Uzasadnienie
Wyrokiem z 16 grudnia 2021 r. sygn. II SA/Sz 947/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, po rozpoznaniu sprawy ze skargi S. Spółki z o.o. w P. na czynność Komendanta Miejskiego Policji w Szczecinie w przedmiocie zatrzymania dowodu rejestracyjnego, stwierdził bezskuteczność zaskarżonej czynności i zasądził od Komendanta Miejskiego Policji w Szczecinie na rzecz S. Spółki z o.o. w P. kwotę 697 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Wyrok ten wydano w następującym stanie sprawy:
30 czerwca 2021 r. policjant Komendy Miejskiej w Szczecinie zatrzymał dowód rejestracyjny autobusu MAN o nr rej. [...].
S. Sp. z o. o. w P., wystąpiła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, ze skargą na tę czynność wnosząc o stwierdzenie jej bezskuteczności.
W odpowiedzi na skargę Komendant Miejski Policji w Szczecinie wniósł o oddalenie skargi. Organ wyjaśnił, że w trakcie oględzin pojazdu funkcjonariusz Wydziału Ruchu Drogowego KMP w Szczecinie, poza znacznym pęknięciem szyby czołowej, stwierdził ponadto odprysk na szybie w obszarze oczyszczanym przez wycieraczki szyby przedniej. Funkcjonariusz uznał, że pęknięcie szyby oraz odprysk w pojeździe przeznaczonym do przewozu pasażerów, stwarza realne zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, na podstawie art. 146 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie tekst jedn. Dz.U. z 2022 r. poz. 329; dalej: p.p.s.a.) stwierdził bezskuteczność zaskarżonej czynności. Wskazał, że z przedłożonych Sądowi dokumentów wynika, iż 30 czerwca 2021 r. Policja została wezwana do zdarzenia drogowego przy ul. S. w S. W trakcie oględzin pojazdu funkcjonariusz Policji stwierdził uszkodzenie – pęknięcie przedniej szyby czołowej. Taki opis usterki został uwidoczniony w protokole oględzin pojazdu z 30 czerwca 2021 r. oraz pokwitowaniu zatrzymania dokumentu, gdzie dodatkowo jako podstawę zatrzymania dowodu rejestracyjnego wskazano art. 132 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy Prawo o ruchu drogowym, a w miejscu przeznaczonym na wyszczególnienie usterki art. 81 ust. 11 pkt 1 lit. a tej ustawy.
Sąd pierwszej instancji stwierdził, że określone w art. 132 ust. 1 pkt 1 lit. a oraz art. 81 ust. 11 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2021 r., poz. 450 z późn. zm.; dalej: p.r.d.) podstawy zatrzymania dowodu rejestracyjnego mają charakter ogólny i nie wskazują jaka była faktyczna przyczyna zatrzymania dokumentu. W sporządzonej w dacie oględzin pojazdu dokumentacji, poza opisowym określeniem stwierdzonej usterki nie wskazano numeru pozycji zgodnie z załącznikiem nr 1 do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 5 listopada 2019 r. w sprawie kontroli ruchu drogowego (Dz.U. z 2019 r. poz. 2141 ze zm.; dalej również: załącznik).
Sąd wywodził, że odwołanie się do wskazanego załącznika ma o tyle istotny charakter, że opisano w nim szczegółowo rodzaje usterek i ich kwalifikację, co z kolei umożliwia obiektywne określenie, czy stwierdzona usterka jest istotna, a w konsekwencji stanowi podstawę do zatrzymania dowodu rejestracyjnego.
W punkcie 3.1 załącznika, jeżeli chodzi o stan szyb w pojeździe przewidziano, że przeszkody w polu widzenia kierowcy znacząco ograniczające widoczność do przodu lub na boki (poza obszarem oczyszczanym przez wycieraczki szyby przedniej) stanowią usterkę drobną, natomiast ograniczone widzenie w obszarze oczyszczanym przez wycieraczki szyby przedniej lub niewidoczne lusterka zewnętrzne stanowią usterkę poważną.
Z punktu 3.2 pkt a) załącznika wynika z kolei, że pęknięcia lub przebarwienia szyby szklanej lub z tworzywa (o ile jest dozwolona), poza obszarem oczyszczanym przez wycieraczki szyby przedniej stanową usterkę drobną, natomiast ograniczone widzenie w obszarze oczyszczanym przez wycieraczki szyby przedniej lub niewidoczne lusterka zewnętrzne, stanowi usterkę poważną.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie stanął na stanowisku, że analiza przytoczonych przepisów załącznika nr 1 do rozporządzenia w sprawie kontroli ruchu drogowego prowadzi do wniosku, że każde uszkodzenie szyby przedniej, którego skutkiem jest ograniczenie widzenia w obszarze oczyszczanym przez wycieraczki stanowi usterkę poważną. Nie ma zatem racji pełnomocnik skarżącej wywodząc, że odprysk na szybie znajdujący się w polu oczyszczanym przez wycieraczki szyby przedniej nie stanowi usterki poważnej. Jeżeli bowiem taki odprysk, znajdujący się w obszarze, o którym mowa ogranicza pole widzenia, to należy go traktować jako usterkę poważną, której istnienie może przekładać się na bezpieczeństwo ruchu drogowego.
W badanej sprawie, w ocenie Sądu pierwszej instancji, nie było podstaw do zatrzymania dowodu rejestracyjnego pojazdu z innego powodu. Sąd podniósł, że przedstawiona, wraz z odpowiedzią na skargę, dokumentacja nie potwierdziła tego, aby na szybie przedniej pojazdu, w polu oczyszczanym przez wycieraczki, w dacie przeprowadzenia jego kontroli, po pierwsze znajdował się odprysk, a po wtóre że ograniczał on pole widzenia kierowcy.
Informacji takiej nie zawiera sporządzony w dniu 30 czerwca 2021 r. protokół oględzin pojazdu, wskazania takiego, z powołaniem się na załącznik nr 1 do rozporządzenia w sprawie kontroli drogowej, nie ma w pokwitowaniu zatrzymania dokumentu. Na załączonych do akt zdjęciach widoczne jest pęknięcie szyby znajdujące się poza polem oczyszczanym przez wycieraczki, nie jest jednak widoczny odprysk szyby. Informacja o tym, że przyczyną zatrzymania dowodu rejestracyjnego był odprysk szyby przedniej znajdujący się w obszarze oczyszczanym przez wycieraczki znalazła się w notatce służbowej, sporządzonej w dniu 5 lipca 2021 r., a więc po upływie 5 dni od przeprowadzenia kontroli pojazdu.
W ocenie Sądu pierwszej instancji dokument ten nie może stanowić wiarygodnej informacji o tym, że w dniu kontroli stwierdzono na przedniej szybie odprysk, ograniczający pole widzenia. Takie dane powinny być umieszczone w dokumentacji sporządzonej w dacie przeprowadzenia oględzin, a także w pokwitowaniu zatrzymania dowodu rejestracyjnego. To bowiem te dokumenty powinny zawierać szczegółowy opis stanu pojazdu, z uwzględnieniem stwierdzonych uszkodzeń, zwłaszcza jeżeli uszkodzenia te stanowią podstawę do władczego działania organu, a konsekwencje tego działania rodzą dla właściciela pojazdu określone obowiązki. Niedopuszczalne jest, w ocenie Sądu pierwszej instancji, uzupełnianie protokołu w taki sposób jak uczyniono to w niniejszej sprawie.
Sąd wywodził, że dokumenty, o których mowa, zwłaszcza protokół oględzin pojazdu powinien być sporządzony w taki sposób, aby możliwe było dokonanie oceny podjętych na jego podstawie działań. Jeżeli zatem – jak w niniejszej sprawie stwierdzono odprysk na szybie, to należało szczegółowo go opisać, wskazać jego położenie i wykazać, że ogranicza on pole widzenia. Tego rodzaju danych protokół nie zawiera, a skoro tak to – zdaniem Sądu pierwszej instancji - nie mógł on stanowić podstawy do zatrzymania dowodu rejestracyjnego pojazdu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zgodził się ze skarżącą, że pęknięcie szyby przedniej poza obszarem oczyszczanym przez wycieraczki nie stanowi usterki poważnej. Wynika to wprost z pkt 3.2 lit. a) załącznika nr 1 do rozporządzenia w sprawie kontroli ruchu drogowego. Z załączonych zdjęć nie wynika natomiast, aby było to pęknięcie znaczne. Zatem stwierdzenie tej usterki, które jest niewątpliwe i niekwestionowane przez strony, również nie dawało podstaw do zatrzymania dokumentu.
Skargę kasacyjną od tego wyroku wywiódł Komendant Miejski Policji w Szczecinie zaskarżając go w całości i wnosząc o jego uchylenie i rozpoznanie skargi, tj. oddalenie skargi lub ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji oraz o zasądzenie na rzecz organu kosztów postepowania.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:
- 1) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 132 ust. 1 pkt 1 lit. a p.r.d. w zw. z § 5 ust 7 pkt 2 oraz pkt 3.2 załącznika nr 1 do rozporządzenia w sprawie kontroli ruchu drogowego poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, iż autobus MAN o nr rej. [...] z uszkodzoną szybą czołową nie zagrażał bezpieczeństwu w ruchu drogowym, a w konsekwencji zatrzymanie dowodu rejestracyjnego w dniu 30 czerwca 2021r. przez Policję było bezskuteczne, podczas gdy z zebranej w sprawie dokumentacji wynika, że pęknięcie szyby czołowej oraz odprysk na szybie w obszarze oczyszczanym przez wycieraczki szyby przedniej stanowiły w istocie usterkę poważną, a co za tym idzie zagrożenie w ruchu drogowym, zwłaszcza, że przedmiotem działalności skarżącego jest zbiorowy przewóz osób;
- 2) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 66 ust 1 pkt 1 i 5 p.r.d. w zw. z § 8 ust. 5 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz.U. z 2016 r., poz. 2022 z poźn. zm.) poprzez ich niezastosowanie;
- 3) naruszenie przepisów postępowania, co miało istotny wpływ na wynik postępowania, tj. art. 146 § 1 p.p.s.a. poprzez przyjęcie, że czynność w przedmiocie zatrzymania dowodu rejestracyjnego autobusu MAN o nr rej. [...] jest bezskuteczna, podczas gdy z zebranej w sprawie dokumentacji wynika, że pęknięcie szyby czołowej oraz odprysk na szybie w obszarze oczyszczanym przez wycieraczki szyby przedniej stanowiły w istocie usterkę poważną i zagrożenie w ruchu drogowym, a co za tym idzie działanie funkcjonariusza Policji było prawidłowe.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiono argumenty na poparcie przytoczonych zarzutów.
S. Spółka z o.o. w P. w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniosła o jej oddalenie i zasądzenie od organu na jej rzecz kosztów postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W pierwszej kolejności należy wskazać, że skarżący kasacyjnie organ zrzekł się rozprawy, a pozostałe strony - w tym przypadku skarżąca Spółka - w terminie czternastu dni od doręczenia odpisu skargi kasacyjnej, nie zażądała przeprowadzenia rozprawy. W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny zgodnie z dyspozycją art. 182 § 2 i 3 p.p.s.a. rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, w składzie trzech sędziów.
W postępowaniu kasacyjnym obowiązuje wynikająca z art. 183 § 1 p.p.s.a. zasada związania Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami i granicami zaskarżenia, wskazanymi w skardze kasacyjnej. Wskazane w tym środku zaskarżenia przyczyny wadliwości kwestionowanego orzeczenia determinują zakres jego kontroli przez Sąd drugiej instancji. Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest do podjęcia działań z urzędu jedynie w sytuacjach określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a., które w niniejszej sprawie nie występują. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone wskazanymi w niej podstawami, którymi - zgodnie z art. 174 p.p.s.a. – może być: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;
- 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Skarga kasacyjna jako sformalizowany środek zaskarżenia powinna zawierać m.in. przytoczenie podstaw kasacyjnych oraz ich uzasadnienie (art. 176 § 1 pkt 2) p.p.s.a.). Przytoczenie podstaw kasacyjnych to wskazanie konkretnych przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania, które w ocenie skarżącego zostały naruszone przez Sąd pierwszej instancji i precyzyjne wyjaśnienie, na czym polegało niewłaściwe zastosowanie lub błędna wykładnia prawa materialnego, bądź wykazanie istotnego wpływu naruszenia prawa procesowego na rozstrzygnięcie sprawy przez Sąd pierwszej instancji. Konieczne jest przy tym wskazanie konkretnych przepisów naruszonych przez Sąd.
Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega bowiem na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. Ze względu na ograniczenia wynikające ze wskazanych regulacji prawnych, Naczelny Sąd Administracyjny nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich ani w inny sposób korygować. Naczelny Sąd Administracyjny nie jest zatem władny badać, czy Sąd pierwszej instancji nie naruszył również innych przepisów, niedostrzeżonych lub pominiętych przy formułowaniu zarzutów skargi kasacyjnej. Pominięcie określonych zagadnień w skardze kasacyjnej czy odniesienie się do nich w sposób wybiórczy i ogólnikowy skutkuje niemożnością zakwestionowania przez Naczelny Sąd Administracyjny stanowiska wyrażonego w ich zakresie przez wojewódzki sąd administracyjny czy działające w sprawie organy.
Uzasadnienie podstaw kasacyjnych powinno szczegółowo określać, do jakiego, zdaniem skarżącego, naruszenia przepisów prawa doszło w postępowaniu przed Sądem pierwszej instancji i na czym to naruszenie polegało, a w przypadku zarzucania uchybień przepisom procesowym należy dodatkowo wykazać, że to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naruszenie prawa materialnego może nastąpić przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Błędna wykładnia to mylne zrozumienie treści przepisu. Naruszenie prawa przez niewłaściwe zastosowanie to wadliwe uznanie, że ustalony w sprawie stan faktyczny odpowiada hipotezie określonej normy prawnej (tzw. błąd subsumcji). Sformułowanie zarzutu błędnej wykładni przepisu prawa materialnego zawsze powinno łączyć się z wykazaniem, na czym polegało wadliwe odczytanie przez Sąd pierwszej instancji znaczenia treści przepisu, a następnie konieczne jest podanie właściwego, zdaniem skarżącego, rozumienia naruszonego przepisu.
Podkreślenia wymaga, że ocena zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego przez jego niewłaściwe zastosowanie może być dokonana wyłącznie na podstawie ustalonego w sprawie stanu faktycznego, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który skarżący uznaje za prawidłowy.
Wobec związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej, prawidłowe sformułowanie zarzutów kasacyjnych jest warunkiem niezbędnym dla uznania, że zarzut jest usprawiedliwiony.
Poczynienie powyższych uwag o charakterze ogólnym było konieczne ze względu na sposób w jaki zostały zredagowane zarzuty rozpatrywanej skargi kasacyjnej.
Skarżący kasacyjnie organ zarzuca naruszenie art. 132 ust. 1 pkt 1 lit. a p.r.d. w zw. z § 5 ust 7 pkt 2 oraz pkt 3.2 załącznika nr 1 do rozporządzenia w sprawie kontroli ruchu drogowego poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, iż autobus MAN o nr rej. [...] z uszkodzoną szybą czołową nie zagrażał bezpieczeństwu w ruchu drogowym, a w konsekwencji zatrzymanie dowodu rejestracyjnego w dniu 30 czerwca 2021r. przez Policję było bezskuteczne, podczas gdy – w ocenie skarżącego kasacyjnie organu- z zebranej w sprawie dokumentacji wynika, że pęknięcie szyby czołowej oraz odprysk na szybie w obszarze oczyszczanym przez wycieraczki szyby przedniej stanowiły w istocie usterkę poważną, a co za tym idzie zagrożenie w ruchu drogowym, zwłaszcza, że przedmiotem działalności skarżącego jest zbiorowy przewóz osób.
Zgodnie z art. 132 ust. 1 pkt 1 lit. a p.r.d. Policjant, funkcjonariusz Straży Granicznej albo funkcjonariusz Służby Celno-Skarbowej zatrzyma dowód rejestracyjny (pozwolenie czasowe) w razie stwierdzenia lub uzasadnionego przypuszczenia, że pojazd zagraża bezpieczeństwu w szczególności po wypadku drogowym, w którym zostały uszkodzone zasadnicze elementy nośne konstrukcji nadwozia, podwozia lub ramy.
Zgodnie z § 5 ust 7 pkt 1-3 rozporządzenia w sprawie kontroli ruchu drogowego usterki stwierdzone podczas drogowej kontroli technicznej pojazdu dzieli się na trzy kategorie:
- 1) usterki drobne - usterki bez znaczącego wpływu na bezpieczeństwo pojazdu lub wymagania ochrony środowiska, które nie powodują ograniczenia w dalszym używaniu pojazdu;
- 2) usterki poważne - usterki mogące zagrażać bezpieczeństwu ruchu drogowego lub naruszać wymagania ochrony środowiska albo inne istotne nieprawidłowości, które dają podstawę do ograniczenia dalszego używania pojazdu oraz określenia warunków tego używania;
- 3) usterki niebezpieczne - usterki powodujące bezpośrednie zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu drogowego lub naruszające wymagania ochrony środowiska, w stopniu uniemożliwiającym używanie pojazdu w ruchu drogowym, które powodują niedopuszczenie do dalszego używania pojazdu.
W załączniku nr 1 do tego rozporządzenia określono kategorie usterek i ich kwalifikację.
Zgodnie z punktem 3.2. a) tego załącznika (w brzmieniu mającym zastosowanie w sprawie) pęknięcia lub przebarwienia szyby szklanej lub z tworzywa (o ile jest dozwolona), poza obszarem oczyszczanym przez wycieraczki szyby przedniej - stanowią usterkę drobną, natomiast ograniczone widzenie w obszarze oczyszczanym przez wycieraczki szyby przedniej lub niewidoczne lusterka zewnętrzne - stanowi usterkę poważną.
Sąd pierwszej instancji stwierdził bezskuteczność czynności w postaci zatrzymania dowodu rejestracyjnego pojazdu, uznał bowiem, że dokumentacja przedstawiona przez organ wraz z odpowiedzią na skargę nie potwierdziła tego, aby na szybie przedniej pojazdu, w polu oczyszczanym przez wycieraczki, w dacie przeprowadzenia jego kontroli, po pierwsze znajdował się odprysk, a po wtóre że ograniczał on pole widzenia kierowcy.
Tymczasem argumentacja przedstawiona w uzasadnieniu zarzutu błędnego zastosowania przytoczonych przepisów sprowadza się do twierdzenia, że w czasie kontroli na przedniej szybie pojazdu, w polu oczyszczanym przez wycieraczki znajdował się odprysk, który ograniczał pole widzenia kierowcy wobec czego organ zasadnie dokonał zatrzymania dowodu rejestracyjnego.
Odwołując się do wywodów przedstawionych na wstępie, stwierdzić należy, że tak skonstruowany zarzut naruszenia prawa materialnego nie może zostać uznany za usprawiedliwiony. Organ kwestionuje bowiem dokonaną przez Sąd pierwszej instancji ocenę materiału zgromadzonego w sprawie.
W orzecznictwie NSA utrwalony jest pogląd, że zarzut naruszenia prawa materialnego nie może być skutecznie uzasadniony próbą zwalczania poczynionych w sprawie ustaleń faktycznych (por. wyrok NSA z 28 stycznia 2014 r., sygn. akt I OSK 178/13, LEX nr 1501745). Niedopuszczalne jest zatem postawienie zarzutu naruszenia prawa materialnego zamiast zarzutu naruszenia przepisów postępowania i podważanie za jego pomocą ustaleń faktycznych. Próba zwalczenia ustaleń faktycznych poczynionych przez Sąd pierwszej instancji nie może bowiem nastąpić przez zarzut naruszenia prawa materialnego (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.). Ewentualnie może być ona skuteczna tylko w ramach podstawy kasacyjnej wymienionej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. (por. wyrok NSA z 21 marca 2014 r., sygn. akt I GSK 654/12, LEX nr 1487732).
Jednocześnie należy podkreślić, że ocena zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego przez jego niewłaściwe zastosowanie może być dokonana wyłącznie na podstawie ustalonego w sprawie stanu faktycznego, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który skarżący kasacyjnie uznaje za prawidłowy.
Wobec powyższego zarzut niewłaściwego zastosowania art. 132 ust. 1 pkt 1 lit. a p.r.d. w zw. z § 5 ust 7 pkt 2 oraz pkt 3.2 załącznika nr 1 do rozporządzenia w sprawie kontroli ruchu drogowego nie może zostać uznany za usprawiedliwiony. Zarzuty wywiedzionej przez organ skargi kasacyjnej nie podważają bowiem dokonanej przez Sąd pierwszej instancji oceny materiału zgromadzonego w sprawie i nie kwestionują skutecznie oceny Sądu pierwszej instancji zgodnie, z którą dokumentacja przedstawiona przez organ nie potwierdziła tego, aby na szybie przedniej pojazdu, w dacie przeprowadzenia jego kontroli, w polu oczyszczanym przez wycieraczki, znajdował się odprysk, który ograniczał pole widzenia kierowcy.
Omawianego zarzutu nie może również usprawiedliwiać podniesiony w uzasadnieniu skargi kasacyjnej argument dotyczący przyszłej, potencjalnej możliwości rozszerzenia się pęknięcia znajdującego się poza obszarem oczyszczanym przez wycieraczki, co dopiero mogłoby spowodować wystąpienie zagrożenia bezpieczeństwa. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego stwierdzenie lub uzasadnione przypuszczenie, że pojazd zagraża bezpieczeństwu, o którym mowa w art. 132 ust. 1 pkt 1 lit. a p.r.d. musi być aktualne w chwili zatrzymania dowodu rejestracyjnego.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie jest usprawiedliwiony również zarzut naruszenia art. 66 ust 1 pkt 1 i 5 p.r.d. w zw. z § 8 ust. 5 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia poprzez ich niezastosowanie.
Zgodnie z art. 66 ust 1 pkt 1 i 5 p.r.d. pojazd uczestniczący w ruchu ma być tak zbudowany, wyposażony i utrzymany, aby korzystanie z niego: 1) nie zagrażało bezpieczeństwu osób nim jadących lub innych uczestników ruchu, nie naruszało porządku ruchu na drodze i nie narażało kogokolwiek na szkodę;
- 5) zapewniało dostateczne pole widzenia kierowcy oraz łatwe, wygodne i pewne posługiwanie się urządzeniami do kierowania, hamowania, sygnalizacji i oświetlenia drogi przy równoczesnym jej obserwowaniu.
W wydanym na podstawie art. 66 ust. 5 p.r.d. rozporządzeniu z dnia 31 grudnia 2002 r. Minister Infrastruktury określił warunki techniczne pojazdów oraz zakres ich niezbędnego wyposażenia.
Zgodnie z § 8 ust. 5 pkt 1 tego rozporządzenia szyby pojazdu nie powinny dawać ostrych odprysków w razie rozbicia; przednia szyba powinna zapewnić kierowcy pełną i wyraźną widoczność bez zniekształcenia obrazu, a w razie rozbicia - zapewniać jeszcze dostateczną widoczność drogi.
Przepisy te odnoszą się do warunków technicznych pojazdów oraz ich wyposażenia. Nie stanowiły zatem podstawy ocenianej przez Sąd pierwszej instancji czynności, którą stanowił art. 132 ust. 1 pkt 1 lit. a p.r.d. Podobnie w sprawie nie miało zastosowania powoływane w uzasadnieniu skargi kasacyjnej rozporządzenie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów stosowanych przy tych badaniach (Dz.U. z 2015 r. poz 776 z późn.zm.).
Wobec uznania za nieusprawiedliwione zarzutów ujętych w punkcie 1 i 2 petitum skargi kasacyjnej, zarzut naruszenia art. 146 § 1 p.p.s.a. również nie mógł odnieść zamierzonego skutku. Wskazany przepis nie może stanowić samodzielnej podstawy skargi kasacyjnej. Jego zastosowanie stanowi jedynie wynik kontroli zaskarżonego aktu lub czynności dokonanej przez sąd administracyjny (por wyrok NSA z 2 października 2018 r. sygn. II OSK 1907/18; LEX nr 2577858). Skoro pozostałe zarzuty skargi kasacyjnej nie podważyły skutecznie dokonanej przez Sąd pierwszej instancji oceny czynności Komendanta Miejskiego Policji w Szczecinie, to również zarzut naruszenia art. 146 § 1 p.p.s.a. nie może zostać uznany za trafny.
Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny uznał wszystkie zarzuty skargi kasacyjnej za nieusprawiedliwione i na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.
O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 p.p.s.a. oraz art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r. poz. 265). Naczelny Sąd Administracyjny uwzględnił to, że pełnomocnik skarżącej Spółki, który występował wcześniej w sprawie, sporządził w terminie określonym w art. 179 p.p.s.a. odpowiedź na skargę kasacyjną.