Uzasadnienie
Wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 9 grudnia 2011 r., sygn. akt VI SA/Wa 2009/11, wydanym w sprawie ze skargi I. H. C. Sp. z o.o. w C. na postanowienie Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie opinii w sprawie wniosku dotyczącego udzielenia koncesji na wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym, uchylono zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie z dnia 7 czerwca 2011 r.
Sąd pierwszej instancji przyjął następujące ustalenia w sprawie:
Postanowieniem z dnia 17 czerwca 2011 r. Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, zwany dalej "organem", działając na podstawie art. 7 ust. 2 ustawy z dnia 22 czerwca 2001 r. o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 67, poz. 679 ze zm.), zwaną dalej "ustawą", wyraził negatywną opinię w sprawie wniosku I. H. C. Sp. z o.o. w C., zwanej dalej "spółką", o udzielenie koncesji na wykonywanie działalności w powyższym zakresie. W myśl art. 7 ust. 1 ustawy, koncesji na wykonywanie działalności gospodarczej, o której mowa w art. 6 ust. 1, zwanej dalej "koncesją", udziela, odmawia udzielenia, zmienia, cofa lub ogranicza jej zakres, w drodze decyzji, minister właściwy do spraw wewnętrznych, zwany dalej "organem koncesyjnym". Zgodnie z ust. 2, przed udzieleniem koncesji organ koncesyjny jest obowiązany, a przed wydaniem innych decyzji, o których mowa w ust. 1, może zasięgnąć opinii ministra właściwego do spraw gospodarki, Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Szefa Służby Kontrwywiadu Wojskowego i właściwego komendanta wojewódzkiego Policji.
W ocenie organu podstawą negatywnej opinii jest skazanie wiceprezesa spółki P. P. wyrokiem Sądu Rejonowego w S. XI Wydział Karny z dnia 30 czerwca 2010 r. (sygn. akt XI Ks 44/10) za przestępstwo skarbowe z art. 78 § 2 Kodeksu karnego skarbowego ("k.k.s."), przy zastosowaniu art. 6 § 2 k.k.s.
Zgodnie z art. 78 § 1 k.k.s., płatnik, który nie pobiera podatku albo pobiera go w kwocie niższej od należnej, podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych albo karze pozbawienia wolności do lat 2, albo obu tym karom łącznie. W myśl § 2, jeżeli kwota niepobranego podatku jest małej wartości, sprawca czynu zabronionego określonego w § 1 podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych.
Stosownie do art. 6 § 2 k.k.s., dwa lub więcej zachowań, podjętych w krótkich odstępach czasu w wykonaniu tego samego zamiaru lub z wykorzystaniem takiej samej sposobności, uważa się za jeden czyn zabroniony; w zakresie czynów zabronionych polegających na uszczupleniu lub narażeniu na uszczuplenie należności publicznoprawnej za krótki odstęp czasu uważa się okres do 6 miesięcy.
Zdaniem organu, w wyniku wspomnianego skazania członka zarządu spółki tym samym spółka nie spełnia warunków określonych w art. 8 ust. 1 pkt 2 ustawy. W myśl art. 8 ust. 1 pkt 1 lit. g, koncesji udziela się osobie fizycznej, która nie była skazana prawomocnym orzeczeniem za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe lub umyślne wykroczenie skarbowe. Zgodnie zaś z art. 8 ust. 1 pkt 2 ustawy, koncesji udziela się przedsiębiorcy innemu niż osoba fizyczna, jeżeli co najmniej dwie osoby będące członkami organu zarządzającego przedsiębiorstwa albo członek organu zarządzającego przedsiębiorstwa i ustanowiony przez ten organ do kierowania działalnością określoną w koncesji prokurent lub pełnomocnik spełniają warunki określone w pkt 1, z tym że warunek, o którym mowa w pkt 1 lit. g i h, dotyczy także wspólników spółki, członków organu zarządzającego, prokurentów oraz udziałowców lub akcjonariuszy posiadających co najmniej 20% udziałów lub akcji.
Z powyższych względów w ocenie organu zachodzą podstawy do odmowy spółce udzielenia wnioskowanej koncesji, stosownie do art. 16 ust. 2 ustawy. W myśl tego przepisu, organ koncesyjny odmawia udzielenia koncesji, ogranicza jej zakres w stosunku do wniosku o udzielenie koncesji albo odmawia zmiany koncesji, gdy przedsiębiorca nie spełnia określonych w ustawie warunków wykonywania działalności gospodarczej objętej koncesją.
Wnosząc o ponowne rozpatrzenie sprawy spółka zarzuciła naruszenie przez organ przepisów art. 18 ust. 2 k.k.s. w związku z art. 148 § 1 i § 5 k.k.s. oraz wskazanych już przepisów art. 16 ust. 2 w związku z art. 8 ust. 1 pkt 1 lit. g ustawy.
Stosownie do art. 18 ust. 2 k.k.s., prawomocny wyrok o zezwoleniu na dobrowolne poddanie się odpowiedzialności nie podlega wpisowi do Krajowego Rejestru Karnego. Zgodnie z art. 148 § 1 k.k.s., w kwestii udzielenia zezwolenia na dobrowolne poddanie się odpowiedzialności sąd orzeka niezwłocznie na posiedzeniu. W myśl zaś art. 148 § 5 k.k.s., sąd, uwzględniając wniosek, orzeka wyrokiem.
W wyniku ponownego rozpoznania sprawy organ wspomnianym postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...] utrzymał w mocy swoje wcześniejsze postanowienie z dnia [...] czerwca 2011 r. Według organu dobrowolne poddanie się sprawcy odpowiedzialności za umyślne przestępstwo skarbowe w trybie art. 17 § 1 k.k.s. i wymierzenie w tym trybie kary grzywny jest skazaniem prawomocnym orzeczeniem, o którym mowa w art. 8 ust. 1 pkt 1 lit g ustawy. Zatem, zachodzą negatywne przesłanki do uzyskania przez spółkę wnioskowanej koncesji.
Na powyższe postanowienie spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W., który, o czym była mowa, uchylił zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie z dnia [...] czerwca 2011 r.
Zdaniem Sądu pierwszej instancji, osoba która poddała się rygorowi z art. 17 k.k.s., jak to miało miejsce w odniesieniu do wspomnianego wiceprezesa zarządu skarżącej spółki, jest osobą formalnie niekaraną. Nie oznacza to jednakże, aby przy ponownym rozpoznaniu sprawy była wykluczona ocena braku wobec tej osoby przymiotu nienagannej opinii. Jednakże ocena ostateczna co do opinii może zostać sformułowana dopiero po rozważeniu przez organ wszystkich okoliczności danej sprawy, przy uwzględnieniu całokształtu zgromadzonego materiału dowodowego, zgodnie z art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a., czego organ nie dokonał.
Sąd pierwszej instancji nawiązał przy tym do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 lipca 2009 r., sygn. akt II GSK 1086/08, wydanego na gruncie ustawy z dnia 29 lipca 1992 roku o grach i zakładach wzajemnych (Dz. U. z 2004 roku, Nr 4 poz. 27 ze zm.). Zdaniem Sądu pierwszej instancji nie każdy fakt popełnienia przestępstwa jest okolicznością wyłączającą uznanie, że zachodzi posiadanie pozytywnej opinii w rozumieniu art. 8 pkt 1g ustawy. Aby ocenić, czy popełnienie przestępstwa rzutuje na opinię o osobie w sposób kolidujący z prowadzeniem regulowanej omawianą ustawą działalności, konieczne jest rozważenie okoliczności popełnienia czynu zabronionego, a przede wszystkim jego wagi i upływu czasu od popełnienia.
Od powyższego wyroku organ wywiódł skargę kasacyjną, w której wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W. oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Skarga kasacyjna oparta jest na obu podstawach zaskarżenia wskazanych w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a.
Skarga kasacyjna zarzuca naruszenie prawa materialnego, tj.:
- 1. art. 7 ust. 2 w związku z art. 8 ust. 1 pkt 1 lit. g omawianej ustawy poprzez przyjęcie, że fakt skazania osoby fizycznej prawomocnym orzeczeniem za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe lub umyślne wykroczenie skarbowe jest przesłanką materialną opinii Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, a nie jak wynika z ww. przepisów ustawy, przesłanką odmowy udzielenia tej osobie koncesji.
- 2. art. 8 ust. 1 pkt 1 lit. g ustawy przez niewłaściwe zastosowanie przepisu polegające na wadliwym uznaniu, że ustalony w sprawie stan faktyczny odpowiada hipotezie normy prawnej z art. 8 ust. 1 pkt 1 lit. g zamiast prawidłowo - z art. 8 ust. 1 pkt 2 ustawy;
- 3. naruszenia prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie przepisu art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), poprzez dokonanie przez Sąd pierwszej instancji dowolnej oceny zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, która to ocena nie przystaje do stanu sprawy i zebranego w sprawie materiału dowodowego.
Skarga kasacyjna zarzuca naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
- 1. art. 133 § 1 p.p.s.a. przez oparcie wyroku na ustaleniach nieznajdujących podstawy w aktach sprawy (rzekoma konieczność legitymowania się przez osobę fizyczną będącą członkiem władz zarządu spółki I. H. C. sp. z o.o. ubiegającej się o udzielenie koncesji, tj. Pana P. P., nienaganną opinią, tak jak wymaga tego, nie mający zastosowania w przedmiotowej sprawie, przepis art. 33 ust. 1 wspomnianej ustawy o grach i zakładach wzajemnych w stosunku do osób fizycznych zarządzających podmiotem lub reprezentujących podmiot ubiegający się o zezwolenie na urządzenie loterii fantowych i gry w bingo fantowe);
- 2. art. 3 § 1 i art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak ustosunkowania się Sądu pierwszej instancji do stanowiska organu zaprezentowanego w odpowiedzi na skargę w przedmiocie oceny, czy wyrok sądu karnego w sprawie skarbowej dotyczący wiceprezesa zarządu spółki, Pana P. P., w którym dobrowolnie poddał się odpowiedzialności, jest tożsamy ze skazaniem, o którym mowa w art. 8 ust. 1 pkt 1 lit. g ustawy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie jest oparta jest na usprawiedliwionych podstawach.
Na wstępie niniejszych rozważań podkreślić należy, że zgodnie z treścią art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;
2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, która zachodzi w przypadkach przewidzianych w § 2 tego artykułu. W niniejszej sprawie nie występują jednak żadne z wad wymienionych we wspomnianym przepisie, które powodowałyby nieważność postępowania prowadzonego przez Sąd pierwszej instancji.
Jeżeli skarga kasacyjna oparta jest na obu podstawach zaskarżenia, co w niniejszej sprawie ma miejsce, w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty naruszenia przepisów postępowania (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.).
W świetle przepisu art. 174 pkt 2 p.p.s.a. skarga kasacyjna będzie skutecznie wywiedziona tylko wówczas, gdy zostanie w niej wykazane, iż dopuszczenie się przez Sąd pierwszej instancji zarzuconych uchybień mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Takich rozważań skarga kasacyjna nie przeprowadziła, przynajmniej skutecznie.
Brak jest uzasadnienia dla postawienia Sądowi pierwszej instancji zarzutu naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a., w świetle którego Sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Nie można Sądowi pierwszej instancji zarzucić naruszenia powyższego przepisu na tej podstawie, jak to miało miejsce w okolicznościach sprawy, że zgromadzony przez organ materiał dowodowy został trafnie uznany za niewystarczający dla potrzeb skontrolowania prawidłowości wydanego przez organ orzeczenia. Oparcie zaskarżonej opinii jedynie na fakcie wydania wspomnianego wyroku, o czym będzie jeszcze mowa, było niewystarczające dla wydania negatywnej opinii. Przy braku sprecyzowania w art. 7 ust. 2 ustawy wymogów opinii, trudno byłoby dopatrzyć się naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a. przez Sąd pierwszej instancji, który zalecił, aby w omawianej kwestii organ posiłkował się rozwiązaniami funkcjonującymi na gruncie ustawy o grach i zakładach wzajemnych. Co najwyżej, gdyby organ chciał poddać kontroli kasacyjnej to zalecenie Sądu pierwszej instancji, powinien był, a czego nie uczynił, podnieść zarzut naruszenia art. 153 p.p.s.a.
Nietrafny jest również zarzut, jakoby Sąd pierwszej instancji nie ustosunkował się do stanowiska organu zaprezentowanego w odpowiedzi na skargę w przedmiocie oceny, czy wyrok sądu karnego w sprawie skarbowej, dotyczący wiceprezesa zarządu spółki, P. P., w którym dobrowolnie poddał się odpowiedzialności, jest tożsamy ze skazaniem, o którym mowa w art. 8 ust. 1 pkt 1 lit. g) ustawy, w czym organ upatruje naruszenie przez Sąd pierwszej instancji art. 3 § 1 i art. 141 § 4 p.p.s.a. Wbrew temu zarzutowi Sąd pierwszej instancji odniósł się do tego stanowiska organu, nie podzielając go. Jednakże niepodzielenie stanowiska organu nie stanowi samo przez się naruszenia wskazanych przepisów postępowania. W tym miejscu można dodać, iż charakter prawny wyroku sądu karnego uwzględniającego wniosek o udzielenie zezwolenia na dobrowolne poddanie się odpowiedzialności był przedmiotem oceny Trybunału Konstytucyjnego, który w wyroku z dnia 8 stycznia 2008 r., sygn. akt P 35/06 (OTK-A 2008/1/1, Dz.U.2008/7/40) orzekł, że przepisy art. 17 § 1 pkt 2 i 4 oraz art. 18 § 1 pkt 1 k.k.s. są zgodne z art. 42 ust. 1 i 3 oraz z art. 2 Konstytucji RP.
Jak wskazał Trybunał Konstytucyjny, podzielając poglądy prezentowane w piśmiennictwie, dobrowolne poddanie się odpowiedzialności, oprócz uproszczenia postępowania, pozwala również sprawcy uniknąć statusu i piętna skazanego oraz recydywisty skarbowego, a także wynikających z tego konsekwencji. W tym przypadku bowiem sprawca przestępstwa lub wykroczenia skarbowego unika skutków skazania, a mianowicie nie tylko wyrok nie jest wpisany do Krajowego Rejestru Karnego, ale także wyłączone jest ewentualne stosowanie przepisów o recydywie skarbowej. Zgodnie z art. 18 § 2 i 3 k.k.s. prawomocny wyrok o zezwoleniu na poddanie się odpowiedzialności nie podlega wpisowi do Krajowego Rejestru Karnego, a uiszczenie określonej kwoty tytułem kary grzywny za przestępstwo skarbowe w drodze poddania się odpowiedzialności nie stanowi recydywy skarbowej. Powołany wyżej wyrok Trybunału Konstytucyjnego, jak podkreśla się w piśmiennictwie, nie pozostawia wątpliwości, iż instytucja dobrowolnego poddania się odpowiedzialności stanowi w istocie zaniechanie ukarania sprawcy przestępstwa lub wykroczenia skarbowego, a wyrok, którym sąd zezwala na zastosowanie powyższej instytucji, nie jest wyrokiem skazującym.
Skoro wyrok, który zapada w wyniku dobrowolnego poddania się odpowiedzialności przez sprawcę, nie jest wpisywany do Krajowego Rejestru Karnego, sprawca przestępstwa lub wykroczenia skarbowego, który dobrowolnie poddał się odpowiedzialności, ma pełne postawy do uzyskania zaświadczenia o niekaralności. Innymi słowy, taki sprawca ma prawo twierdzić, iż nie był karany (Hanna Gajewska-Kraczkowska, Paweł Schocki, Dobrowolne poddanie się odpowiedzialności w postępowaniu karnym skarbowym i jego wpływ na postępowanie przed sądami administracyjnymi; Przegląd Podatkowy 2012 Nr 9).
Podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 3 § 1 p.p.s.a., w myśl którego sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, jest oczywiście nietrafny. Sąd bowiem dokonał kontroli zaskarżonej decyzji i zastosował środek przewidziany w ustawie, jakim jest uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia, co zgodne jest z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.
Nie jest również zasadny zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. W świetle stanowiska wyrażonego w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lutego 2010 r. II FPS 8/09 (ONSAiWSA 2010/3/39, ZNSA 2010/2/122), które podziela skład orzekający w niniejszej sprawie, powołany wyżej przepis może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia. Taka sytuacja nie ma jednakże miejsca w okolicznościach sprawy. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie elementy wymagane od wyroku. Przedstawia bowiem stan sprawy, zarzuty podniesione w skardze, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie.
Natomiast, czego nie bierze pod uwagę skarga kasacyjna, ta część uzasadnienia wyroku sądu administracyjnego nie powinna łączyć się z oceną pod względem zgodności z prawem rozstrzygnięcia (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 maja 2010 r., sygn. akt II FSK 119/09; LEX nr 590810). Toteż, zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie jest usprawiedliwioną podstawą dla czynienia zaskarżonemu wyrokowi zarzutu dokonanie błędnych ustaleń faktycznych, czy też błędnego rozstrzygnięcia sprawy.
Przechodząc do oceny zasadności zarzutów skargi kasacyjnej dotyczących naruszenia prawa materialnego, nie jest trafny podniesiony w pkt. 1 zarzut naruszenia art. 7 ust. 2 w związku z art. 8 ust. 1 pkt 1 lit. g omawianej ustawy poprzez przyjęcie, że fakt skazania osoby fizycznej prawomocnym orzeczeniem za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe lub umyślne wykroczenie skarbowe jest przesłanką materialną opinii Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, a nie jak wynika z ww. przepisów ustawy, przesłanką odmowy udzielenia tej osobie koncesji. Takiego stwierdzenia, jak i takiej intencji Sądu pierwszej instancji, trudno byłoby dopatrzyć się w zaskarżonym wyroku. Wręcz przeciwnie. Według Sądu pierwszej instancji omawiany wyrok sam przez się nie może stanowić wyłącznej podstawy opinii, o której mowa w art. 7 ust. 2 ustawy, do czego ograniczył się organ, a co trafnie wytknął mu Sąd pierwszej instancji.
Niewadliwie więc Sąd pierwszej instancji wskazał na konieczność rozważenia wszystkich znanych organowi okoliczności, które ze względu na charakter działalności objętej planowaną koncesją są istotne, w szczególności z punktu widzenia bezpieczeństwa publicznego. Takich zaś rozważań i oceny, o czym była już mowa, nie zawierała zaskarżona opinia.
Brak jest także podstaw dla uwzględnienia podniesionego w pkt 2 skargi kasacyjnej zarzutu naruszenia art. 8 ust. 1 pkt 1 lit. g ustawy przez niewłaściwe zastosowanie przepisu, polegające na wadliwym uznaniu, że ustalony w sprawie stan faktyczny odpowiada hipotezie normy prawnej z art. 8 ust. 1 pkt 1 lit. g zamiast prawidłowo - z art. 8 ust. 1 pkt 2 ustawy. Wprawdzie Sąd pierwszej instancji rozważał kwestię spełnienia przez osobę fizyczną wymogu niekaralności, o którym mowa w art. 8 ust. 1 pkt 1 lit. g ustawy, ale czynił to wyłącznie, co wyraźnie wynika z uzasadnienia wyroku, przez pryzmat spełnienia tego wymogu przez osobę będącą członkiem organu zarządzającego przedsiębiorstwa, jak to ma miejsce w odniesieniu do P. P. Toteż, wbrew zarzutowi skargi kasacyjnej, Sąd pierwszej instancji dokonał kontroli zaskarżonego postanowienia z punktu widzenia art. art. 8 ust. 1 pkt 2 ustawy.
Nie jest również oparty na usprawiedliwionej podstawie wskazany w pkt 3 skargi kasacyjnej zarzut naruszenia prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie przepisu art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), poprzez dokonanie przez Sąd pierwszej instancji dowolnej oceny zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, która to ocena nie przystaje do stanu sprawy i zebranego w sprawie materiału dowodowego. W pierwszej kolejności zarzut ten został nieskutecznie podniesiony, jako nie spełniający wymogów art. 176 p.p.s.a. W myśl tego przepisu, skarga kasacyjna powinna przytoczyć podstawy kasacyjne i ich uzasadnienie. Przez podstawę kasacyjną należy rozumieć konkretny przepis prawa, którego naruszenie przez Sąd pierwszej instancji zarzuca skarga kasacyjna. W odniesieniu do przepisu, który nie stanowi jednej zamkniętej całości, a składa się z ustępów, punktów i innych jednostek redakcyjnych, wymóg skutecznie wniesionej skargi kasacyjnej jest spełniony wówczas, gdy wskazuje ona konkretny przepis naruszony przez sąd pierwszej instancji, z podaniem numeru artykułu, ustępu, punktu i ewentualnie innej jednostki redakcyjnej przepisu (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 sierpnia 2008 r., II FSK 557/07; Lex nr 422065, a także J.P.
Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, wyd. 2, 382). Naczelny Sąd Administracyjny, jako związany granicami skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 p.p.s.a,), nie ma kompetencji dokonywania za wnoszącego skargę kasacyjną wyboru, który przepis prawa został naruszony i dlaczego. Stanowi to bowiem powinność autora skargi kasacyjnej, który jest profesjonalnym pełnomocnikiem strony. Ten mankament skargi kasacyjnej odnosi się do ogólnie wskazanego w skardze kasacyjnej przepisu art. 1 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych, składającego się z dwóch jednostek redakcyjnych.
Niezależnie od powyższego nie sposób byłoby zasadnie twierdzić, aby Sąd pierwszej instancji nie dokonał kontroli zaskarżonego postanowienie albo czyniąc to kierował się innym kryterium niż zgodność z prawem, jak to wskazują odpowiednio przepisy art. 1 § 1 i art. 1 § 1 wspomnianej ustawy.
Reasumując, zaskarżone postanowienie oraz utrzymane nim w mocy poprzedzające je postanowienie z dnia 7 czerwca 2011 r., wyrażające negatywną opinię w sprawie wspomnianego wniosku spółki, jako oparte wyłącznie na ustaleniu przez organ popełnienia przez P. P. omówionego wyroku, naruszały art. 7 ust. 2 ustawy w związku z art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. Tym samym postanowienia te, jako nie zawierające jakichkolwiek rozważań i ocen odnoszących się do omawianej osoby pod kątem, m.in. bezpieczeństwa publicznego związanego z planowaną działalnością koncesyjną, trafnie zostały wyeliminowane z obrotu prawnego przez Sąd pierwszej instancji.
Ponadto, nawet gdyby, przy trafnym rozstrzygnięciu zaskarżonego wyroku dopatrzyć się nieprawidłowej argumentacji Sądu pierwszej instancji, czego jednakże nie wykazała skarga kasacyjna, a nią związany jest Naczelny Sąd Administracyjny (art. 183 § 1 p.p.s.a.), to i tak brak byłoby podstaw do uwzględnienia skargi kasacyjnej. W myśl art. 184 in fine p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną również, jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu.
W tym stanie sprawy skarga kasacyjna, jako nie oparta na usprawiedliwionych podstawach, podlega oddaleniu.
O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 204 p.p.s.a.