Uzasadnienie
H. S. (dalej: skarżący) w skardze kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 28 kwietnia 2016 r., sygn. akt II SA/Ke 25/16 zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego w Warszawie z dnia [...] października 2015 r. znak: [...] w przedmiocie kary pieniężnej za wykonywanie przewozu regularnego z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu.
W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazał, że ewentualna zapłata kary w wysokości 3000 zł spowoduje dla niego i jego rodziny znaczną szkodę. Ponadto, skarżący wskazał, że osiąga dochody w wysokości ok. 1200 zł, nie ma żadnych oszczędności, ponosi stałe wydatki z tytułu leczenia urologicznego w wysokości ok. 200 zł miesięcznie, zaś kwota osiąganych dochodów ledwo zaspokaja bieżące potrzeby dnia codziennego. W ocenie skarżącego konieczność zapłaty kary pieniężnej, czy też ściągnięcie jej w drodze egzekucji będzie stanowiło uszczuplenie w miesięcznych dochodach, które i tak ledwo wystarczają na pokrycie bieżących wydatków. Do wniosku dołączono zaświadczenia z Urzędu Skarbowego o wysokości osiąganego dochodu w latach 2012, 2013 i 2014.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. 2016, poz. 718 ze zm.), dalej: p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego bądź wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Wprowadzona w omawianym przepisie ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady wynikającej z art. 61 § 1 p.p.s.a., w myśl której wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności.
Skoro sąd orzeka o wstrzymaniu aktu lub czynności na wniosek skarżącego, to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku, tak aby przekonać sąd do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy.
Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczający sam wniosek strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno się odnosić do konkretnych okoliczności pozwalających stwierdzić, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Jego twierdzenia powinny być poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej oraz majątkowej (por. postanowienie NSA z dnia 2 sierpnia 2016 r., sygn. akt II OSK 1582/16; postanowienie NSA z dnia 25 lutego 2015 r., sygn. akt II GSK 136/15; postanowienie NSA z dnia 26 września 2013 r., sygn. akt II FSK 2540/13).
W niniejszej sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania dotyczył decyzji w nakładającej na skarżącego karę pieniężną w wysokości 3000 zł.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego wnioskodawca nie wykazał okoliczności, które świadczyłyby o tym, że wykonanie decyzji może spowodować znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. W skardze kasacyjnej zawarł, że ewentualna zapłata kary spowoduje dla niego i jego rodziny znaczną szkodę. Skarżący wskazał również, że osiąga dochody w wysokości ok. 1200 zł, nie ma żadnych oszczędności, ponosi stałe wydatki z tytułu leczenia urologicznego w wysokości ok. 200 zł miesięcznie, zaś kwota osiąganych dochodów ledwo zaspokaja bieżące potrzeby dnia codziennego. W ocenie skarżącego konieczność zapłaty kary pieniężnej, czy też ściągnięcie jej w drodze egzekucji będzie stanowiło uszczuplenie w miesięcznych dochodach, które i tak ledwo wystarczają na pokrycie jego bieżących wydatków. Te okoliczności nie świadczą jeszcze o spełnieniu przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a.
Należy zauważyć, że chociaż w art. 61 § 3 p.p.s.a. mowa jest jedynie o uprawdopodobnieniu okoliczności wymienionych w tym przepisie, nie oznacza to, że samo przekonanie skarżącego, że wykonanie decyzji wywoła szczególnie niekorzystne konsekwencje, jest wystarczające do tego, aby wniosek został uwzględniony. Twierdzenia skarżącego odnoszące się do przesłanek wstrzymania wykonania aktu powinny być poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jej sytuacji finansowej.
W ocenie NSA informacje zawarte w aktach sprawy są niewystarczające, aby stwierdzić, że odmowa wstrzymania wykonania decyzji może spowodować znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Sąd oczywiście wziął pod rozwagę załączone do wniosku zaświadczenia z Urzędu Skarbowego z dnia 03.08.2015 r. Z tych dokumentów nie wynika jednak jaka jest aktualna sytuacja majątkowa i finansowa skarżącego, w tym jego zdolności płatnicze.
NSA zwraca uwagę, że skarżący nie udokumentował wysokości dochodu uzyskanego w 2015 r., bądź straty, stanu posiadanych rachunków bankowych, wysokości dochodów uzyskiwanych przez pozostałych członków rodziny, jak również nie określił liczby osób (dzieci) pozostających na jego utrzymaniu.
NSA podkreśla, że postanowienia w sprawie wstrzymania aktu lub czynności sąd może zmienić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności, o czym stanowi art. 61 § 4 p.p.s.a. To jednak w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku, aby powołane w nim okoliczności wskazywały na wystąpienie w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. oraz poparcie zawartych we wniosku twierdzeń stosownymi dokumentami. Sąd musi mieć wiedzę o okolicznościach przemawiających za wstrzymaniem wykonania aktu lub czynności, jak również możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę (por. postanowienie NSA z dnia 20 lipca 2015 r., sygn. akt II FZ 542/15).
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 193 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.