Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 7 lutego 2008 r., sygn. akt II GSK 254/07 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną Z. B. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B. z dnia 17 lipca 2006 r., sygn. akt I SA/Bd 459/06, którym odrzucono skargę Z. B. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w T. z dnia [...] maja 2006 r. w przedmiocie stanowiska wierzyciela w zakresie zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym.
W uzasadnieniu postanowienia z dnia 7 lutego 2008 r. Naczelny Sąd Administracyjny podał między innymi, że skarga kasacyjna nie odpowiadała stawianym przez ustawodawcę wymogom, albowiem skarżący opierając skargę kasacyjną na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, wymienił w tej podstawie tylko przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, iż Sąd I instancji dokonując oceny dopuszczalności skargi nie stosował przy tej kontroli przepisów postępowania administracyjnego, ale działał w ramach wyznaczonych przepisami ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a. Wobec nieskuteczności podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na mocy art. 184 p.p.s.a.
W piśmie z dnia 14 kwietnia 2008 r. Z. B. zakwestionował zgodność z prawem przedmiotowego orzeczenia.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Na wstępie swoich rozważań Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnia, iż pismo Z. B., z dnia 14 kwietnia 2008 r. Sąd potraktował jako zażalenie na postanowienie z dnia 7 lutego 2008 r.
Zażalenie to należy uznać za niedopuszczalne.
Odpis orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego został doręczony skarżącemu wraz z pouczeniem, iż postanowienie to jest ostateczne i nie podlega zaskarżeniu.
Należy zauważyć, że zgodnie z art. 194 § 1 p.p.s.a., zażalenie jest obok skargi kasacyjnej środkiem odwoławczym, który wnosi się do Naczelnego Sądu Administracyjnego i przysługuje od postanowień wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto od postanowień wyliczonych taksatywnie w tym przepisie (pkt 1-10).
Z treści art. 15 § 1 pkt 1, art. 173 § 1 i art. 194 § 1 p.p.s.a. wynika, że Naczelny Sąd Administracyjny jest właściwy do rozpoznawania środków odwoławczych, tj. skargi kasacyjnej i zażaleń od wyroków i postanowień wojewódzkich sądów administracyjnych stosownie do przepisów tej ustawy. Natomiast ustawa ta nie zawiera przepisu, który dopuszczałby możliwość rozpoznawania w trybie określonym w jej przepisach, skargi kasacyjnej bądź zażalenia od orzeczeń wydanych przez Naczelny Sąd Administracyjny.
Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że od wyroków i postanowień wydanych przez Naczelny Sąd Administracyjny nie przysługuje żaden środek odwoławczy. Orzeczenia te stają się prawomocne z chwilą ich wydania. Postępowanie sądowoadministracyjne jest dwuinstancyjne (art. 2 i 3 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269). Zasada ta jest zgodna z art. 176 ust. 1 Konstytucji RP.
Niezależnie od powyższego, odnosząc się do treści pisma skarżącego zauważyć należy, iż odrzucając skargę Z. B. Sąd I instancji nie wyraził stanowiska co do merytorycznej treści zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym. Przyczyna odrzucenia skargi była natury procesowej (niewyczerpanie toku instancji), a rozpatrywanie merytorycznych zarzutów nastąpi w dalszych etapach postępowania egzekucyjnego prowadzonego przez organy administracji publicznej.
W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił jak w sentencji.