Uzasadnienie
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 20 sierpnia 2015 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: Sąd I instancji), oddalił skargę [...] (dalej: Skarżąca), na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju (dalej: MIiR) z dnia 4 listopada 2014 r., wydaną w przedmiocie zobowiązania do zwrotu odsetek od kwot pozostałych do rozliczenia, w ramach zaliczki wypłaconej z tytułu realizacji umowy o dofinansowanie.
Ze stanu sprawy przyjętego przez Sąd I instancji wynikało, że:
Zgodnie z umową o dofinansowanie Projektu - [...], zawartą w Warszawie w dniu 31 grudnia 2012 r., pomiędzy [...] (WWPE), a Skarżącą, w dniu 17 kwietnia 2013 r. wypłacona została wypłacona zaliczka, na realizację projektu w wysokości [...] zł.
Do rozliczenia całej zaliczki miał zastosowanie harmonogram rzeczowo-finansowy Projektu, sporządzony w dniu 4 marca 2012 r., stanowiący załącznik nr 3 do Umowy (część 3b harmonogramu) z którego wynikało, iż planowane rozliczenie zaliczki powinno nastąpić w czerwcu 2013 r. w kwocie [...] zł.
Wniosek o płatność rozliczający powyższą zaliczkę, wpłynął do WWPE w dniu 26 lipca 2013 r. (data nadania 19 lipca 2013r.).
Decyzją z dnia 30 czerwca 2014 r. WWPE zobowiązała Skarżącą do zwrotu kwoty odsetek w wysokości [...] zł., liczonych jak dla zaległości podatkowych naliczonych od kwot [...] zł. i [...] zł., pozostających do rozliczenia, w ramach zaliczki wypłaconej w dniu 17 kwietnia 2013 r., od dnia przekazania środków tj. 17 kwietnia 2013 r. do dnia złożenia wniosku o płatność rozliczającego zaliczkę tj. 19 lipca 2013 r.
W wyniku wniesionego przez Skarżącą odwołania, po ponownym rozpatrzeniu sprawy, MIiR wydał decyzję z dnia 4 listopada 2014 r., uchylającą decyzję WWPE i ustalającą termin naliczania odsetek od dnia przekazania środków, to jest od dnia 17 kwietnia 2013r. do dnia złożenia wniosku o płatność rozliczającego zaliczkę to jest 19 lipca 2013r. i od dnia następującego po dniu złożenia wniosku o płatność rozliczającego zaliczkę to jest 20 lipca 2013r. do dnia zwrotu środków, to jest 20 grudnia 2013r.
W uzasadnieniu decyzji MIiR podkreślił, że w momencie wpływu wniosku o płatność, to jest w dniu 26 lipca 2013 r. obowiązywał harmonogram rzeczowo-finansowy 3b z dnia 4 marca 2013 r. Wniosek dotyczył rozliczenia zaliczki udzielonej na kwotę [...] zł. Przedstawione w ww. wniosku wydatki rozliczały zaliczkę w kwocie [...] zł. Zgodnie z harmonogramem, wniosek o rozliczenie zaliczki w kwocie [...] zł. powinien zostać złożony do końca czerwca 2013 r. Został on złożony po terminie wynikającym z harmonogramu oraz rozliczał udzieloną zaliczkę w dużo niższej kwocie.
Ponadto wniosek o płatność zawierał błędy i był korygowany przez Skarżącą, a dokonane aktualizacje harmonogramu rzeczowo-finansowego miały miejsce po dniu 30 czerwca 2013 r. i nie miały wpływu na wynik sprawy. Żadne bowiem czynności prawne podjęte po zaistnieniu zdarzenia, z którym ustawa wiąże powstanie zobowiązania z art. 189 ust. 3 ustawy o finansach publicznych, nie mają znaczenia. Źródłem powstania zobowiązania będzie zaistnienie zdarzenia polegającego na nierozliczeniu zaliczki w sposób określony w § 5 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia 18 grudnia 2009 r. w sprawie warunków i trybu udzielania i rozliczania zaliczek oraz zakresu i terminów składania wniosków o płatność w ramach programów finansowanych z udziałem środków europejskich (Dz. U. z 2009r. nr 223, poz. 1786, dalej: rozporządzenie w sprawie zaliczek).
Wskazał także na treść § 6 ust. 4 umowy o dofinansowanie dotyczącego naliczania odsetek który odnosi się on do wniosków o płatność pośrednią rozliczających zaliczkę, a więc do takich, jak w tej sprawie.
Podkreślił, że nie zaistniała żadna z przesłanek określonych w art. 59 ordynacji podatkowej, pozwalająca na przyjęcie, iż zobowiązanie wygasło.
Skarżąca składając wniosek o płatność nr 3 w lipcu 2013 r. wiedziała, że nie rozlicza w całości udzielonej w kwietniu 2013 r. zaliczki, wobec czego już w lipcu 2013r. mogła zwrócić pozostałą część zaliczki, unikając w ten sposób naliczania odsetek za tak długi okres czasu.
W skardze, złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, Skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego to jest:
- 1. art. 189 ust. 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009r. o finansach publicznych (Dz. U. 2013r. poz. 885 ze zm.), dalej u.f.p., oraz § 5 ust. 1 rozporządzenia w sprawie zaliczek, poprzez przyjęcie, że wniosek o płatność potwierdzający rozliczenie zaliczki nie jest wnioskiem o płatność, wskutek czego uznano, że Skarżąca złożyła wniosek o płatność po ustalonym terminie,
- 2. art. 189 ust. 3 u.f.p. oraz § 5 ust. 1 rozporządzenia w sprawie zaliczek w zw. z § 14 ust. 6 pkt 3 umowy o dofinansowanie, poprzez przyjęcie, że aktualizacja harmonogramu rzeczowo-finansowego 3b nie przesunęła terminu złożenia wniosku o płatność, o którym mowa w art. 189 ust. 3 u.f.p.,
- 3. art.189 ust. 3 u.f.p. w zw. z § 4 ust. 9 umowy o dofinansowanie, poprzez nieuwzględnienie, że WWEP obowiązana była wypłacić środki w terminie określonym w harmonogramie rzeczowo-finansowym, tj. do końca marca 2013 r.
W przypadku ewentualnego nieuwzględnienia zarzutu 1 lub 2 lub zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie art. 189 ust. 3 u.f.p. poprzez przyjęcie, że odsetki, o których mowa w ww. przepisie powinny być w dalszym ciągu naliczane po dniu, w którym zaktualizowany został harmonogram rzeczowo-finansowy 3b.
Zrzuciła również naruszenie przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy to jest art. 7 i art. 8 in fine k.p.a. w zw. z § 4 ust. 9 umowy o dofinansowanie i postanowień harmonogramu rzeczowo-finansowego 3b z dnia 4 marca 2013 r., poprzez nieuwzględnienie w toku postępowania administracyjnego faktu, iż wypłata środków przez WWPE nastąpiła z naruszeniem terminu ustalonego przez strony w harmonogramie rzeczowo-finansowym, tj. do końca marca 2013r., a organy wymagają od Skarżącej stosowania się do terminów, które określone są w sposób niejasny i budzący wątpliwości.
Wobec podniesionych zarzutów Skarżąca wniosła o uchylenie decyzji w całości.
MIiR, w odpowiedzi na skargę, wniósł o jej oddalenia podtrzymując argumenty zawarte w zaskarżonym akcie.
Sąd I instancji wyrokiem z dnia 20 sierpnia 2015 r. oddalił powyższą skargę.
Wskazał, iż organ zasadnie przyjął, iż rozliczenie zaliczki otrzymanej w dniu 17 kwietnia 2013 r. nie nastąpiło w terminie i w niewłaściwej, pełnej kwocie. Powołując się na brzmienie art. 189 ust. 3 u.f.p. oraz § 5 ust. 1 rozporządzenia w sprawie zaliczek, uznał za niezasadne powoływanie się przez Skarżącą na § 6 ust. 3 pkt 1 umowy, gdyż dotyczy on wniosków o płatność pośrednią, natomiast § 6 ust. 4 umowy dotyczy wniosków o płatność pośrednią rozliczających zaliczkę.
Wskazał również że z przepisu § 14 ust. 6 pkt 3 umowy wynika, że zaakceptowana zmiana harmonogramu nie stanowi podstawy do sporządzenia Aneksu jak również nie jest podstawą do zmiany terminu złożenia wniosku o rozliczenie zaliczki.
W przypadku uchybienia temu terminowi na podstawie art. 189 ust.3 u.f.p. w zw. z art. 60 oraz 67 u.f.p. oraz w zw. z art. 21 § 1 pkt 1 ordynacji podatkowej, powstaje zobowiązanie o charakterze publiczno-prawnym, w wysokości obliczonej zgodnie z art. 189 ust 3 u.f.p., które wygasa jedynie w przypadkach enumeratywnie wskazanych w art. 59 § 1 ordynacji podatkowej. Przepis ten nie przewiduje zmiany terminu na dokonanie określonej czynności. Tym samym aktualizacja Harmonogramu nie miała wpływu na przesuniecie terminu powstania zobowiązania, które postało wcześniej z mocy art. 189 ust. 3 u.f.p.
Zwrócił uwagę, iż w momencie podpisania umowy o dofinansowanie strony umowy działają na podstawie przepisów cywilnoprawnych. Od momentu natomiast wszczęcia postępowania administracyjnego zastosowanie mają przepisy k.p.a.
Podkreślił również, że zapisy umowy o dofinansowanie nie są źródłem zniesienia zobowiązania. Wygasa ono jednie w przypadkach wskazanych w art. 59 § 1 ordynacji podatkowej Umowa ma charakter cywilnoprawny i nie może wywołać skutków na płaszczyźnie publicznoprawnej, w tym wygaśnięcia niepodatkowej należności budżetowej.
Jako niezasadne ocenił zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Zostały bowiem podjęte wszelkie czynności niezbędne do wyjaśnienia sprawy i jej załatwienia. Skarżąca została poinformowana o swoich prawach, na jej wniosek dokonano uzupełnienia materiału dowodowego.
Od powyższego wyroku skargę kasacyjną wniosła Skarżąca, zaskarżając wyrok w całości i wnosząc o jego uchylenie w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnego w Warszawie oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Zaskarżonemu wyrokowi na podstawie art. 174 pkt. 1 p.p.s.a. zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego to jest:
1.art. 189 ust. 3 u.f.p. oraz § 5 ust. 1 rozporządzenia w sprawie zaliczek w zw. z § 6 ust. 3 pkt 1 umowy o dofinansowanie, poprzez ich błędną wykładnię i przyjęcie, że wniosek o płatność potwierdzający rozliczenie zaliczki nie jest wnioskiem o płatność, wskutek czego uznano, że Skarżąca złożyła wniosek o płatność po ustalonym terminie, 2.art. 189 ust. 3 u.f.p. oraz § 5 ust. 1 rozporządzenia w sprawie zaliczek w zw. z § 14 ust. 6 pkt 3 umowy o dofinansowanie, poprzez ich błędną wykładnię i przyjęcie, że aktualizacja harmonogramu rzeczowo – finansowego 3b nie przesunęła terminu złożenia wniosku o płatność, o którym mowa w art. 189 ust. 3 u.f.p.
W przypadku nieuwzględnienia powyższych zarzutów Skarżąca podniosła zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 189 ust. 3 u.f.p. i art. 3531 Kodeksu cywilnego w zw. z art. 59 ordynacji podatkowej oraz § 14 ust. 6 pkt 3 umowy o dofinansowanie, poprzez błędną jego wykładnię i przyjęcie, że odsetki, o których mowa w ww. przepisie powinny być w dalszym ciągu naliczane po dniu, w którym zaktualizowany został harmonogram rzeczowo – finansowy 3b.
Skarżąca na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła również naruszenie przepisów prawa procesowego to jest art. 141 § 1 p.p.s.a. w zw. art. 189 ust. 3 u.f.p. oraz § 5 ust. 1 rozporządzenia w sprawie zaliczek w zw. z § 4 ust. 9 umowy o dofinansowanie, poprzez pominięcie w treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku zarzutów zawartych w skardze odnoszących się do nieuwzględnienia, że WWPE obwiązana była wypłacić środki w terminie określonym w harmonogramie rzeczowo – finansowym, tj. do końca marca 2013 r.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Minister Rozwoju wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej w całości. W uzasadnieniu organ zgodził się z argumentacją zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego przez skarżącą Spółkę orzeczenia, jednocześnie nie podzielając żadnego z zarzutów skargi kasacyjnej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Stosownie do brzmienia art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając sprawę na skutek wniesienia skargi kasacyjnej związany jest granicami tej skargi, a z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania, która zachodzi w wypadkach określonych w § 2 tego przepisu. Podstaw do stwierdzenia nieważności w niniejszej sprawie Sąd nie stwierdził.
Podstawy, na których można oprzeć skargę kasacyjną, zostały określone w art. 174 p.p.s.a. Przepis art. 174 pkt 1 p.p.s.a. przewiduje dwie postacie naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Błędna wykładnia oznacza nieprawidłowe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, czyli mylne rozumienie określonej normy prawnej, natomiast niewłaściwe zastosowanie to dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego, czyli niezasadne uznanie, że stan faktyczny sprawy odpowiada hipotezie określonej normy prawnej.
Również druga podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. - naruszenie przepisów postępowania - może przejawiać się w tych samych postaciach, co naruszenie prawa materialnego, przy czym w tym wypadku ustawa wymaga, aby skarżący nadto wykazał istotny wpływ wytkniętego uchybienia na wynik sprawy.
Oceniając skargę kasacyjną przy zastosowaniu powyższych kryteriów oceny, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że skarga kasacyjna nie była zasadna,
Jak wynika z ustalonego stanu faktycznego, Skarżąca zobowiązała się zgodnie z § 6 ust. 1 umowy o dofinansowanie do przedkładania wniosku o płatność pośrednią co trzy miesiące licząc od momentu podpisania umowy o dofinansowanie, w terminie 20 dni od zakończenia danego okresu sprawozdawczego, określonego w harmonogramie rzeczowo-finansowym, stanowiącym załącznik nr 3 do umowy. Jednakże również zgodnie z § 6 ust. 4 powyższej umowy strony postanowiły, że w przypadku niezłożenia wniosku o płatność potwierdzającą rozliczenia zaliczki na kwotę i w terminach określonych w harmonogramie rzeczowo - finansowym Projektu, od środków pozostałych do rozliczenia przekazanych w ramach zaliczki naliczane będą odsetki, jak dla zaległości podatkowych.
Natomiast jak wynika z § 6 ust. 5 rozliczenie zaliczki polega na wykazaniu wydatków kwalifikowanych we wnioskach o płatność w terminach i na warunkach określonych w umowie lub na zwrocie zaliczki.
Jak wynika więc z powyższych uregulowań, Skarżąca była zobowiązana do składnia wniosków o płatność pośrednią co trzy miesiące licząc od momentu podpisania umowy w terminie 20 dnia od zakończenia danego okresu sprawozdawczego, i to niezależnie od braku wydatków, ale także wniosku o płatność rozliczająca zaliczkę w terminie określonym w harmonogramie. Zgodzić się więc należy z twierdzeniem Skarżącej, iż wniosek o płatność potwierdzającą rozliczenia zaliczki jest wnioskiem o płatność, jednakże jego cechą jest to że jest to wniosek rozliczający całość udzielonej zaliczki. Nie jest więc wnioskiem o płatność pośrednią. W takim wypadku, jak wynika z postanowień umowy określono inny termin jego złożenia, bowiem zgodnie z § 6 ust. 4 umowy o dofinansowanie który odwołuje się do harmonogramu rzeczowo-finansowego, winien on być złożony do końca czerwca 2013r., a nie jak wnioski o płatność pośrednią które mogły być składane do 20 dnia od zakończenia danego okresu sprawozdawczego.
Wskazać przy tym należy, iż rozporządzenie w sprawie zaliczek wyróżnia również wniosek o płatność składany w celu rozliczenia zaliczki (§ 7). Dla jego złożenia wymagane jest wskazanie określonych informacji i dokumentów właściwych dla danej umowy o dofinansowanie i dla rozliczenia całości zaliczki, a więc również odnoszącej się do nie wykorzystanej kwoty.
W tym stanie rzeczy nie zasadny jest zarzut naruszenia art. 189 ust. 3 u.f.p. w zw. z § 5 ust. 1 rozporządzenia w sprawie zaliczek i w zw. z § 6 ust. 3 pkt 1 umowy o dofinansowanie.
Za nie uzasadniony uznać również należało zarzut naruszenia art. 189 ust. 3 u.f.p. oraz § 5 ust. 1 w zw. z § 14 ust. 6 pkt. 3 umowy o dofinansowanie, oraz art. 189 ust 3 u.f.p. i art. 3531 k.c. w zw. z art. 59 ordynacji podatkowej oraz § 14 ust. 6 pkt. 3 umowy o dofinansowanie.
Skarżąca otrzymała zaliczkę w kwocie [...] zł. w dniu 17 kwietnia 2013r. Jak wynika z harmonogramu rzeczowo-finansowego, rozliczenie zaliczki nastąpić miało do końca czerwca 2013r. Wniosek o płatność rozliczający zaliczkę został przez Skarżącą złożony w dniu 26 lipca 2013r. a został nadany w dniu 19 lipca 2013r. Nadto, zwrot nierozliczonych środków, w kwocie [...] zł., nastąpił w dniu 20 grudnia 2013r.
Skarżąca twierdzi że przesłany zaktualizowany harmonogram rzeczowo -finansowy w dniu 19 lipca 2013r. przesunął termin złożenia wniosku o rozliczenie zaliczki. Natomiast zdaniem organu dokonana aktualizacja harmonogramu nie ma wpływu na termin rozliczenia zaliczki.
Należy więc podkreślić, iż zgodnie z art. 189 ust. 3 u.f.p. w przypadku niezłożenia wniosku o płatność na kwotę lub w terminie, o których mowa w przepisach wydanych na podstawie ust. 4, od środków pozostałych do rozliczenia, przekazanych w ramach zaliczki, nalicza się odsetki jak dla zaległości podatkowych, liczone od dnia przekazania środków do dnia złożenia wniosku o płatność.
Natomiast rozporządzenie w sprawie zaliczek, wydane na podstawie art. 189 ust. 4 u.o.f.p. w § 5.1 stanowi, że rozliczenie zaliczki polega na wykazaniu przez beneficjenta wydatków kwalifikowalnych we wnioskach o płatność złożonych do właściwej instytucji, w terminach i na warunkach określonych w umowie o dofinansowanie oraz zgodnie z systemem realizacji danego programu operacyjnego, lub na zwrocie zaliczki.
Zgodnie z § 6 ust. 4 umowy, do której odwołuje się § 5.1 rozporządzenia w sprawie zaliczek, w przypadku niezłożenia do WWPE wniosku o płatność pośrednią potwierdzającego rozliczenie zaliczki na kwotę lub w terminach określonych w harmonogramie rzeczowo-finansowym projektu, od środków pozostałych do rozliczenia przekazanych w ramach zaliczki nalicza się odsetki jak dla zaległości podatkowych.
Nie ulega wątpliwości, iż zgodnie z art. 60 pkt 6 u.f. p. odsetki od nierozliczonej w terminie zaliczki stanowią środki publiczne stanowiące niepodatkowe należności budżetowe o charakterze publiczno-prawnym. Stosownie do art. 67 u.f.p. do spraw dotyczących należności, o których mowa w art. 60, nieuregulowanych u.f.p. stosuje się przepisy k.p.a. i odpowiednio przepisy działu III ordynacji podatkowej, dotyczący zobowiązań podatkowych. Natomiast, zgodnie z art. 21 § 1 pkt 1 ordynacji podatkowej zobowiązanie podatkowe powstaje z dniem zaistnienia zdarzenia, z którym ustawa podatkowa wiąże powstanie takiego zobowiązania
Nie ulega wątpliwości również, iż art. 189 ust. 3 u.o.f.p. określa kiedy powstaje obowiązek zapłaty odsetek od środków przekazanych w formie zaliczki. Zobowiązanie to powstaje z momentem zaistnienia okoliczności tam przewidzianych, a więc w przypadku niezłożenia wniosku o płatność na kwotę lub w terminie, o których mowa w rozporządzeniu o rozliczeniu zaliczek. Tak więc obowiązek zapłaty odsetek powstaje z mocy prawa.
Podkreślić przy tym należy, że umowa zawarta między stronami o dofinansowanie projektu łączy w sobie elementy o charakterze cywilnoprawnym jak również elementy publicznoprawne. Zobowiązanie do zapłaty odsetek jest natomiast świadczeniem publicznoprawnym opierającym się na prawie publicznym i nie może być modyfikowane na gruncie prawa cywilnego. Z tego też względu obowiązek zwrotu odsetek jako nieopodatkowanej należności budżetowej o charakterze publicznoprawnym (art. 60 pkt 6 u. o f. p.) nakładany jest w drodze wydania decyzji WWPE.
Jak już wskazano w haromonogramie rzeczowo-finansowym umowy z dnia 31 grudnia 2012r,. termin rozliczenia zaliczki ustalono na koniec czerwca 2013r. Haromonogram ten został natomiast, zdaniem Skarżącej, zmieniony w dniu 19 lipca 2013r., na skutek złożonej jego aktualizacji wniosku. Jednakże wniosek o zmianę haromonogramu został złożony po terminie przewidzianym na rozliczenie zaliczki, bowiem termin ten został określony na dzień 30 czerwca 2013r.. Z tego też względu zmiana terminu rozliczenia zaliczki nie może skutkować zniweczeniem skutku w postaci już powstałego zobowiązania do zapłaty odsetek, od kwoty nierozliczonej w terminie zaliczki.
Podkreślić również należy, iż zgodnie z postanowieniami umowy zawartej między stronami, w sprawach nieuregulowanych mają zastosowanie przepisy kodeksu cywilnego oraz ustawy o finansach publicznych. Strony umowy dopuściły więc możliwość zmiany postanowień umowy w zakresie harmonogramu rzeczowo finansowego (art. 3531 k.c.). Nie oznacza to jednakże, że w drodze modyfikacji umowy, w sytuacji, gdy wniosek o zmianę terminu rozliczenia zaliczki został złożony po upływie terminu do jej rozliczenia, można modyfikować z mocą wsteczną skutki zdarzeń z którym ustawa o finansach publicznych wiąże powstanie zobowiązania do zwrotu środków publicznych stanowiących nie podatkowe należności budżetowe, w postaci odsetek.
Podkreślić należy również, iż zarówno przepisy ustawy o finansach publicznych mających zastosowanie w sprawie, jak również przepisy ordynacji podatkowej w dziale III mającym odpowiednie zastosowanie z mocy art. 67 u.f.p. nie przewidują zmiany czy modyfikacji już powstałego obowiązku zwrotu odsetek z tytułu nieterminowego rozliczenia zaliczki.
Tym samym za zasadne uznać należało stanowisko Sądu I instancji, iż MIiR prawidłowo naliczył odsetki od kwoty [...] zł., od dnia przekazania środków, to jest od dnia 17 kwietnia 2013r. do dnia złożenia wniosku o płatność rozliczającego zaliczkę, to jest do dnia 19 lipca 2013r., oraz od kwoty [...] zł. od dnia 20 lipca 2013r. to jest od dnia następnego po dniu złożenia wniosku o płatność do dnia 20 grudnia 2013r. a więc do dnia zwrotu pozostałej części zaliczki.
Nie uzasadniony okazał się natomiast zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 189 ust. 3 u.f.p. oraz § 5 ust. 1 rozporządzenia w sprawie zaliczek i § 4 ust. 9 umowy o dofinansowanie.
Natomiast art..141 § 1 p.p.s.a. określa wymogi formalne uzasadnienia wyroku sądu administracyjnego. Wadliwość uzasadnienia może stanowić usprawiedliwioną podstawę kasacyjną naruszenia przepisów postępowania, gdy uzasadnienie nie pozwala na kasacyjną kontrolę orzeczenia. W takim wypadku bowiem wadliwość uzasadnienia może być uznana za naruszenie przepisów postępowania które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy (wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 28 września 2009 r., I OSK 1605/09, z dnia 27 października 2010 r., II GSK 900/09, z dnia 5 listopada 2010 r., II OSK 1713/10, z dnia 30 listopada 2012 r., II FSK 745/11). Uzasadnienie zaskarżonego wyroku, zadaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego pozwala na kasacyjną kontrolę orzeczenia, a podniesione w zarzucie okoliczności nie mają związku z przedmiotem postępowania którym jest naliczenie odsetek od kwot nierozliczonej w terminie zaliczki.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną, o kosztach orzekając stosownie do art. 204 pkt 1 p.p.s.a. i art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. c) w zw. z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a) w zw. z § 6 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielanej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 490 ze zm.) w związku z § 21 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804 ze zm.), zasądzając od Skarżącej na rzecz MIiR zwrot kosztów zastępstwa procesowego radcy prawnego w kwocie 1800,0 zł.
- - ---------------------- 9