Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 3 czerwca 2015 r. sygn. akt V SA/Wa 1297/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalił skargę G. K. na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu części dotacji do budżetu państwa.
W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku, uzupełnionej następnie pismem z dnia 23 października 2015 r., skarżący zawarł między innymi wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, podnosząc, że przymusowe wykonanie decyzji w drodze egzekucji administracyjnej może narazić go na trudności finansowe oraz niepowetowaną stratę wyrażającą się niemożnością zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych. Dodatkowo przytoczył argumenty przemawiające za koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., powoływanej dalej jako p.p.s.a.) po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
W myśl zaś art. 193 p.p.s.a. jeżeli nie ma szczególnych przepisów postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, do postępowania tego stosuje się odpowiednio przepisy postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym
Strona skarżąca zgłaszająca wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności winna wykazać istnienie prawdopodobieństwa doznania znacznej szkody lub wystąpienia trudnych do odwrócenia skutków jego wykonania. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest w stosunku do wnioskodawcy zasadne.
W niniejszej sprawie skarżący w uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji stwierdził jedynie, że jej wykonanie mogłoby narazić go na trudności finansowe oraz niepowetowaną stratę wyrażającą się niemożnością zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych. Stwierdzenie to nie zostało jednak poparte żadną argumentacją, która przemawiałaby za zastosowaniem przez Sąd w rozpoznawanej sprawie ochrony tymczasowej wynikającej z treści art. 61 § 3 p.p.s.a. Strona nie przedłożyła żadnych dokumentów pozwalających na zrekonstruowanie jej sytuacji finansowej i dokonanie oceny, czy wykonanie zaskarżonej decyzji rzeczywiście stworzy zagrożenie wyrządzenia znacznej szkody majątkowej.
Należy mieć na uwadze, że Sąd, wydając orzeczenie w omawianym przedmiocie, opiera swoje rozstrzygnięcie zarówno na ocenie wniosku skarżącego, jak i na materiale dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy. Nie ulega wątpliwości, że wykonanie decyzji o zwrocie części dotacji do budżetu państwa, ze swej istoty powodować będzie po stronie skarżącego stratę materialną. Powyższe nie przesądza jednak, że w sprawie spełnione zostały przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Uprawdopodobnienie tych przesłanek spoczywa na stronie skarżącej. W związku z tym, że strona skarżąca nie uzasadniła swojego wniosku, Sąd został w ogóle pozbawiony możliwości oceny, czy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd, podejmując rozstrzygnięcie, musi opierać się na jakimś materiale pozwalającym zająć stanowisko co do zaistnienia przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu.
Ponadto trzeba zauważyć, że zarzuty skarżącego dotyczące zaskarżonej decyzji nie mogły mieć wpływu na rozpoznanie wniosku o wstrzymanie jej wykonania, bowiem na tym etapie postępowania Sąd nie bada zasadności skargi kasacyjnej, ograniczając się jedynie do ustalenia, czy w sprawie spełnione zostały przesłanki, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 193 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.