Uzasadnienie
Zaskarżonym postawieniem z dnia 17 lipca 2006 r., sygn. akt I SA/Bd 459/06, Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. odrzucił skargę Z. B. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w T. z dnia [...] maja 2006 r. w przedmiocie stanowiska wierzyciela w sprawie zgłoszonych zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym.
Sąd orzekał w następującym stanie faktycznym sprawy. W związku z zarzutami Z. B. w sprawie egzekucji administracyjnej prowadzonej na podstawie wystawionych przez Dyrektora Izby Celnej w T. tytułów wykonawczych z dnia [...] i [...] października 2004 r., organ ten działając jako wierzyciel ww. należności, postanowieniem z dnia [...] maja 2006 r. odmówił uznania zgłoszonych przez zobowiązanego zarzutów związanych z przedwczesnym wystawieniem tytułów wykonawczych, błędem co do osoby zobowiązanej do uiszczenia należności oraz bezpodstawnym podjęciem czynności egzekucyjnych w postaci zajęcia wynagrodzenia za pracę.
Uznając powyższe postanowienie Dyrektora Izby Celnej w T. za bezpodstawne i niezgodne z prawem Z. B.i w dniu [...] czerwca 2006 r. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B. "pozew o zaskarżenie decyzji Dyrektora Izby Celnej w T. o zajęciu prawa majątku dłużnika - wynagrodzenia". W uzasadnieniu tego pisma skarżący wyjaśnił jednocześnie, że powodem złożenia skargi do sądu administracyjnego było nieotrzymanie odpowiedzi na złożone w dniu [...] czerwca 2006 r. zażalenie na ww. postanowienie Dyrektora Izby Celnej w T. w sprawie stanowiska wierzyciela.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. odrzucając skargę Z. B. wyjaśnił, że skarga, zgodnie z art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - dalej: p.p.s.a., może być wniesiona po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. W rozpatrywanym przypadku, na postanowienie w sprawie stanowiska wierzyciela przysługuje zażalenie (art. 34 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.).
Skarżący złożył zażalenie, które przed wniesieniem skargi nie zostało rozpoznane, przez co skarga przed wydaniem postanowienia kończącego Sygn. akt II GSK 254/07 3 postępowanie w II instancji była niedopuszczalna (art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.). Sąd wskazał jednocześnie, że dokonane przez organ administracji czynności w postaci zawiadomienia o zajęciu prawa majątkowego stanowiącego wynagrodzenie u dłużnika zajętej wierzytelności będącego pracodawcą nie mieszczą się w katalogu spraw wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a., stanowiąc jedynie etap postępowania egzekucyjnego.
W skardze kasacyjnej od powyższego postanowienia skarżący Z. B. wniósł o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w B. do ponownego rozpoznania. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
- - art. 7 kpa poprzez naruszenie interesu społecznego oraz interesu słusznego skarżącego. Skarżący uzasadniając powyższy zarzut stwierdził, że postanowienie
Sądu I instancji zmierza do zbytniego formalizmu i przewlekłości postępowania;
* art. 9 kpa poprzez brak wyczerpującego informowania skarżącego o okolicznościach faktycznych i prawnych, które miały wpływ na ustalenie jego praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania. Skarżący wskazał, że powyższe naruszenie doprowadziło do sytuacji, w której skarżący działając sam, bez pomocy profesjonalnego pełnomocnika, przed rozpoznaniem zażalenia na postanowienie
Dyrektora Izby Celnej w T. z dnia [...] maja 2006 r. wniósł skargę do Sądu, co świadczy o braku właściwego informowania go o trybie postępowania w niniejszej sprawie, a tym samym o naruszeniu zasady informowania stron i uczestników postępowania;
* art. 12 i art. 35 § 3 kpa poprzez istnienie obowiązku załatwienia sprawy skarżącego w terminie 1 miesiąca t.j. do dnia [...] lipca 2006 r.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie posiada usprawiedliwionych podstaw.
Na wstępie przypomnieć należy, iż Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 p.p.s.a.), a zatem w zakresie wyznaczonym w podstawach kasacyjnych przez stronę wnoszącą środek zaskarżenia. Przytaczając podstawy skargi kasacyjnej strona skarżąca zobligowana jest nie tylko dokładnie je sprecyzować, ale także uzasadnić, a w przypadku zgłoszenia zarzutu naruszenia przepisów postępowania również wykazać wpływ wytkniętego uchybienia na wynik sprawy sądowoadministracyjnej.
Stawianym przez ustawodawcę wymogom nie odpowiada skarga kasacyjna wniesiona w rozpoznawanej sprawie, albowiem skarżący opierając skargę kasacyjną na zarzucie naruszenia przepisów postępowania wymienił w tej podstawie tylko przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, które w kontrolowanym postępowaniu w związku z odrzuceniem przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. skargi jako przedwczesnej, nie miały zastosowania.
W sprawie niniejszej Sąd I instancji ustalił, że skarga Z. B. na nieostateczne postanowienie Dyrektora Izby Celnej w T. z dnia [...] maja 2006 r. w przedmiocie stanowiska wierzyciela została wniesiona przez skarżącego przed rozpoznaniem jego zażalenia na to postanowienie, w związku z czym, wobec niewyczerpania przysługującego w postępowaniu administracyjnym środka zaskarżenia (art. 34 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji), na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. podlegała odrzuceniu jako niedopuszczalna.
Sąd I instancji dokonując oceny dopuszczalności skargi nie stosował przy tej kontroli przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, ale działał w ramach wyznaczonych przepisami wspomnianej wyżej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Zawarte w skardze kasacyjne zarzuty procesowe dotyczące naruszenia art. 7, art. 9, art. 12 i art. 35 § 3 kpa odnoszą się wyłącznie do przebiegu postępowania administracyjnego, a ich badanie w ramach kontroli przez sąd kasacyjny postanowienia Sądu I instancji odrzucającego skargę w związku z niewyczerpaniem przez skarżącego przysługujących mu środków zaskarżenia wykracza poza zakres kognicji Naczelnego Sadu Administracyjnego, wyznaczony przez art. 183 § 1 p.p.s.a.
Mając powyższe na uwadze, wobec nieskuteczności podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów, Naczelny Sąd Administracyjny nie mógł odnieść się do trafności podnoszonej w sprawie okoliczności niewyczerpania środków zaskarżenia przysługujących skarżącemu w postępowaniu egzekucyjnym od postanowienia wierzyciela w przedmiocie zarzutów (por. uchwałę NSA z dnia 25 czerwca 2007 r., sygn. I FPS 4/06, ONSAiWSA 2007/112/5).
W takiej sytuacji, na mocy art. 184 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.