Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 23 maja 2013 r. po rozpoznaniu sprawy ze skargi W. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] grudnia 2012 r. w przedmiocie cofnięcia licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką, oddalił skargę.
I
Sąd orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym.
Decyzją z dnia [...] stycznia 2005 r. udzielono W. B. (dalej: skarżący) licencję na wykonywanie transportu drogowego taksówką nr [...].
Podczas kontroli przeprowadzonej stosownie do przepisów art. 84 i 85 ustawy o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 ze zm.) przedsiębiorca przedłożył organowi wymagane dokumenty, w tym oświadczenie z dnia 5 lipca 2012 r. o niekaralności przedsiębiorcy wykonującego działalność w zakresie transportu drogowego taksówką - wskazując, iż jest osobą niekaraną.
5 lipca 2012 r. Biuro Działalności Gospodarczej i Zezwoleń Urzędu m.st. Warszawy wystąpiło do Biura Informacyjnego Krajowego Rejestru Karnego Ministerstwa Sprawiedliwości o udzielenie informacji o osobie. W nadesłanej informacji z Krajowego Rejestru Karnego z dnia 13 lipca 2012 r. zostało wskazane, że Pan W. B. [...] listopada 2008 r. został skazany przez IX Wydział Grodzki Sądu Rejonowego dla Warszawy Śródmieścia z art. 270 § 1 Kodeksu karnego - tj. za przestępstwo przeciwko wiarygodności dokumentów (wyrok uprawomocnił się 16 grudnia 2008 r.).
W związku z powyższym, decyzją z dnia [...] września 2012 r. nr [...] Prezydent m.st. Warszawy, na podstawie art. 104 k.p.a. w związku z art. 7 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 lit. c/ oraz art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. a/ ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, cofną skarżącemu licencję na wykonywanie transportu drogowego taksówką nr [...] z dnia 2 stycznia 2005 r.
W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący zarzucił naruszenie prawa materialnego, tj. art. 5 ust. 3 pkt 1 lit. a/ w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. a/ ustawy z dnia 6 września 2011 r. o transporcie drogowym poprzez jego niewłaściwą wykładnię dokonaną z pominięciem art. 22 Konstytucji RP.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r. znak [...] utrzymało w mocy decyzję Prezydenta m.st. Warszawy z dnia [...] września 2012 r. o cofnięciu skarżącemu licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką.
Organ odwoławczy po przytoczeniu przepisów ustawy o transporcie drogowym regulujących kwestie uzyskiwania i cofnięcia licencji na wykonanie transportu drogowego taksówką stwierdził, że skarżący został skazany prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego dla Warszawy – Śródmieścia z dnia 25 listopada 2008 r. sygn. akt IX K [...] z art. 270 § 1 k.k., art. 11 § 3 k.k., art. 33 § 1 k.k. w zw. z § 3 k.k., art. 44 § 2 k.k. i w związku z tym nie spełnia on wymagań uprawniających do wykonywania działalności w zakresie transportu drogowego (dobra reputacja), co stanowi podstawę do cofnięcia przedmiotowej licencji. Według organu popełnienie przestępstwa umyślnego przeciwko wiarygodności dokumentów niweczy zaufanie niezbędne do wykonywania omawianej działalności gospodarczej.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie skarżący ponowił zarzut sformułowany w odwołaniu od decyzji organu I instancji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał skargę za niezasadną.
Sąd pierwszej instancji wskazał, iż organ słusznie uznał, że W. B. przestał spełniać wymóg dobrej reputacji, a cofnięcie licencji mogło nastąpić bez poprzedzenia przedsiębiorcy pisemnym ostrzeżeniem, a to ze względu na treść art. 15 ust. 2 zdanie drugie ustawy o transporcie drogowym.
WSA w Warszawie zaznaczył również, że niesłuszne jest stwierdzenie skarżącego, jakoby organy dokonały wykładni art. 5 ust. 3 pkt 1 lit. a/ w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. a/ ustawy o transporcie drogowym z pominięciem art. 22 Konstytucji RP. Sąd pierwszej instancji podkreślił, iż w ustawie o transporcie drogowym wprowadzono ograniczenie prowadzenia działalności gospodarczej, a mianowicie osoby, które chcą posiadać licencję na wykonywanie m.in. transportu drogowego taksówką muszą spełniać wymóg dobrej reputacji. Powyższy wymóg nie jest spełniony, gdy osoba taka zostanie skazana prawomocnym wyrokiem za przestępstwo przeciwko dokumentom. Z treści art. 5 ust. 3 oraz art. 6 ust. 1 pkt 2 u.t.d. wynika, iż wymóg dobrej reputacji w stosunku do przedsiębiorców posiadających licencję na wykonywanie przewozu drogowego taksówką jest zaostrzony. W orzecznictwie podkreśla się, że spełnienie wymogu dobrej reputacji ma zapobiegać posiadaniu licencji transportowej przez osoby, które m.in. nie gwarantują bezpiecznego wykonywania transportu drogowego. W przypadku taksówkarzy jest to oczywiście uzasadnione koniecznością zapewnienia bezpieczeństwa pasażerom.
Sąd pierwszej instancji odnosząc się do zarzutu skarżącego, iż organ powinien rozpoznać formalny wniosek zgłoszony przez stronę o zawieszenie postępowania z powodu wystąpienia przez stronę z wnioskiem o zatarcie skazania i wydać w tym przedmiocie stosowne postanowienie, wskazał, iż organ prawidłowo uznał, że rozstrzygnięcie wniosku W. B. o zatarcie skazania nie stanowi zagadnienia wstępnego, ponieważ okoliczność ta nie dotyczy kwestii prawnej związanej z zastosowaniem przepisów prawa materialnego, bez rozstrzygnięcia której nie jest możliwe wydanie decyzji w przedmiotowym postępowaniu administracyjnym.
II
W. B. zaskarżył wyrok Sądu pierwszej instancji w całości, wniósł o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.
Skarżący na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a zarzucił zaskarżonemu wyrokowi naruszenie prawa materialnego, tj. art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 5 ust. 3 pkt. 1 lit. a/ w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. a/ ustawy z dnia 6 września 2011 r. o transporcie drogowym, poprzez oddalenie skargi na decyzję z dnia [...] grudnia 2012 r. w przedmiocie cofnięcia licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką w wyniku błędnej interpretacji przytoczonych przepisów prawa materialnego dokonanej z pominięciem art. 22 Konstytucji RP.
Skarżący w uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazał, iż Sąd pierwszej instancji nie wziął pod uwagę wszystkich okoliczności sprawy, takich jak niski wymiar kary za przestępstwo z art. 270 k.k., wykonanie kary przez uiszczenie grzywny w marcu 2009 r., upływ czasu od momentu popełnienia przestępstwa, sposób życia przed i po popełnieniu przestępstwa, znaczne pogorszenie stopy życiowej na skutek cofnięcia licencji na wykonywanie transportu drogowego i tym samym utraty uprawnień do wykonywania zawodu oraz przedemerytalnego wieku skarżącego.
Organ nie skorzystał z prawa wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną.
III
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i podlega oddaleniu.
Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę przyczyny nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. W sprawie będącej przedmiotem skargi kasacyjnej nie wystąpiły okoliczności skutkujące nieważnością postępowania, zatem zaistniały podstawy do rozpoznania skargi kasacyjnej.
Zgodnie z treścią art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu prawa materialnego, które może polegać na błędnej jego wykładni lub niewłaściwym zastosowaniu albo na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono wpływ na wynik sprawy.
Skarga kasacyjna W. B. oparta jest jedynie na naruszeniu prawa materialnego, tj. na niewłaściwym zastosowaniu art. 5 ust. 3 pkt 1 lit. a/ w związku z art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. a/ ustawy z dnia 6 września 2011 r. o transporcie drogowym w związku z art. 22 Konstytucji RP
Przechodząc do oceny zasadności tak zgłoszonego w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia prawa materialnego należy stwierdzić, że Sąd pierwszej instancji, wbrew wywodom kasatora, dokonał prawidłowej kontroli procesu subsumcji stanu faktycznego sprawy, niekwestionowanego przez skarżącego, do przepisu art. 15 i art. 5 ustawy o transporcie drogowym.
Zasadnie Sąd pierwszej instancji uznał, że skarżący przedsiębiorca nie spełniał wymogu dobrej reputacji, o której mowa w art. 5 ust. 3 pkt 1 lit. a/ ustawy o transporcie drogowym, gdyż został skazany prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo przeciwko wiarygodności dokumentów - wyrok Sądu Rejonowego dla Warszawy – Śródmieścia z dnia 25 listopada 2008 r. sygn. akt IX K [...]. Stosownie zaś do treści art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. a/ ustawy o transporcie drogowym, organ administracji publicznej jest zobligowany do cofnięcia licencji, jeżeli jej posiadacz nie spełnia wymagań uprawniających do wykonywania działalności w zakresie transportu drogowego. Brak wymogu dobrej reputacji jest wystarczającym powodem do tego, aby uznać, że posiadacz licencji nie spełnia wymogów uprawniających do wykonywania działalności w zakresie transportu drogowego. Cofnięcie licencji osobie prowadzącej działalność w postaci wykonywania transportu drogowego taksówką, stosownie do zasad określonych w ustawie o transporcie drogowym, nie może stanowić naruszenia zasad określonych w art. 22 Konstytucji RP.
Nietrafne jest również stanowisko kasatora, że zaskarżony wyrok naruszył art. 22 Konstytucji RP przez jego nieuwzględnienie. Zasada wolności gospodarczej nie ma charakteru absolutnego i ograniczenie jej w związku z zastosowaniem art. 5 ust. 3 ustawy o transporcie drogowym jest dopuszczalne i zgodne ze wskazaną normą konstytucyjną. Należy w tym miejscu zauważyć, że osoby posiadające licencję na wykonywanie transportu drogowego taksówką powinny cieszyć się pełnym zaufaniem osób, na rzecz których wykonują tę działalność, a popełnienie przez nie przestępstw przeciwko wiarygodności dokumentów, zaufanie to niweczy.
Wskazać należy również, iż okoliczności dotyczące skarżącego a podniesione w uzasadnieniu skargi kasacyjnej (tj. niski wymiar kary za przestępstwo z art. 270 k.k., wykonanie kary przez uiszczenie grzywny w marcu 2009 r., upływ czasu od momentu popełnienia przestępstwa, sposób życia przed i po popełnieniu przestępstwa, znaczne pogorszenie stopy życiowej na skutek cofnięcia licencji na wykonywanie transportu drogowego i tym samym utraty uprawnień do wykonywania zawodu oraz przedemerytalnego wieku skarżącego) nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.