Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 23 czerwca 2016 r. sygn. akt II SA/Bk 591/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku oddalił skargę B. J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 23 czerwca 2016 r. sygn. akt II SA/Bk 591/15 w sprawie ze skargi B. J.na czynność Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w B. z dnia [...] marca 2014 r. w przedmiocie skierowania do sanatorium.
W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej czynności, podnosząc, że wykonanie zaskarżonej czynności może spowodować nieodwracalne skutki prawne i pozbawi skarżącą zagwarantowanych konstytucyjnie praw poprzez uniemożliwienie skorzystania z leczenia uzdrowiskowego nie tylko w 2014 r. ale przez kolejne lata. Skutkiem zaskarżonej czynności jest bowiem brak możliwości skorzystania przez skarżącą z realizacji skierowania w sytuacji zaaprobowania jego celowości przez lekarza specjalistę już w 2012 r., liczonego nie na nowo ale od pierwotnej daty wpływu skierowania do organu, co ma istotny wpływ na stan zdrowia skarżącej. Zdaniem skarżącej, nie jest przeszkodą do rozpatrzenia wniosku fakt upływu terminu, na który skarżąca została skierowana na leczenie uzdrowiskowe, bowiem stwierdzenie bezskuteczności zaskarżonej czynności, przyczyni się do uzyskania przez skarżącą świadczenia wcześniej niż po złożeniu nowego skierowania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., powoływanej dalej jako p.p.s.a.) po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
W myśl zaś art. 193 p.p.s.a. jeżeli nie ma szczególnych przepisów postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, do postępowania tego stosuje się odpowiednio przepisy postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym.
Strona skarżąca zgłaszająca wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności winna wykazać istnienie prawdopodobieństwa doznania niepowetowanej szkody lub wystąpienia trudnych do odwrócenia skutków jego wykonania. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest w stosunku do wnioskodawcy zasadne.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, w niniejszej sprawie skarżąca uprawdopodobniła zaistnienie przesłanek przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej czynności.
Jak zasadnie stwierdził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w postanowieniu z dnia 14 sierpnia 2014 r., sygn. akt II SA/Bk 676/14, skutkiem zaskarżonej czynności jest brak możliwości skorzystania przez skarżącą z nowego terminu realizacji skierowania, liczonego jednak nie na nowo, ale od daty wpływu pierwotnego skierowania. Wykonanie zaskarżonej czynności oznacza więc, że skarżąca może złożyć wniosek o przyznanie leczenia uzdrowiskowego wyłącznie na podstawie nowego skierowania, co oznacza konieczność ponownego oczekiwania na wskazanie miejsca i terminu leczenia, z zachowaniem kolejności wpływu wniosków pacjentów.
Natomiast wstrzymanie wykonania zaskarżonej czynności, w przypadku ewentualnego stwierdzenia przez sąd, że jest ona niezgodna z prawem, będzie skutkowało koniecznością uwzględnienia przez Oddział NFZ pierwotnej daty wpływu skierowania, co wynika z treści § 5 ust. 3 i 5 zarządzenia Nr [...] Prezesa NFZ z dnia [...] stycznia 2010 r. w sprawie przyjęcia do stosowania w Narodowym Funduszu Zdrowia "Zasad potwierdzania skierowań na leczenie uzdrowiskowe w oddziałach wojewódzkich Narodowego Funduszu Zdrowia" ([...]).
Skoro zatem wykonanie zaskarżonej czynności może spowodować znaczące przedłużenie oczekiwania na wyznaczenie nowego terminu i miejsca realizacji świadczenia uzdrowiskowego, a w konsekwencji pozbawić skarżącą możliwości skorzystania ze świadczenia, należało przyjąć, że w rozpoznawanej sprawie skarżąca uprawdopodobniła istnienie niebezpieczeństwa wywołania nieodwracalnych skutków lub znacznej szkody.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 193 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.