Uzasadnienie
Naczelny Sąd Administracyjny (dalej jako NSA) wyrokiem z dnia 9 kwietnia 2015 r. o sygn. akt II GSK 363/14 oddalił skargę kasacyjną I. Sz. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B. z dnia 15 października 2013 r. o sygn. akt II SAB/Bd 222/13 w sprawie ze skargi I. Sz. na przewlekłość postępowania Marszałka Województwa [...] w sprawie wygaśnięcia koncesji na wydobywanie kruszywa naturalnego.
Wnioskiem z [...] kwietnia 2015 r. I. Sz. wystąpiła o uzupełnienie wskazanego wyżej wyroku NSA w zakresie zwrotu kosztów podróży. Załączyła bilety kolejowe, opiewające na kwotę 130 zł i dokumentujące przejazd [...] z W. do W. i z powrotem. Podkreśliła, że jest osobą bezrobotną, bez prawa do zasiłku, bezdzietną, na utrzymaniu matki, a pieniądze na podróż pożyczyła od brata.
Ponadto należy zaznaczyć, że I. Sz. na rozprawie przed NSA w dniu 9 kwietnia 2015 r. wniosła o zwrot kosztów podróży, co zostało zaprotokołowane (zob. k. 134 akt sądowych).
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Wniosek nie mógł zostać uwzględniony.
Zgodnie z art. 205 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: p.p.s.a. do niezbędnych kosztów postępowania prowadzonego przez stronę osobiście lub przez pełnomocnika, który nie jest adwokatem lub radcą prawnym, zalicza się poniesione przez stronę koszty sądowe, koszty przejazdów do sądu strony lub pełnomocnika oraz równowartość zarobku lub dochodu utraconego wskutek stawiennictwa w sądzie.
Stosownie do treści art. 205 § 3 p.p.s.a. przysługujące stronie należności z tytułu kosztów przejazdów oraz utraconego zarobku lub dochodu ustala się i wypłaca według zasad określonych w przepisach działu 2 tytułu III ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. z 2010 r. Nr 90, poz. 594, z późn. zm.). W świetle unormowań ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (art. 85 ust. 1 ustawy), stronie przysługuje zwrot kosztów podróży – z miejsca zamieszkania do miejsca wykonywania czynności sądowej na wezwanie sądu – w wysokości rzeczywiście poniesionych, racjonalnych i celowych kosztów przejazdu własnym samochodem lub innym odpowiednim środkiem transportu. Oznacza to, że wyłącznie w sytuacji gdy sąd, w celu dokładniejszego wyjaśnienia sprawy, zarządzi stawienie się strony lub pełnomocnika na podstawie art. 91 § 3 p.p.s.a. możliwe jest wnioskowanie o zwrot kosztów podróży, na co wielokrotnie zwracano uwagę w orzecznictwie sądów administracyjnych (zob. np. postanowienie NSA z dnia 19 marca 2014 r. o sygn. akt II FSK 3213/12, publik. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych).
Podkreślić należy, że skoro wnosząca skargę kasacyjną nie została zobowiązana do stawiennictwa na rozprawę przed NSA, to nie było podstaw do zasądzenia na jej rzecz zwrotu kosztów przejazdu.
Z wymienionych powodów oraz na podstawie art. 157 w zw. z art. 193 p.p.s.a. NSA postanowił jak w sentencji.