zmiany uzasadnienia, co – jak zostało już powiedziane – jest niedozwolone. Dlatego w ocenie Sądu dokonanie czynności w oznaczonym przez wnioskodawcę zakresie wykracza poza obowiązek nałożony na Sąd w treści art. 158 p.p.s.a. i z tej przyczyny nie można zadośćuczynić złożonemu wnioskowi.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego uzasadnienie wyroku NSA z dnia 21 lutego 2013 r. zostało sformułowane w sposób jasny i niebudzący wątpliwości. Taka ocena odnosi się również do tych fragmentów uzasadnienia wyroku (wskazań co do ponownego zbadania sprawy przez organ), do których nawiązuje we wniosku skarżący, wskazując potrzebę ich dalszego wyjaśnienia. Wobec tego, wniosek o wykładnię wyroku nie mógł zostać uwzględniony.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, rozstrzygając na podstawie art. 158 p.p.s.a. w związku z art. 160 p.p.s.a. i art. 193 p.p.s.a, orzekł jak powyżej.